ตอนที่ 2.3
ทำความรู้จักหรือจีบ
7 ปีก่อน
ภาวินียิ้มให้ลูกสาววัยยี่สิบปีที่เพิ่งกลับจากเรียนมหาวิทยาลัย เธอสวมกอดลูกอย่างอารมณ์ดี อิงฟ้าสังเกตว่าวันนี้แม่ดูมีความสุขและสวยเป็พิเศษจึงอดถามไม่ได้
‘วันนี้แต่งตัวสวยจังเลยนะคะคุณแม่’
แม่ลูบหัวลูกรักพลางตอบด้วยรอยยิ้ม
‘วันนี้พ่อจะกลับบ้านค่ะ ฟ้ารีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ มารอพ่อเป็เพื่อนแม่นะลูก อย่าทำเสียมารยาทนะ วันนี้พ่อจะพาเพื่อนมาด้วย’ เมื่อเห็นผู้เป็ลูกหน้าบึ้งขึ้นมา แม่จึงพูดดักทางไว้ก่อน กลัวว่าลูกจะต่อต้านพ่อและทำตัวไม่น่ารักแบบที่เคยทำประจำ
‘ฟ้าเพิ่งนึกได้ว่ามีรายงานต้องทำกับเพื่อน คงต้องรีบไปบ้านเพื่อนแล้วล่ะค่ะ’ อิงฟ้าแสร้งทำเหมือนเพิ่งนึกเื่สำคัญขึ้นมาได้ คว้ากระเป๋ากับกุญแจรถเตรียมจะหนีเพราะไม่อยากเจอพ่อ
‘อย่ามาโกหก พ่อกำชับว่าวันนี้ลูกต้องอยู่ทานข้าวด้วยห้ามหนีไปไหนทั้งนั้น’ แม่รู้ทันคว้าแขนลูกสาวไว้ได้
‘เขามีสิทธิ์อะไรมาบังคับ ทำไมแม่ต้องเชื่อฟังพ่อด้วย’
‘เถอะนะคะถือว่าแม่ขอ อยู่ทานข้าวกับพ่อก่อน เขาคงมีเื่สำคัญจะคุยกับเรา’
‘...ก็ได้ค่ะ’
‘ดีมากค่ะ ไปอาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ นะลูกสาวคนเก่งของแม่’
อิงฟ้าพยักหน้าอย่างจำยอมแล้วเดินเข้าห้องนอนทำตามที่แม่บอก เธอกำลังจะขึ้นบันไดแต่นึกขึ้นได้ว่าซื้อเค้กมาฝากป้าจำปีกับมะปรางหัวหน้าแม่บ้านกับหลานสาวที่ดูแลคฤหาสน์อัครไพศาลั้แ่เธอยังเด็ก ร่างบางจึงเปลี่ยนใจเดินไปที่ครัวหลังบ้านแทน สองเท้าหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของคนสองคนคุยกันในครัว
‘จริงหรือเปล่าป้าที่วันนี้คุณท่านจะพาเมียน้อยกับลูกเข้าบ้าน’
‘แกไปรู้มาจากไหน อย่ามาทำเป็รู้ดี’
คนแอบฟังถึงกับหายใจสะดุดเมื่อได้ยินบทสนทนาเพียงสองประโยคของป้า หลาน สองมือที่ถือถุงขนมกำแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อบางจนน้ำสีแดงไหลซึมออกมาแต่แทนที่มันจะทำให้เจ็บมือกลับส่งผ่านความเ็ปไปยังหัวใจ...
‘คุณหญิงให้ฉันเตรียมห้องนอนให้ตั้งสามห้องบอกว่าเพื่อนคุณท่านจะมาค้างด้วย’
‘คุณหญิงบอกเป็เพื่อนก็เป็เพื่อนสิ’ จำปีกล่าว
‘เป็เพื่อนแล้วทำไมไม่ให้นอนห้องรับแขกล่ะป้า ท่านให้เตรียมห้องชั้นบนข้างห้องคุณหญิงห้องหนึ่ง ส่วนอีกสองห้องเป็ห้องใกล้คุณอิงฟ้าเชียวนะป้า แบบนี้จะเป็ใครได้ถ้าไม่ใช่ลูกกับเมียน้อยท่าน’
‘แกอย่าพูดแบบนี้ให้ใครได้ยินเชียวนะ มันเป็เื่ของเ้านายอย่าแส่ไม่เข้าเื่’
‘ก็ฉันสงสารคุณหญิงกับคุณหนู ลำพังต้องอยู่ด้วยกันสองแม่ลูก คอยนั่งรอคุณท่านกลับบ้านก็น่าสงสารมากแล้ว นี่ยังเอาเมียน้อยเข้าบ้านอีก ป้าจำเื่ที่ฉันเคยเล่าได้มั้ยที่คนงานเก่าเรามันเห็นคุณท่านจูงเด็กสองคนเดินห้างน่ะ ฉันว่าแกต้องแอบไปมีลูกอีกสองคนแน่เลย ทีกับคุณหนูอุ้มสักครั้งฉันยังไม่เคย...’
อิงฟ้าไม่สามารถทนฟังได้อีกเธอวางถุงขนมทิ้งไว้หน้าครัวแล้วเดินกลับขึ้นห้องนอน เมื่อประตูเปิดออกหญิงสาวรีบพุ่งตัวเข้าสู่ห้องน้ำ อาเจียนเอาทุกอย่างที่ทานออกมาจนหมดแรง รู้สึกพะอืดพะอม หายใจไม่ออกเมื่อคิดถึงเื่ที่ได้ยิน เธอไม่เคยหวังให้พ่อกลับมาอยู่บ้านเป็ครอบครัวอบอุ่นเหมือนบ้านอื่น เธอไม่เคยหวังให้พ่อกลับมารักแม่อีกครั้งหรือทำหน้าที่พ่อให้ดีกว่านี้ แต่อย่างน้อย...อย่างน้อย ๆ ได้โปรดอย่าทำให้แม่เจ็บอีกได้มั้ย
สิ่งที่สองป้าหลานพูดนั้นไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยิน มีหลายคนพยายามบอกเธอและแม่ว่าพ่อมีผู้หญิงคนอื่นรวมทั้งพยานรักของพวกเขา แต่แม่ปฏิเสธและหลอกตัวเองมาตลอด…
‘เมื่อวานฉันไปงานปฐมนิเทศของน้องสาว เห็นเพื่อนห้องเดียวกับน้องหน้าเหมือนฟ้ามากเลยอ่ะ เป็ฝาแฝดชายหญิง คนผู้หญิงนะหน้าถอดแบบฟ้ามาเป๊ะเลย ถ้าไม่เห็นว่านามสกุลอื่นนะฉันคงทักว่าเป็น้องของฟ้าไปแล้ว ดีนะไม่ทักไปเกือบหน้าแตกแล้ว’
‘คงบังเอิญมั้ง ฟ้าเป็ลูกคนเดียวนะจะไปมีน้องแฝดได้ไง ฮ่า ๆ ๆ’ เพื่อนคนหนึ่งฟังแล้วเห็นเป็เื่ขำขันในวงสนทนา
‘ก็ใช่น่ะสิ เกือบหน้าแตกแล้วมั้ยล่ะ’ คนเล่าไม่ติดใจอะไรเพราะรู้ว่าเพื่อนเป็ลูกคนเดียว จึงเอามาเล่าให้ฟังขำ ๆ เท่านั้น แต่คนฟังที่เกือบมีน้องโดยไม่รู้ตัวหน้าชาพูดไม่ออก มีเพียงผมสีน้ำตาลและผิวสีน้ำผึ้งเท่านั้นที่อิงฟ้ารับมาจากผู้เป็แม่ นอกนั้นถอดแบบพ่อที่เธอเกลียดมาทั้งหมด มันทำให้อดคิดไม่ได้ว่าการมีคนหน้าเหมือนเธอมันอาจแปลว่าเธอจะมีน้องที่ไม่รู้จักขึ้นมาจริง ๆ
ความสงสัยนี้ถูกกักเก็บมาตลอดั้แ่นั้น อิงฟ้าไม่เคยหาคำตอบให้ตัวเอง บอกแค่ว่าต่อให้เด็กพวกนั้นมีตัวตนจริงเธอจะไม่สนใจ ไม่รับไม่รู้อะไรทั้งนั้น ต่างคนต่างอยู่
แต่ความจริงนั้น...ในส่วนลึกของหัวใจ
เธอกลัว...กลัวจะต้องพบกับความจริง ขอเธอกับแม่อยู่กันแบบนี้ ในโลกที่ไม่รู้ความจริง อย่าให้มีอะไรพาเธอและแม่ออกมาจากโลกใบนี้เลย
...แต่คำขอของอิงฟ้าไม่เคยไปถึงผู้ชายที่เรียกว่าพ่อ
ณ ่เวลาปัจจุบัน
สาวน้อยแก้มซาลาเปาวิ่งมารับพี่ชายอย่างดีใจ เธอกางแขนสองข้างเพื่ออ้ารับบรรดาถุงขนมแสนรักที่เป็ของฝาก แต่ชายหนุ่มยื่นแค่ถุงสองใบเล็ก ๆ ให้น้องสาวถือ ส่วนถุงที่เหลืออาสาถือเข้าบ้านตามน้องมาเอง
“ลมอะไรหอบมาถึงบ้านเค้าได้”
“พี่ซื้อของมาฝากต้ากับคุณน้าน่ะ แล้วนี่เราอยู่บ้านคนเดียวเหรอ” ตะวันเอ่ยถามระหว่างแอบมองหาใครบางคน
“ไม่ต้องมองหาหรอก เค้าอยู่กับแม่แค่สองคน”
สาวน้อยขยิบตาให้อย่างรู้ทัน มองหาขนาดนี้เป็ใครก็ดูออกว่าไม่ได้มาหาเธอ แต่มาหาเพื่อนของเธอที่ค้างด้วยเมื่อวานต่างหาก
“เอาของไปวางในครัวดีกว่า ทางนี้ค่ะพี่ซัน” มือข้างที่ว่างจูงแขนพี่ชายเดินอ้อมห้องนั่งเล่นไปยังครัวเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา
พอมาถึงห้องครัว จัดแจงวางของฝากทั้งหมดลงเคาน์เตอร์แล้วไล่คนงานทั้งหมดออกจากครัว สาวตากลมก็ยืนท้าวเอวจ้องมองลูกพี่ลูกน้องอย่างเอาเื่
“สารภาพมาซะดี ๆ ว่ากำลังจะจีบยัยฟ้าใช่มั้ยคะ”
“รู้ได้ไง” คนโดนจับได้เลิกคิ้วสงสัย เขาคิดว่าไม่ได้แสดงออกชัดขนาดนั้น ทำไมยัยตัวแสบถึงจับได้กันล่ะ
“แอบมองเพื่อนเค้าแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนั้น ไม่เห็นก็ตาบอดแล้วล่ะ ไหนจะประกาศสถานะโสดกับเพื่อนเค้าบนรถอีก ถึงน้องจะหลับอยู่แต่หูน้องมันได้ยินทุกอย่างนะคะ” สารภาพจากใจว่าเมื่อคืนเธอตั้งใจจะหลับ แต่พอได้ยินบทสนทนาของคนหน้ารถก็แอบนอนฟังอย่างตั้งใจและเก็บรายละเอียดทุกคำ
“อ้าว...ได้ยินแล้วทำไมเราไม่ตื่นมาช่วยเชียร์พี่ล่ะยัยตัวแสบ”
“โอ๊ย...เค้าเจ็บนะพี่ซัน” ยัยตัวแสบลูบหน้าผากที่ถูกกำปั้นชายหนุ่มเคาะใส่ คิ้วขมวดปากเบะคว่ำมองผู้เป็พี่ชายอย่างไม่ชอบใจ
“รู้แล้วก็ดีต่อจากนี้เราต้องช่วยพี่นะ แล้วพี่จะซื้อขนมอร่อย ๆ มาฝากทุกวันเลย”
“ไม่เอา! ตัวห้ามจีบเพื่อนเค้าเด็ดขาด เค้าไม่ยอม”
“ทำไมล่ะ”
“ก็...” น้องสาวนึกหาข้ออ้าง ไม่อยากบอกว่าที่อิงฟ้าไม่มีทางคบหาด้วยเพราะตะวันมีครบทุกอย่างที่เพื่อนเธอไม่ชอบ ทั้งความหล่อ ความมีเสน่ห์ ความเป็ที่้าขอสาว ๆ และความจริงใจที่จะทำให้หวั่นไหว ล้วนแล้วแต่คล้ายกับพ่อของอิงฟ้า “ฟ้ามีแฟนแล้วไง” เธออ้างเหตุผลเดียวกับที่อิงฟ้าใช้เมื่อวานนี้
“เขามีแฟนแล้วจริงเหรอ พี่คิดว่าเขาโกหกเล่น”
“มีแล้ว ตัวตัดใจจากเพื่อนเค้าเถอะนะ สาวมีออกเยอะแยะลืมยัยฟ้าไปเถอะค่ะ” เพราะต่อให้พยายามยังไงตะวันก็ไม่มีทางชนะใจอิงฟ้าได้ เธอรักเพื่อนแต่ก็รักพี่ชายคนนี้ด้วย ไม่อยากให้ต้องมาเจ็บเพราะความเ็าของอิงฟ้า อีกอย่างเธอไม่อยากเอาหัวใจที่ไม่แข็งแรงนักของเพื่อนรักมาเสี่ยงกับคนที่มีผู้หญิงอยู่รอบกายตลอดเวลาแบบตะวัน
“ถ้าเขามีแฟนแล้วพี่คงไม่ยุ่งกับเขาหรอก” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง สายตาเป็ประกายหมองเศร้าลงเมื่อรู้ว่าเธอที่หมายปองมีเ้าของแล้ว
“ดีค่ะ! ตัดใจตอนนี้เค้าเชื่อว่าตัวทำได้แน่ พี่ซันต้อง...”
“คุยกับใครนะยัยต้า เสียงดังไปถึงห้องนั่งเล่น อ้าว...นี่แกมาั้แ่เมื่อไหร่!”
ในขณะที่สาวน้อยพยายามให้กำลังใจพี่ชาย คนที่ไม่อยากให้เจอกับตะวันมากที่สุดก็ปรากฏตัวอยู่ในห้องครัว สาวน้อยเมื่อเห็นผู้เป็แม่เดินเข้ามาเจอกับพี่ชาย จึงรีบดันร่างหนาไปอยู่ด้านหลัง กางปีกปกป้องพี่ชายเหมือนกลัวว่าแม่จะฉีกทึ้งพี่ของเธอ
“พี่ซันเพิ่งมาค่ะ ซื้อขนมมาฝาก กำลังจะกลับพอดี”
“สวัสดีครับคุณน้า” ชายหนุ่มที่ถูกน้องสาวกางปีกปกป้องอย่างลูกน้อย ก้าวออกมาเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนแล้วยกมือไหว้ทักทายอย่างสุภาพ พยายามทำเป็มองไม่เห็นสายตารังเกียจเดียดฉันท์ของน้า
“วันหลังไม่ต้องซื้อมาหรอกนะขนมพวกนี้ ฉันกับลูกมีปัญญาซื้อกินเองได้ไม่ต้องเพิ่งลูกชู้อย่างแกหรอก”
ลดาลัดเมินเฉยไม่รับไหว้เด็กที่ตนเกลียด นางยืนกอดอกมองชายหนุ่มด้วยสายตารังเกียจและสาดคำร้ายใส่อย่าง้าให้มันเจ็บไปถึงแม่ของมันด้วย
“พี่ซันกลับบ้านเถอะค่ะ เดี๋ยวเค้าไปส่งที่รถนะ” ลิต้าเป็ฝ่ายร้อนรนแทนพี่ชาย เธอพยายามจูงมือเขาหนีให้พ้นจากแม่ สองหูยังคงได้ยินเสียงโวยวายไม่น่าฟังตลอดทาง
“เค้าขอโทษแทนแม่นะ” เมื่อมาถึงรถลิต้าโผล่เข้ากอดชายหนุ่มอย่าง้าขอโทษและให้กำลังใจ เธออุตส่าห์พาไปหลบในห้องครัว แม่ยังตามมาราวีพี่ซันอีกจนได้ สาวน้อยสบตาพี่ชายแม้จะไม่เห็นความเศร้าจากแววตาแต่รับรู้ได้ว่าเขาไม่ได้โอเคกับเื่นี้
“พี่ไม่เป็ไร เราเข้าบ้านเถอะ” ตะวันเช็ดน้ำตาให้คนขี้แงเบา ๆ
“เค้าขอโทษนะ”
“ขอโทษทำไมเราไม่ได้ทำอะไรผิด หยุดร้องได้แล้ว พี่ไม่เป็ไรจริง ๆ”
“ค่ะ กลับบ้านดี ๆ นะคะ”
เมื่อตะวันโบกมือลาแล้วขึ้นรถจากไปได้ไม่นาน ผู้เป็น้องสองใช้สองมือเช็ดน้ำตาก่อนจะเดินกระแทกเท้าปึงปังกลับสู่ภายในบ้าน มุ่งตรงไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อเอาเื่คนก่อเื่
“แม่!!!” ลิต้าะโสุดเสียงใส่หูคนที่นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาหลุยส์
“โอ๊ย จะะโทำไมอยู่กันแค่นี้”
“แม่ไปว่าพี่ซันแบบนั้นทำไม ทำไมต้องจงเกลียดจงชังพี่เขาด้วย!” มันนานมากแล้ว คงั้แ่เธอจำความได้ แม่เกลียดลูกชายของลุงที่เป็พี่ชายแท้ของแม่เธอมาตลอด ไม่เคยพูดดีด้วยและพยายามทำให้ทุกคนในตระกูลรัตนศักดิ์เกลียดเขาตามนาง
“มันเป็ลูกชู้! เลิกนับญาติมันได้แล้ว ฉันบอกหลายรอบแล้วนะว่าห้ามเรียกมันว่าพี่”
“พี่ซันเป็ลูกของคุณลุงกับคุณป้า...”
“ไม่ใช่!! แกแหกตาดูหน้ามันดี ๆ ยัยต้า ตระกูลเราไม่มีใครมีตาชั้นเดียวเหมือนมันแม้แต่แม่มันก็ไม่! หน้ามันไม่มีอะไรเหมือนลุงแกเลยสักนิดแล้วอย่างนี้จะไม่ให้ฉันเรียกมันว่าลูกชู้ได้ยังไง แม่มันคงแอบไปนอนกับผู้ชายที่ไหนแล้วโกหกว่าเป็ลูกลุงแก ฉันบอกให้เอาไปตรวจดีเอ็นเอลุงแกก็ไม่ยอม โง่ได้หลานอย่างแกมาจริง ๆ”
“แม่!!”
“ไม่ต้องปกป้องมัน ไปบอกคนใช้ให้เอาน้ำมาล้างห้องครัวเดี๋ยวนี้ ล้างเสนียดออกให้หมด” กล่าวสั่งจบพอเห็นลูกสาวเอาแต่กอดอกนั่งร้องไห้จึงโมโห เดินออกมาสั่งคนใช้ในบ้านเสียเอง ไม่สนใจยัยเด็กเอาแต่ใจในห้องนั่งเล่นอีก
“ฮึก...ฮือ...”
ลิต้านั่งร้องไห้เพราะสงสารผู้เป็พี่ชาย สายตารังเกียจและคำพูดร้ายกาจของแม่ทำให้เธอเ็ปแทน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพี่ซันของเธอไม่มีอะไรเหมือนคุณลุงเลย ไม่ว่าจะหน้าตา บุคลิกและนิสัยแตกต่างกับทุกคนในตระกูล เธอยังแอบคิดว่าเขาไม่ใช่ลูกของลุงแต่จะให้เกลียดเขาเหมือนแม่และคนอื่นเธอทำไม่ได้ พี่ซันเป็พี่ชายที่แสนดี เขาไม่ควรได้รับความเ็ปพวกนี้ เขาไม่ได้ผิดที่เกิดมาเป็แบบนี้เสียหน่อย
เธอได้แต่ภาวนาว่าจะมีใครสักคนรักตะวันจากใจจริง ไม่รังเกียจหรือสงสัยในชาติกำเนิดของเขา...
................................................
มาม่ากันอีกสักตอนนะคะ พี่ซันยังไม่ทันบุกก็ถูกยัยตัวแสบสกัดดาวรุ่งซะแล้ว แบบนี้พี่ซันจะทำยังไงน้า
2K
![[3P]ผมกลายเป็นเด็กของไอ้แฝด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1645865528_45175243.webp)
