เรย์ไม่คิดว่าราชิสาจะมาเห็นตนในสภาพแบบนี้ เขารู้ว่าเธอเกลียดเขาจนไม่อยากเข้าใกล้ แต่เวลานี้ขนาดลืมตายังยากสำหรับเขา อย่างน้อยขอให้ไหล่เธอช่วยบรรเทาให้ความเ็ปลดลงสักหน่อยก็แล้วกัน
“คุณ...ดีขึ้นหรือยัง” เมื่อเห็นว่าอาการของเขาน่าจะดีขึ้นแล้วราชิสาจึงเรียกเขาอีกครั้ง
“อืม” แม้จะรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วก็ตามแต่เรย์ก็ยังคงหลับตาอยู่
“ไปนอนในห้องดีๆเถอะค่ะ...ลุกขึ้นไหวหรือเปล่า” ถึงจะอยากเห็นเขาเ็ปทรมานแค่ไหนแต่เธอก็อยากให้สาเหตุมันเป็เพราะเธอมากกว่า
“ขออยู่แบบนี้สักพักนะ”
“นี่...ฉันเมื่อ...ย”
“โอ้วว...โทษทีนะเพื่อนไม่คิดว่านายกำลัง...เอ่อ...เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาอีกทีแล้วกัน” ทอมนายตำรวจหนุ่มหน้าตาดีกำลังจะเดินหันหลังกลับ
“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ” ราชิสารีบโพล่งออกไปก่อนที่ชายแปลกหน้าจะก้าวพ้นประตู
ทอมไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูดเขาเชื่อสายตาตัวเองมากกว่า เขาโบกมือแล้วรีบเดินจากไปทันที
“คุณ...ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ” ราชิสาดันตัวคนเจ็บให้ลุกขึ้นนั่ง
“ฉันกลับล่ะ” ราชิสารีบลุกขึ้นจัดชุดตัวเองให้เข้าที่แล้วรีบเดินออกจากบ้านเข้าทันที
“ฮึ!!” เรย์เผยรอยยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เขาไม่คิดว่าเธอจะเป็ห่วงจนต้องย้อนมาดูเขาอีกรอบ อย่างน้อยเขาก็รู้สึกขอบคุณที่เธอยังสนใจว่าเขาจะเป็ตายร้ายดีอย่างไร...น่าเสียดายที่เพื่อนของเขาเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนไม่อย่างนั้นไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ดูนายจะมีความสุขมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้นะ” ทอมกลับมาหาเรย์อีกครั้งหลังจากที่เขาออกไปเมื่อครู่
“มีความสุขบ้าอะไรวะ...ว่าแต่นายมาทำไม มีธุระอะไร ฉันออกมายังไม่ทันข้ามวันนายจะมาตามฉันกลับไปอีกหรือไง” เรย์ประชดเพื่อนรักที่คอยดูแลเขาเป็อย่างดียามที่เขาต้องอยู่ในแดนนรกนั่น
“ไม่ใช่เว้ย ว่าแต่นายไปทำอะไรมาทำไมสภาพดูไม่จืดแบบนี้วะ”
“ไม่ต้องสนใจฉันหรอกพูดเื่ก็นายมาเถอะ” ไม่ใช่เื่ปกติแน่ไม่อย่างนั้นทอมคงไม่รีบร้อนมาหาเขาทั้งที่ดึกดื่นขนาดนี้
“ฉันมีเื่อยากให้นายช่วย” ทอมเลือกที่จะบอกเพื่อนรักออกไปตรงๆ
“ว่ามา” หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงเขาก็ยินดี
“ฉันอยากให้นายช่วยงานพวกเรา” ทอมรู้ว่าเรย์ฝีมือดีขนาดไหนและเขาเองก็ไม่รู้จะไว้ใจใครได้อีกแล้ว
“งานอะไรวะ”
“ฉันอยากให้นายแฝงตัวเข้าไปในองค์กรองค์กรหนึ่ง ซึ่งคนหนึ่งในนั้นคือคนที่นาย้าตัว” ในเมื่อกฎหมายทำอะไรพวกมันไม่ได้คงต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น
“นายรู้เหรอว่ามันอยู่ที่ไหน” ความหวังที่เคยริบหรี่ตอนนี้ถูกจุดขึ้นมาให้สว่างอีกครั้ง
“ตกลง” เขาตอบแบบไม่คิดอะไรทั้งสิ้น จะใช้วิธีไหนเขาไม่สนหากมันจะแลกมาด้วยความบริสุทธิ์ที่เขาจะได้รับ
“อะไรวะ...จะไม่ฟังฉันหน่อยหรือไงว่าต้องทำยังไง”
“พูดมาสิ”
“นายก็แค่จัดการพวกมันด้วยวิธีไหนก็ได้ที่นายถนัด แต่งานนี้นายต้องทำคนเดียวนะ...ถ้านายจะเปลี่ยนใจตอนนี้...”
“ตกลง...ฉันรับงานนี้” เมื่อโอกาสมาถึงก็ไม่มีอะไรให้เขาต้องลังเลอีกแล้ว
“ถ้านายหายดีเมื่อไรนายก็เริ่มงานได้เลย ถ้าอยากให้ฉันช่วยเหลืออะไรก็บอก...ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือ”
“อืม...ขอบคุณนายเหมือนกันที่ทำให้‘งาน’ ของฉันง่ายขึ้น’”
13K
