ห้องปิดตาย 6
อากิระ ซึเกะ
นักสืบอลันมองไปยังเอกสารและรูปถ่ายตรงหน้า ในรูปและข้อมูลเป็ของทาชิงะนาเสะ เพื่อนของโมมูระ โอชิโร่ จากข้อมูลเขาก็เป็บุคคลธรรมดาทำงานและปิดบังตัวเองว่าเป็เกย์ แต่เขาเองก็ไม่คบกับใครเป็ตัวเป็ตน
“จากข้อมูลและชีวิตประจำวัน เขาดูปกตินะครับ”สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้น
“ครับ และผมเองก็ไม่เห็นคุณมินกิตามเขาเลยซึ่งผมเองก็คิดว่าคุณมินกิเองก็น่าจะรู้เื่นี้อยู่แล้ว”นักสืบอลันเอ่ยขึ้น
“นั่นสินะและทั้งคู่ก็ทะเลาะกันจนมีรูปที่ฉีกครึ่งนั้นผมเข้าใจแล้วครับเราตัดข้อของทาชิงะไปได้เลย”สารวัตรริวจิเอ่ยก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดออกโดยคินตะคุงเ้าหน้าที่ในทีมมาแจ้งว่าอากิระซึเกะ มาให้ปากคำแล้ว
ตอนนี้ที่ห้องสอบสวน เ้าหน้าที่อากิระ ซึเกะมาให้ปากคำซึ่งเบื้องต้นสารวัตรริวจิได้ข้อมูลการยืนยันที่อยู่ใน่เกิดเหตุจากหัวหน้ากะทางรถไฟไว้แล้ว
“ทำไมถึงให้คุณอากิระมาให้ปากคำครับเขาเป็ผู้ผมศพไม่น่าจะเป็ผู้ต้องสงสัยนะครับ”เ้าหน้าที่ในทีมเอ่ยถามสารวัตรริวจิที่ตอนนี้เขาเองทำตามที่นักสืบอลันบอกก็คือขอสอบปากคำอีกครั้ง
“ลองดูสิว่าทำไมเพราะบางอย่างเราอาจมองข้างนอกเพียงอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะครับ”สารวัตรริวจิเอ่ยนิ่งๆเขายืนมองนักสืบอลันและเ้าหน้าที่การรถไฟอากิระผ่านกระจกด้านนอก
ภายในห้องที่ตอนนี้มีนักสืบอลันแลพอากิระ ซึเกะเท่านั้นในสิ่งที่ทุกคนเห็นในห้องนี้ต่างกับนักสืบอลันเขากลับเห็นหญิงสาวยืนจ้องมายังอากิระ ซึ่งทำให้นักสืบอลันมั่นใจว่าอากิระต้องมีบางอย่างเกี่ยวกับคดีหรือเกี่ยวกับเหตุการณ์ครั้งนี้แน่ๆและตอนนี้ ใบหน้าของอากิระดูกังวลอย่างบอกไม่ถูกจนเขาอยากจะเอ่ยออกไปตรงๆว่าทำไมถึงทำแบบนี้
“ทำไมคุณตำรวจถึงเรียกผมมาสอบปากคำครับเมื่อวันก่อนผมมาให้ปากคำไปแล้วและทางตำรวจก็บอกว่าผมมีเวลาและมีพยานยืนยันชัดเจนแล้วนี่ครับผมไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย ผมคือพยานในที่เกิดเหตุไม่ใช่หรอครับ”เ้าหน้าที่อากิระเอ่ยถามด้วยความร้อนรน
“ใจเย็นๆครับ”นักสืบอลันเอ่ยพร้อมยกยิ้มออกมาและจ้องไปยังเ้าหน้าที่อากิระที่พยายามหลบสายตาของนักสืบอลัน ท่าทางของอากิระทำให้เ้าหน้าที่ด้านนอกเกิดข้อสังเกตและสงสัยทันที
“ทำไมวันนี้เ้าหน้าที่อากิระลุกลี้ลุกล้นนักครับทั้งๆที่เขาก็มีพยานยืนยันที่อยู่ในตอนเกิดเหตุชัดเจน”เ้าหน้าที่ในทีมสอบสวนเอ่ยถามสารวัตรริวจิที่ยืนกอดอกมองเข้าไปด้าน
“สมแล้วที่เป็นักสืบพิศวง”สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเขาพอใจนักที่ได้นักสืบอลันมาทำคดีนี้แม้ว่าตอนแรกเขาอาจจะไม่เชื่อเื่เหนือธรรมชาติพวกนี้นักหรอกที่ริวกะพี่ชายแท้ๆของเขาแนะนำมาก็ตาม
บรรยากาศในห้องตอนนี้นักสืบอลันที่ยังคงจ้องหน้าเ้าหน้าที่อากิระอยู่ตอนแรกเขาเองก็เชื่อหลักฐานและพยานของเ้าหน้าที่อากิระ ถ้าหลังจากที่สอบสวนเสร็จเขาไม่เห็นวิญาณของมินกิเดินตามหลังเ้าหน้าที่อากิระ
“เมื่อคืนคุณหลับสบายไหมครับ”อยู่ๆนักสืบอลันก็เอ่ยถามเื่ที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับคดีเลยและมันก็ทำให้เ้าหน้าที่อากิระยิ่งร้อนลนกว่าเดินเหงื่อที่ผุดออกมาจากเม็ดต่อเม็ดสะสมจนไหลรวมกัน ทำให้ขวดน้ำตรงหน้าถูกยกขึ้นจนหมด
“ก็สบายดีครับคุณนักสืบถามทำไมครับ”อากิระเอ่ยถามย้อนกลับทั้งกล้าๆกลัวๆเพราะสายตาของนักสืบอลันจ้องมองมายังอากิระนิ่งและเยือกเย็น
“เปล่าครับแค่ถามดูที่จริงผมคิดว่าสัปดาห์นี้คุณเขากะกลางคืนเสียอีก เพราะเ้าหน้าที่การรถไฟทุกท่านจะมีการสลับเวรกะกันทุกสัปดาห์คืนที่คุณมินกิเสียชีวิตคือเมื่อสองวันก่อน คือวันอังคาร วันนี้ก็วันพฤหัสบดีน่าจะยังไม่เปลี่ยนเวรกันใช่ไหมครับ”นักสืบอลันเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าอากิระเริ่มรนราน
“อ่อ ในคืนที่เกิดเหตุคือวันนั้นผมเข้าเวรแทนมิยาชิคุงที่ติดธุระครับผมเองอยู่เวรเช้าไม่ได้อยู่เวรดึก”นักสืบอลันเอ่ยพร้อมหรี่ตามองไปยังอากิระที่ยังคงหน้านิ่งพยายามทำท่าทางปกตินักสืบอลันยกยิ้มและเอ่ยขึ้น
“ออ...อย่างนั้นหรอครับ งั้นผมขอสอบถามคุณอากิระนิดหน่อยได้ไหมครับ”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นอากิระมองหน้านักสืบอลันด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก นักสืบอลันปรายตามมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆของอากิระและเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“คือที่ผมเชิญคุณมาวันนี้ ทางเราอยากสอบถามเพิ่มเติมครับในฐานะที่คุณอากิระเป็คนพบผู้ตายคนแรก”
“สอบถามหรอครับ อะไรครับผมให้ความร่วมมือเต็มที่เลย”อากิระเอ่ยขึ้นด้วยใจชื้นเล็กน้อย
“พอดีว่าทางญาติผู้ตายถามหาแหวนหมั้น ที่ผู้ตายจะสวมที่นิ้วตลอดแต่ทางกองหลักฐานส่งของใช้ของผู้ตายมาให้ทางเราเรียบร้อยแล้วซึ่งไม่พบแหวนหมั้นของเธอผมอยากถามคุณอากิระว่าตอนที่เจอเธอเสียชีวิตนั้นได้เห็นแหวนไหมครับ”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆให้ทางอากิระไม่รู้สึกเกร็งนัก
“ไม่ครับ ผมไม่เห็นแหวนทองสีขัดนั้นเลยนะครับ”อากิระเอ่ยขึ้นบอกด้วยใบหน้านิ่งๆนักสืบอลันจึงพยักหน้าและหันไปทางกระจกก้มหน้าเล็กน้อยให้กับสารวัตรริวจิก่อนจะเอ่ยขึ้น
“อื้ม งั้นโอเคครับ ผมขอบคุณคุณอากิระมากเลยที่ให้ความร่วมมือให้ข้อมูลเพิ่มเติมกับทางเราและเสียเวลาพักร้อนของคุณอากิระอีก ขอบคุณมากนะครับ”นักสืบอลันเอ่ยบอกและยกยิ้มออกมาด้วยความเป็มิตรอากิระเองก็ใอยู่มากที่ทางนักสืบอลันรู้ว่าเขาพักร้อนยาวได้ยังไงกัน แต่ก็ยกยิ้มเหมือนกับว่าเขาสบายใจอะไรบางอย่าง
“ผมกลับได้แล้วใช่ไหมครับ”อากิระเอ่ยถามความลุกลี้ลุกล้นของเขามันชัดเจนเสียจริงๆ จนนักสืบอลันอยากจะเผยบางอย่างให้เขารู้
“เชิญครับ ขอให้เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะครับ คืนนี้หลับฝันดีนะครับ”เพียงแค่นี้ที่นักสืบอลันเอ่ยและก้มหน้าเล็กน้อยเมื่ออากิระโค้งให้ก่อนออกจากห้องสอบสวน
“อย่าเพิ่งทำให้เขากลัวมากนะครับผมเชื่อว่าแค่นี้เขาก็คงร้อนรนน่าดู ยังไงผมก็จะนำคนที่ฆ่าคุณมาลงโทษให้ได้อย่ากังวลเลย”นักสืบอลันเอ่ยบอกหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง เธอมองตามหลังอากิระไปก่อนจะหายวับไปโดยมีสารวัตริวจิเดินเข้ามา
“เรียบร้อยนะครับ”สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้น
“ครับ ชัดเจนแล้วว่าเขาต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับคดีนี้แน่นอนพรุ่งเราไปเยี่ยมเขาที่จังหวัดชิบะกันนะครับ”นักสืบอลันเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปากต่างคนต่างรู้กันว่าสิ่งที่เขาสองคนคิดคือเื่จริง
“จังหวัดชิบะหรอ?”สารวัตรริวจิสบถกับตัวเองออกมาเล็กน้อยแต่ก็ยังคงตีสีหน้านิ่งไว้ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง
“แหวานทองสีขัด คุณพลาดแล้วจริงๆเ้าหน้าที่อากิระ ซึเกะ”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นลอยๆทางด้านสาวัตรริวจิที่ยืนล้วงกระเป๋ามองนักสืบอลันลังจากสั่งลูกน้อง
“คุณนี่ฉลาดอย่างที่เขาว่าจริงๆนะนักสืบอลัน”สารวัตรริวจิเอ่ย สองมือล้วงกระเป๋ามองไปยังด้านหลังของนักสืบอลัน
เช้าวันต่อมาสามวัตรริวจิออกจากบ้าน่เช้าเมื่อคืนเขาคุยกับนักสืบอลันไว้ว่าจะไปที่บ้านเกิดของอากิระ ซึเกะที่จังหวัดชิบะแต่เช้าซึ่งทางอากิระได้ขอลาพักร้อนกลับบ้านเกิดและหลังจากที่ให้ปากคำเสร็จก็รีบขึ้นรถไฟกลับทันที
ทั้งสารวัตรริวจิและนักสืบอลันมั่นใจว่าว่าเ้าหน้าที่อากิระนั้นน่าจะมีบางอย่างกับสิ่งที่หายไป ทำให้ิญญาของมินกิติดตามเขาตลอด
“เดี๋ยวเราแวะพักข้างหน้าก่อนนะครับ”สารวัติริวจิเอ่ยบอกคนข้างๆที่ตลอดทางเขาเอาแต่เพ่งมองเอกสารและคดีต่างๆมีบ้างที่เขาเองก็เผลอหลับไปแต่ก็ต้องมีบางอย่างทำให้เขาตื่นเพราะนักสืบอลันได้กลิ่นหอมโชยมาเกือบตลอดทางแต่ก็ไม่น่าจะใช่น้ำหอมจากรถสารวัตรริวจจิแน่ๆ เขานั่งออกจะบ่อย่นี้
“อ่า...ครับ ดีเลยครับผมเองก็เมื่อยแล้ว”นักสืบอลันเอ่ยออกมาสายตาปรืออย่างงัวเงียก็ทำให้ผู้ชายอายุ 28 ดูน่ารักได้เหมือนกัน
เมื่อจอดรถได้นักสืบอลันก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำซึ่งสารวัตรก็เดินเข้ามาในร้านกาแฟที่ตั้งอยู่จุดพักของพวกเขา
กรุ๊ง กริ้ง
“Coffee Way สวัสดีค่ะ”เสียงสาวบริกรในร้านเอ่ยเมื่อได้ยินเสียงบ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้าร้านก่อนจะโค้งรับลูกค้าสารวัตรริวจิดเองก็โค้งรับเช่นกันกัน
“ครั้งนี้รับอะไรดีค่ะ”หญิงสาวเอ่ยขึ้นถามและยิ้มบริการ
“เอาอเมริกาโน่ 2แก้วครับ”สารวัตรริวจิเอ่ยบอกพนักงานร้านกาแฟ ก่อนไปเขาอยากจะเติมคาเฟอีนในร่างกายสักหน่อย่เช้าแต่ก็ไม่ลืมที่จะเผื่อนักสืบอลันด้วย
ระหว่างที่รอกาแฟสารวัตรริวจิก็ไล่สายตามองไปยังตู้ขนมเรื่อยเปื่อยเขาก็สะดุดกับบางอย่างรอยยิ้มถูกยกขึ้นอ่อนๆพร้อมหันไปบอกพนักงาน
“ผมขอคุกกี้ใบชาด้วยนะครับ”สารวัตรริวจิเอ่ยพนักงานในร้านเองก็สงสัยแต่ไม่พูดอะไรก่อนจะจัดการตามออเดอร์
“อเมริกาโน่ 2 ที่ขนมคุกกี้ใบชา 1 ค่ะ”พนักงานเอ่ยขนาออเดอร์ ทางสารวัตรริวจิเองก็เดินไปรับ
“ครั้งนี้ทำไมดื่มอเมริกาโน่ค่ะทุกครั้งสั่งจะเป็ลาเต้”พนักงานเอ่ยถาม ไม่ต้องแปลกใจที่เธอรู้จักสารวัตรริวจิเพราะทุกครั้งที่สารวัตรริวจิมาเมืองชิบะ เขามักจะแวะร้านนี้เป็ประจำเพราะผู้กำกับริวกะชิบาระ พี่ชายของเขาขอลาออกจากการเป็ผู้กำกับและย้ายมาอยู่ที่นี่แต่ทางกรมยังไม่ยอมอนุมัติตอนนี้ทำได้แค่เพียงพักร้อนยาวไปก่อน
นักสืบอลันขมวดคิ้วและจ้องไปยังสารวัตรริวจิ เขาได้ยินการสนทนาทั้งหมดเป็คำถามที่เขาอยากถามว่าเขาอยู่เมืองนอกตั้งนานทำไมมาที่เมืองชิบะบ่อยจนคุ้นเคยกับบุคคลสถานที่แบบนี้ได้
“กาแฟครับและนี่คุกกี้ใบชาผมเห็นว่ามีขายก็เลยอยากให้คุณลองชมดู”สารวัตรริวจิเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่านักสืบอลันทำธุระเสร็จแล้ว
“ขอบคุณครับ”นักสืบอลันเอ่ยด้วยรอยยิ้มและจริงใจที่สารวัตรริวจิจำได้ว่าเขาชอบกินคุกกี้ใบชาสารวัตริวจิได้แต่พนักหน้ารับเพราะถ้าจะให้ยิ้มกว้างแบบนักสืบอลันก็ไม่ใช่ตัวตนของเขาเอง
“ตามแผนที่ที่โอกาวะคุงส่งมาให้เราใกล้ถึงจุดหมายแล้วนะครับ”สารวัตรริวจิเอ่ยพร้อมยกข้อความที่ทางทีมส่งมาให้
ใช้เวลาไม่นานสารวัตรริวจิและนักสืบอลันมาถึงคะซึอุระที่ขึ้นชื่อเื่การประมงและอาหารทะเลที่สดที่สุดของชิบะตอนนี้ทั้งสองมาถึงบ้านหลังหนึ่ง มองเข้าไปแล้วดูเหมือนเงียบสนิทมาก นักสืบอลันจึงกดกริ่งหน้าบ้าน
“ทำไมเงียบผิดปกตินะครับ”นักสืบอลันเอ่ยบอกคนตัวสูงข้างๆแต่ไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออก เธอมีแววตาที่เศร้าเล็กน้อย
“สวัสดีค่ะมาพบใครค่ะ”เธอเอ่ยถามทันทีที่มองลอดช่องประตูออกไป
“อ่อ พวกเราเป็...”ยังไม่ทันที่สารวัตรริวจิจะเอ่ยต่อก็มีเสียงของเด็กผู้หญิงเอ่ยออกมาจากในบ้าน
“คุณแม่ขา ใครมาคะ”เด็กน้อยวัยสามขวบแก้มยุ้ยเดินออกมาจากในบ้านและตามด้วยร่างสูงของอากิระที่เดินเข้ามาสมทบกับเด็กน้อย
“ใครมาหรอคุณ?”ทันทีที่อากิระเห็นหน้าผู้มาเยือนก็ใจเต้นแรงและหน้าซีดเผือด
“สารวัตร คุณนักสืบ”อากิระเอ่ยก่อนจะยกลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาอุ้มไว้
ที่ห้องรับแขกของบ้านแม้ว่าบ้านจะหลังเล็กพอประมาณแต่ถ้ามองจากใบหน้าของสมาชิกในบ้านเหมือนกำลังทุกข์ใจบางอย่าง
“น้ำชาค่ะ”เรโกะภรรยาของอากิระยกน้ำชามาให้และมานั่งข้างๆสามี เพราะตอนนี้รู้แล้วว่าแขกที่มาเยือนเป็ใคร และก็เพิ่งรู้ว่าที่สามีของเธอพักร้อนยาวครั้งนี้เพราะเพิ่งไปเกี่ยวข้องกับคดีการเสียชีวิตปริศนามา
“ไม่ต้องกังวลนะครับผมมาที่นี่เพราะผมอยากจะให้คุณอากิระพูดบางอย่างออกมาด้วยความจริงและคืนของบางอย่างให้กับมินกิ มิโนโร่ ผู้เสียชีวิตด้วย”คำพูดของคำพูดของนักสืบอลันทำให้อากิระหันไปบอกภรรยาของเขาให้พาลูกสาวออกไปก่อน
“เรโกะ คุณพาเรนะจังออกไปก่อน”อากิระเอ่ยภรรยาของเขาก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเข้าใจดีเพราะที่สามีเธอกลับมาครั้งนี้ดูแปลกๆและเื่ราวแปลกๆก็เกิดขึ้นด้วย
หลังจากที่ภรรยาของอากิระพาลูกสาวเดินออกไปสารวัตรริวจิไม่รีรอที่จะเอ่ยประเด็นที่เขาทั้งสองมาที่นี่
“ผมจะไม่อ้อมค้อมแล้วนะครับผมอยากให้คุณคืนแหวนหมั้นของผู้ตายมา เพราะแหวนนั้นมันสำคัญต่อรูปคดีมาก สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้นอากิระที่ก้มหน้าอยู่สองมือบีบไปมาจนรู้แล้วว่าอากิระมีส่วนกับคดีนี้แน่ๆ
“แหวนอะไรครับ ผมบอกคุณไปแล้วว่าผมไม่เคยแหวนทองลายขัดนั้น”อากิระพยายามยืนกรานนักสืบอลันยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
“เรายังไม่บอกเลยนะครับว่าแหวนหมั้นเป็แหวนทองลายขัดคุณรู้ได้ยังไง”สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้น ยิ่งทำให้อากิระจนมุมและก็ยอมแพ้นักสืบอลันไม่ยอมปล่อยผ่านเขาจึงเอ่ยขึ้นต่อ
“เธอนั่งอยู่กับคุณตรงนี้ครับ”เพียงแค่นักสืบอลันเอ่ยออกมาแค่นั้นใบหน้าของอากิระก็เปลี่ยนทันที จากที่ดูรู้สึกร้อนรนอยู่แล้วต้องนี้กลายเป็หวาดกลัว
“เหวอออออ ผมขอโทษ! ผมขอโทษ!”ตอนนี้ทำเอาทั้งสารวัตรริวจิและนักสืบอลันหันมองกันเพราะเสียงโวยวายและใบหน้าหวาดกลัวของอากิระ
เสียงโวยวายของอากิระดังขึ้นทำให้ภรรยาและลูกสาวของอากิระรีบวิ่งเข้ามาทันที
“คุณค่ะ คุณ!”เสียงเอ่ยด้วยความเป็ห่วงอากิระสวมกอดสามี ต่างคนต่างสวมกอดกัน นักสืบอลันจึงเดินไปอุ้มหนูน้อยเรนะจังไว้และมองไปยังิญญาหญิงสาวที่ยืนอยู่มุมห้อง
“ผมบอกแล้วว่าจะจับคนร้ายที่ฆ่าคุณให้ได้อย่าตามเขาเลย”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นทำให้ทั้งหมดในห้องนั้นสงสัยและไม่เข้าใจยกเว้นสารวัตรริวจิ
“คุณเห็นผีหรอครับ ถ้าคุณเห็นเธอบอกเธอว่าผมขอโทษเขาจ้างผมมาอีกที สำหรับแหวนผมจะหามาคืนให้ บอกเธอว่าอย่ามาหลอกผมเลยผมกลัวแล้ว”เสียงหวาดกลัวของอากิระเอ่ยออกมาจนหมดและก็พอจับใจความได้นักสืบอลันจึงบอกว่าไม่ต้องกลัว เพราะเขาบอกเธอแล้วและไม่เห็นเธอแล้วตอนนี้
“ถ้าคุณให้ปากคำและพูดความจริงออกมาผมจะกันคุณเป็พยานและช่วยคุณอย่างเต็มที่”สารวัตรริวจิเอ่ยบอกอย่างน้อยก็รู้แล้ว่าอากิระแค่ลักขโมยและถูกจ้างมาอีกทีเท่านั้น
ตอนนี้เรโกะภรรยาของอากิระเองก็ช่วยอีกแรงเธอไม่อยากให้สามีของเธอเป็แบบนี้ั้แ่มาที่บ้านเมื่อวานสามีของเธอก็เอาแต่อยู่ในบ้าน ไม่ค่อยพูดค่อยจาบางครั้งเหมือนเห็นอะไรและก็หวาดกลัวออกมา เธอเองก็สังเกตได้เช่นกันแต่อากิระเองก็บอกว่าไม่มีอะไรเอเองก็เชื่อสามี
“คุณสารวัตรพูดจริงนะครับถ้าผมพูดแล้วคุณจะช่วยผมถ้าผมบอกว่าใครจ้างผมมา”อากิระเอ่ยขึ้นด้วยแววตาจริงจังไม่มีอะไรแอบแฝงใดๆ
“ครับ แค่คุณให้ปากคำที่เป็ประโยชน์กับคดีและบอกว่าใครจ้างคุณ”สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังทำไมเขาจะทำไมได้ล่ะถ้าหากว่าผู้ต้องสงสัยจะกลายเป็พยานและหลุดจากคดีได้
“คุณมองไปยังภรรยาและลูกสาวที่น่ารักของคุณนะครับและบอกเราว่าใครจ้างคุณ”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นแววตาดูจริงจัง
อากิระมองไปยังภรรยาและลูกสาวซึ่งแววตาเว้าวอนให้สามีของเธอพูดความจริงออกมาอากิระสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆพร้อมเอ่ยออกมาเมื่อพ่นลมหายใจความกล้าออกมาแล้ว
“ผมจะพูดออกมาทั้งหมดโดยไม่มีบิดเบือนใดๆทั้งสิ้น”อากิระเอ่ยด้วยท่าทีหักแน่นและเขาเองก็ไม่อยากหวาดกลัวอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้วั้แ่คืนนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ตาหลอกหลอนเขาตลอดเวลา
“ที่จริงแล้ววันที่เกิดเหตุผมเองเขาเวรเช้าแต่หัวหน้าบอกผมว่าให้มาเข้าเวรแทนมิยาชิคุงซึ่งมีนัดเดทแรกผมเองไม่ได้คิดอะไรเพราะก็ผมเองก็อยากได้เงินพิเศษในการอยู่เวรแทนอยู่แล้วและหัวหน้าก็บอกว่า่ขบวนเที่ยวสุดท้ายและตู้สุดท้ายให้เอาคีย์การ์ดพร้อมรหัสเปิดไว้ผมเองก็สงสัยจึงถามหัวหน้าไปเพราะตู้สุดท้ายมักจะใช้เก็บอุปกรณ์มากกว่าและไม่มีใครเข้าไปได้นอกจากเ้าหน้าที่เท่านั้นผมเองก็ทำตามหัวหน้าสั่ง พอ่เวลาปิดบริการผมก็ไปเคลียตู้ปกติและผมก็เจอผู้หญิงคนนั้นนอนเสียชีวิตอยู่ในตู้สุดท้าย”อากิระเล่าออกมาด้วยความจริงทั้งหมดเขามีใบหน้าและสีหน้ารู้สึกกังวลเมื่อหันไปทางลูกเมีย
“แล้วแหวนล่ะครับทำไมคุณถึงมีแหวนผู้ตายได้”สารวัตรริวจิเอ่ยถาม อากิระกลืนน้ำลายลงคอหันมองหน้าลูกสาวที่มีภรรยาเขาอุ้มอยู่
“่นั้นเรนะจังไม่สบายผมเองก็เงินเดือนยังไม่ออก ผมเห็นว่าผู้ตายสวมแหวนทองขัดอยู่จึงขโมยแหวนนั้นมาขายเพื่อนำเงินมารักษาเรนะจังผมขอโทษนะครับ”อากิระเอ่ยขอโทษพร้อมก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดจริงๆ
เรโกะภรรยาผู้ตายที่ตอนนี้น้ำตาไหลออกมาด้วยเช่นกันก็โผเข้ากอดสามีตัวเองและร้องไห้ไปด้วยกันทำให้สารวัตรริวจิเองก็หลบสายตาไปทางอื่นและนักสืบอลันเองก็พยักหน้าให้กับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆอากิสะเป็เชิงว่าเคลียเื่แหวนแล้วนะอยู่ๆเธอก็หายไป
“การทำผิดบางครั้งทำเพื่อคนที่เรารักแม้จะผิดแค่ไหนก็ยอม”
Next EP>>>
5K
![แมวของข้ามันโหดกว่าผู้กล้าซะอีก พอจะมีวิธีทำให้มันเชื่องไหมเนี่ย! [X-ZERO Fantasy : Cat Summonner]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628422957_7477300.webp)
![ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648634665_15527971.webp)
