บทที่ 20 ฉันยังมีหลักฐาน
“พี่สาว ภาพวิดีโอตอนที่ฉันไปฝากเงินที่ธนาคารเมื่อคืนนี้ มันจะพิสูจน์อะไรได้ล่ะ”
เสียงของเสิ่นเมิ่งดังขึ้นอย่างช้า ๆ เธอทำท่าทางไขสือมองไปที่เสิ่นเจียด้วยสีหน้างุนงง
“เธอไม่ควรจะเอาหลักฐานที่ฉันขโมยเงินหนีไปมาโชว์หรอกเหรอ”
“แกล้งโง่ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้! ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าแกแสดงเก่งขนาดนี้!” เสิ่นเจียโมโหจนหัวปวดตุบ ๆ เธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองใบหน้าของเสิ่นเมิ่งอย่างดุดัน อยากจะวาดกากบาทลงไปบนใบหน้าที่แกล้งทำเป็งงนี่ให้ได้สักหลาย ๆ อัน!
เธอตั้งใจให้เสิ่นเมิ่งเข้าไปถอนเงินในธนาคารคนเดียว ก็เพื่อจะเก็บภาพวิดีโอตอนที่เสิ่นเมิ่งถอนเงินคนเดียวไว้เป็หลักฐานว่าเธอขโมยเงิน แต่เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเสิ่นเมิ่งจะหลอกทั้งเธอและเมิ่งเจียงอวี่!
‘ดีจริง กลับถูกนางโง่คนนี้หลอกซะได้!’
เสิ่นเมิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงสีหน้าไม่พอใจ “พี่สาว ทำไมคุณถึงได้ด่าคนล่ะ ฉันแค่ไปฝากเงินที่ธนาคารเท่านั้นเอง ทำไมถึงกลายเป็แสดงละครไปได้ล่ะ แล้วก็นะ ถ้าจะพูดถึงการแสดงละคร ฉันจะสู้พี่สาวได้ยังไงกัน”
“แกเป็คนใช้เงินเปลืองอยู่แล้ว จะมีเงินที่ไหนไปฝากที่ธนาคาร ฉันว่าเงินพวกนั้นของแกต้องขโมยมาจากตู้เซฟของลุงแน่ ๆ !” เสิ่นเจียคิดได้ในทันใดก็ะโขึ้นมาอีกครั้ง
เสิ่นเมิ่งหัวเราะเ็า “ฉันใช้เงินเยอะก็ไม่ผิดหรอก แต่เงินพวกนั้นฉันใช้ไปกับไอ้พวกผู้ชายเลวทั้งนั้น! ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันฉันเลิกกับมัน เงินที่เอากลับมาได้ก็เอากลับมาหมดแล้ว ฉันไปธนาคารเมื่อวานนี้ ก็ตั้งใจเอาเงินไปฝากไว้ เตรียมจะซื้อกระเป๋าชาแนลรุ่นลิมิเต็ดให้แม่เป็ของขวัญวันเกิด! พี่สาว ฉันว่าวิธีการของเธอมันต่ำลงทุกทีแล้วนะ ตอนนี้จะใส่ร้ายฉันไม่ต้องมีหลักฐานแล้วเหรอ! เงินในตู้เซฟของพ่อฉันอยู่ครบน่นอน เราขึ้นไปนับเลยไหม ดูซิว่าขาดไปหรือเปล่า!”
เสิ่นจงเฉิงได้ยินดังนั้นในใจก็คิดอะไรบางอย่างได้
ไม่ต้องพูดแล้วว่าเสิ่นเมิ่งได้แอบเอาเงินสดในตู้เซฟของเขาไปหรือเปล่า เพียงแค่เธอตั้งใจเก็บเงินไปซื้อของขวัญวันเกิดให้แม่ของเธอ เขาในฐานะพ่อ ก็คงไม่ไปนับจริง ๆ หรอกว่าเงินของตัวเองหายไปหรือเปล่า
ถึงแม้เสิ่นเมิ่งจะแอบเอาเงินในตู้เซฟของเขาไปซื้อกระเป๋าให้แม่ของเธอจริง ๆ เขาในฐานะพ่อก็ไม่มีอะไรจะพูดหรอก!
ด้านล่าง เหล่านักข่าวก็เริ่มถกกันอีกครั้ง
“เ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลเสิ่น ช่างมีน้ำใจจริง ๆ เก็บเงินเพื่อเตรียมของขวัญวันเกิดให้คุณหญิงเสิ่น!”
“ใช่แล้ว ทั้งต่อแถวซื้ออาหารเช้า ทั้งเก็บเงินเตรียมของขวัญวันเกิด เ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลเสิ่นผู้นี้ช่างรู้จักสำนึกบุญคุณ รู้จักตอบแทนจริง ๆ !”
“เด็กคนนี้ช่างไม่ธรรมเลย ตั้งใจเก็บเงินเพื่อเตรียมเซอร์ไพรส์ให้พ่อแม่ด้วยความกตัญญู ใครจะไปรู้ว่าจะถูกเข้าใจผิดว่าขโมยเงินหนีตามผู้ชาย โอ๊ย!”
ตอนนี้เสียงในที่ประชุมชัดเจนว่าเข้าข้างเสิ่นเมิ่งแล้ว!
เสิ่นเจียโกรธจนอกแทบะเิ เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเสิ่นเมิ่งจะมีเหลียมขนาดนี้
เธอร้อนรุ่มและร้อนรนในใจ แต่ถูกเสิ่นจงเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดึงสติไว้ เสิ่นจงเฉินกระซิบบอกอะไรบางอย่างที่ข้างหูเธอ ความโกรธของเสิ่นเจียจึงถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจในทันที
เสิ่นเจียเงยหน้าขึ้น ใบหน้ายิ้มแย้ม “เมิ่งเมิ่ง อย่าดีใจเร็วไปหน่อยนักเลย ภาพจากกล้องวงจรปิดของธนาคารอาจพิสูจน์ไม่ได้ว่าแกขโมยเงิน แต่ภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลยังอยู่นะ!”
“……” รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเมิ่งค่อย ๆ แข็งทื่อไป
เสิ่นเจียเห็นท่าไม่ดี รีบทำท่าเย่อหยิ่งขึ้นมาอีกครั้ง
“เมื่อคืนแกไปเยี่ยมเมิ่งเจียงอวี่ที่โรงพยาบาลใช่ไหม? แถมยังออกมาจากโรงพยาบาลพร้อมกับเมิ่งเจียงอวี่ด้วย ลืมไปหมดแล้วหรือไง?”
“……” ใบหน้าของเสิ่นเมิ่งค่อย ๆ มืดหม่นลงทีละน้อย
เสิ่นเจียดีใจมาก เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง หาเบอร์โทรศัพท์ได้เบอร์หนึ่ง แล้วโทรออกต่อหน้าเสิ่นเมิ่ง
“ฮัลโหล พยาบาลจาง ฉันมีเื่ต้องรบกวนคุณหน่อย คุณมาที่คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นได้ไหม? ฉันจะส่งรถไปรับ”
สีหน้าของเสิ่นเมิ่งดูแย่มาก
873
