เว่ยจื้อโหยวมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองด้วยความตื่นเต้น นี่มันไม่ใช่มันฝรั่งหรอกหรือ แล้วนั่นมันไม่ใช่ฉั่งฉิกหรือโอ๊ะปุ๊บปั๊บรับโชคสองชั้นเลย
เว่ยจื้อโหยวลงมือขุดมันฝั่งทั้งหมดโบนเข้าไปในมิติ จากนั้นนางจึงลงมือเด็ดใบฉั่งฉิกและดอกฉั่งฉิกทั้งหมดใส่เข้าไปในมิติด้วยเช่นเดียวกัน หลังจากจัดการใบและดอกเสร็จแล้วนางก็กลับมาจัดการขุดรากถอนโคนต้นฉั่งฉิกอีกรอบเสร็จแล้วก็นำเข้าไปเก็บในมิติเช่นเดียวกัน
ส่วนฉั่งฉิกที่ยังไม่โตเต็มที่นางก็ขุดเอาทั้งหมดเข้าไปปลูกเอาไว้ในพื้นที่อันแห้งแล้งในมิติของนางทันที ขอเพียงรดด้วยน้ำแร่นางเชื่อว่าฉั่งฉิกพวกนี้จะสามารถเจิญเติบโตได้เป็อย่างดี
ระหว่างที่นางเข้ามิติไปปลูกฉั่งฉิก นางก็แวะดูหมาป่าที่าเ็ด้วย ตอนนี้ร่างกายของพวกมันเต็มไปด้วยาแ จึงทำได้แค่เพียงนอนนิ่งๆเท่านั้น
เว่ยจื้อโหยวไม่ได้สนใจพวกมัน ส่วนลูกหมาเล็กๆทั้งสี่ตัวนั้น ก็คลานไปทั่วตามประสาหมาเด็กแรกเกิดกำลังซน เมื่อนางจัดการทุกอย่างในมิติเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็กลับออกจากมิติและเดินกลับบ้าน
ระหว่างทางกลับบ้านนางก็แวะตรวจดูกับดักที่นางวางเอาไว้ กับดักของนางวันนี้ผลการเก็บเกี่ยวไม่เลวเช่นเดียวกัน ได้ทั้งไก่ป่า กระต่ายป่า สิ่งที่เป็โชคชั้นที่ สามเห็นจะเป็แม่ไก่ป่ามาติดกับดักของนางระหว่างที่พาลูกๆออกหาอาหาร เว้ยจื้อโหยวจึงได้ครอบครัวไก่ป่าไปเลี้ยงที่บ้าน
“ทีนี้ก็ได้ไก่ไปเลี้ยงในเล้าไก่ที่ว่างเปล่ามานานแล้ว มันจะดีมากหากได้หมูดำไปเลี้ยงด้วย วันหลังคงต้องขึ้นเขามาขุดหลุมดักสัตว์บ้างแล้ว จะได้ไม่ต้องเข้าป่ามาบ่อยๆ” หลังจากพูดกับตัวเองเสร็จก็ออกจากป่าไปทันที
เว่ยจื้อโหยวเดินออกจากป่ามาด้วยความอารมณ์ดี สัตว์ป่าในป่าลึกมีมากมาย หาได้หมีดำไปขายสักตัวนางคงมีเงินมาซื้อที่ดินเพิ่ม จากนั้นก็สร้างบ้านหลังใหม่
ที่ดินที่ซื้อมาเพิ่มนางจะทำสวนผลไม้ สวนผัก เลี้ยงไก่ เลี้ยงหมู ปลูกข้าว ใช่แล้วข้าวที่นางเจอในป่าวันนี้เป็ข้าวหอมมะลิเสียด้วยแค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว
“เห็นทีต้องเร่งล่าสัตว์ไปขาย ซื้อที่ดินเพิ่ม ปลูกบ้านใหม่ จากนั้นจะได้ออกไปตามหาสามีสักที เหอะ ฝีมือข้าระดับแนวหน้าในโลกก่อนข้าไม่เชื่อหรอกว่าโลกโบราณแห่งนี้จะมาสู้ข้าได้ คงต้องไปให้ช่างร้านเหล็ก ทำหัวธนูเพิ่มเสียแล้ว หรือว่าจะลองทำหน้าไม้ดู หน้าไม้ก็ดี ต่อไปนี้คงต้องฝึกฝนเสียหน่อย คนสมัยนี้ ใช้อะไรสู้กัน ดาบ หอก ทวน หรืออะไรธนูหรือ ”
เว่ยจื้อโหยวเดินออกจากป่าพร้อมกับพูดกับตัวเองไปด้วย จะอาวุธอะไรก็มาเถอะนางคิดว่าไม่เกินความสามารถของนาง แต่ที่สำคัญคือการฝึกฝนทางร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอต่างหาก
แต่นางลืมไปว่าตัวเองนั้นมีพละกำลังเหนือธรรมชาติ นางจะฝึกหรือไม่ฝึกฝนร่างกายก็มีค่าเท่ากัน เมื่อเดินมาถึงชายป่า นางมองซ้ายมองขวาดูแล้วไม่มีใคร นางจึงเอา หมูดำตัวที่นอนอยู่ในมิติออกมา
จากนั้นนางก็แบกหมูดำกลับบ้านและจงใจเดินผ่านเส้นทางที่มีชาวบ้านสัญจรไปมา ต่อไปเื่ที่นางมีเงินมาซื้อที่ดิน และสร้างบ้านใหม่จะได้ไม่ต้องตกเป็ข้อสงสัยของพวกชอบสอดรู้สอดเห็นอีก
ในขณะที่เว่ยจื้อโหยวกำลังคิดหาเงินวางแผนครอบครัวในอนาคต ที่ชายแดนนับวันก็ยิ่งตึงเครียด ฝ่ายศัตรูเริ่มบุกรุกเข้ามาและมีการปะทะกันทุกวัน และวันนี้เองก็เช่นเดียวกันฝ่ายนั้นบุกเข้ามาแต่ก็ถูกตีแตกและไล่กลับไปได้
ตอนนี้อวิ๋นเซียว เหลียนอี้หลุน และซ่งเหิง ได้เลื่อนขั้นมาเป็พลรบแล้ว หลังจากที่พวกเขาถูกจับมาฝึกอยู่เป็นานสองนานท่ามกลางความไม่ยินดีและไม่ยินยอมหากแต่ต้องทำเพื่อรักษาชีวิตของตัวเองและรักษาบ้านเมืองเอาไว้
พูดถึงซ่งเหิงสหายใหม่ของอวิ๋นเซียวที่เพิ่งจะแต่งงานและยังไม่ทันได้เข้าหอก็ถูกเกณฑ์มาเป็ทหารเช่นเดียวกันกับเขา เขายังดีที่ภรรยาเข้าใจแต่ซ่งเหิงนั้นไม่รู้ว่าภรรยาเขาจะเป็เช่นไรบ้าง เพราะเขาถูกลากตัวออกมาตอนที่จะเข้าหอพอดิบพอดีสถานการณ์ของซ่งเหิงเลวร้ายกว่าเขามาก
ตัดไปทางด้านภรรยาของซ่งเหิงที่หมู่บ้านลี่จือ ซึ่งอยู่ถัดไปจากหมู่บ้านที่อวิ๋นเซียวอาศัยอยู่ 2 หมู่บ้าน หลี่อ้ายหลินภรรยาของซ่งเหิงตอนนี้กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานในแปลงนาบ้านสามี ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้าน
หลี่อ้ายหลินคนนี้หาได้สนใจไม่ พ่อแม่สามีนั้นดีกับนางมากทั้งสองคนรู้สึกผิดต่อนางเพิ่งจะแต่งเข้ามาลูกชายคนเดียวของพวกเขายังไม่ทันได้เข้าหอก็ต้องถูกลากออกไปรบ
หากลูกชายไม่กลับมาไม่เท่ากับว่าลูกสะใภ้ของตนจะต้องกลายเป็หม้ายทั้งที่บริสุทธิ์หรอกหรือ ทายาทสักคนก็ไม่มี เื่นี้ทำให้สองผู้เฒ่าปวดใจเป็อย่างมาก ยิ่งได้มาเห็นลูกสะใภ้ทำงานแทบทุกอย่างในบ้านเพื่อดูแลพ่อแม่สามีเช่นพวกเขาแล้วก็ยิ่งให้ปวดใจ
หลังจากลูกชายโดนเกณฑ์ไปเป็ทหารลูกสะใภ้อย่างหลี่อ้ายหลินก็ล้มป่วยด้วยความที่นางตรอมใจและทนอับอายไม่ไหวนางจึงเสียชีวิตไปในกลางดึกวันหนึ่ง
จากนั้นหลี่อ้ายหลินที่มีชื่อเดียวกันที่ทำงานจนเหนื่อยตายก็เข้ามาแทนที่หลี่อ้ายหลินคนเดิม หลังจากนางหายป่วยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่แต่พ่อแม่สามีไหนเลยจะรู้ว่าตอนนี้ลูกสะใภ้ของพวกเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว พวกเขาคิดเพียงแค่ว่าลูกสะใภ้คงทำใจได้และยอมรับได้แล้วเท่านั้นเอง
ส่วนบ้านแม่ของลุกสะใภ้พอได้ยินว่าลูกชายของพวกเขาถูกเกณฑ์ไปเป็ทหารก็ตัดขาดกับลูกสาวทันที โดยอ้างว่าลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปต่อไปนี้นางคือคนของบ้านซ่งตายไปก็เป็ผีบ้านซ่งไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับบ้านตระกูลหลี่ นี่ก็เป็อีกสาเหตุหนึ่งที่นางตรอมใจจนล้มป่วยในครั้งนั้น
ตัดกลับมาที่เว่ยชื่อโหยวตอนนี้นางเดินแบกหมูดำตัวใหญ่เดินมุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางมีชาวบ้านไม่น้อยที่เห็นนางแบกหมูดำมา ตอนนี้เป็ที่รู้กันแล้วว่านางเป็หญิงประหลาดที่มีพละกำลังมากมาย
คนที่เคยคิดไม่ดีจะรังแกนางแม่เห็นเป็เช่นนี้แล้วต่างไม่กล้าลงมือโดยเฉพาะบ้านเฉียน ที่ตอนนี้ไม่กล้าออกมาระรานนางอีก แต่คนอย่างนางเฉียนหรือจะยอม เว่ยจื้อโหยวเชื่อว่านางจะต้องวางแผนชั่วและหาโอกาสลงมืออยู่ก็เป็ได้
กลับมาถึงบ้านนางเอาหมูดำไปวางเอาไว้ในลานหลังบ้านและนำน้ำแร่มาหยดใส่หมูดำเอาไว้เพื่อรักษาความสดใหม่ แต่จะได้ผลหรือไม่นั้นนางไม่รู้เพราะนางเองก็แค่ลองทำเพียงเท่านั้น
เมื่อจัดการกับหมูดำเสร็จ เว่ยจื้อโหนวนำแม่ไก่ป่าและลุกๆทั้ง 10ตัว ไปไว้ที่เล้าไก่ จากนั้นก็หาอาหารให้พวกมันมันลูกได้กิน จากนั้นนางก็เลือกไก่ป่าตัวผู้ที่ตัวใหญ่และแข็งแรงมาอีก 1ตัวเอาไว้เป็พ่อพันธุ์
เมื่อจัดการเล้าไก่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้นางเห็นว่ายังมีเวลาอีกหลายชั่วยามก่อนจะค่ำ ขางจึงคิดที่จะเอาหมูดำเข้าไปขายในเมืองและซื้อของกินข้องใช้เข้าบ้านเสียหน่อย
เมื่อคิดได้ดังนั้นนางจึงรีบเดินไปที่บ้านแม่ของตัวเองเพื่อให้ท่านพ่อขับเกวียนพานางนำของป่าไปขายในเมืองและก่อนที่เว่ยจื้อโหยวจะไปที่บ้านแม่นั้นนางดึงเอาใบและดอกของฉั่งฉิกออกมาใส่ตะกร้าไม้ไผ่เอาไว้และพรหมด้วยน้ำแร่เพื่อรักษาคุณภาพของสมุนไพร
วันนี้การเก็บเกี่ยวของนางนับว่าไม่เลวเลยทีเดียว ส่วนอาหารของพ่อแม่หมาป่านางยกกระต่ายให้พวกมันสี่ตัว ที่เหลือจากนั้นนางจะนำไปขายในเมืองพร้อมกับสมุนไพรที่นางเก็บกลับมาได้ในวันนี้เท่านี้นางก็จะมีเงินมากพอที่จะสร้างบ้านและซื้อที่ดินเพิ่ม
เว่ยจื้อโหยวรีบเร่งเดินไปบ้านแม่ของนาง ใช้เวลาเดินไม่ถึงเค่อนางก็มาถึงบ้านเหลียน พ่อแม่ของนางซื้อที่ดินปลูกบ้านติดกับบ้านท่านตาท่านยายและหลังจากทำบ้านเสร็จแล้วจะทะลุกำแพงบ้านท่านยายให้เชื่อต่อกับบ้านพ่อแม่ของนาง
“พี่ใหญ่ ท่านมาแล้วหรือขอรับ”
“น้องรองท่านพ่อกลับมาหรือยัง”
“กลับมาแล้วขอรับ ท่านพ่อกำลังไปดูช่างสร้างบ้าน ส่วนท่านแม่กับน้องเล็กอยู่ในบ้านขอรับ”
“น้องรองวานไปตามท่านพ่อให้พี่ใหญ่หน่อยได้หรือไม่ บอกท่านพ่อว่าให้ส่งพี่เข้าเมืองหน่อยพี่จะเอาของป่าไปขาย”
“ได้ขอรับพี่ใหญ่ เช่นนั้นให้ข้าไปด้วยนะขอรับ น้องเล็กเองก็อยากไปเช่นเดียวกัน”
“เอาไว้ วันหลังดีหรือไม่ วันนี้เวลาไม่พอจะพาพวกเ้าเดินเที่ยว เอาเช่นนี้วันมะรืนพี่จะพาพวกเ้าไปซื้ออุปกรณ์การเรียนและซื้อตำราดีหรือไม่ คาดว่าท่านพ่อน่าจะไปติดต่อสถานศึกษาเอาไว้แล้วใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วขอรับ ท่านพ่อบอกว่า พอหมดฤดูหนาวก็สามารถเข้าเรียนได้ทันที ตอนนี้ท่านพ่อจะสอนพวกเราไปก่อน ”
“ดีแล้วๆ รีบไปตามท่านพ่อให้พี่ใหญ่เร็วเข้า”
“ขอรับ”
หลังจากที่น้องชายวิ่งออกไปไม่นาน ท่านพ่อก็เดินกลับมาด้วยความเร่งรีบตามที่บุตรชายของเขาบอกเอาไว้ ลูกสาวของเขา้าเข้าเมืองเพื่อนำของป่าไปขาย เขาเห็นว่าเวลาไม่ช้าแล้วจึงได้รีบกลับมาและฝากพี่ชายภรรยาดูแลการสร้างบ้านให้ก่อน
“อาโหยวจะเข้าเมืองหรือลูก”
“เ้าค่ะท่านพ่อ พอดีวันนี้ข้าเข้าป่าได้สมุนไพรและสัตว์ป่าไม่น้อยจึงอยากจะรีบนำไปขายเ้าค่ะ”
“ได้ๆ เ้ารอพ่อสักครู่ พ่อเตรียมเกวียนไม่นาน”
“เ้าค่ะ ท่านพ่อ”
เว่ยเจี้ยนป๋อใช้เวลาไม่นานก็เทียมล่อทั้งสองตัวเข้ากับเกวียน ตอนนี้ทั้งสองตัวเติบโตขึ้นมากและฝีเท้าเร็วมากเช่นเดียวกันเว่ยจื้อโหยวแอบเอาน้ำพุมาเติมให้มันกินบ่อยๆ พวกมันจึงเติบโตแข็งแรงและวิ่งเร็วมาก
เว่ยเจี้ยนป๋อบังคับเกวียนมาถึงบ้านลูกสาวของเขา จากนั้น เขาก็ลงไปช่วยนางยกตะกร้าสมุนไพรที่เขาไม่รู้จักว่ามันคืออะไรส่วนใบมี 4ตะกร้าและดอกอีก 3ตะกร้า จากนั้นเขาหันไปเห็นหมูดำตัวใหญ่นอนอยู่บนลานบ้านเขาใแทบสิ้นสตินี่ไม่ใช่ว่าลูกสาวเข้าป่าลึกไปตามลำพังอีกแล้วหรือ
“อาโหยวเ้าเข้าป่าลึกไปอีกแล้ว เหตุใดไม่บอกพ่อก่อน มันอันตรายรู้หรือไม่”
“ท่านพ่อไม่ต้องเป็ห่วงนะเ้าคะ ข้าเอาตัวรอดได้สบายมาก”
“เฮ้อ ทีหลังอย่าทำเช่นนี้อีก หากแม่ของเ้ารู้มีหวังนางได้เป็ลมล้มพับไปเป็แน่”
“เ้าค่ะท่านพ่อ ข้าทราบแล้วเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็รีบยกขึ้นมาและรีบเดินทางเข้าเมืองเถอะพ่อกลัวว่าจะกลับมามืดค่ำเสียก่อน”
“เ้าค่ะ ”
เมื่อยกทุกอย่างขึ้นไปบนเกวียนเสร็จแล้ว สองพ่อลูกก็เดินทางเข้าเมืองเพื่อนำของป่าที่หาได้ในวันนี้เข้าไปขายในเมืองทันที ท่ามกลางสายตาอิจฉาของชาวบ้าน และอิจฉาลูกกำพร้าเช่นอวิ๋นเซียวที่มีวาสนาได้ภรรยาที่ดีและมีความสามารถเช่นนี้
๐๐๐๐๐๐๐๐๐ขออภัยที่มาช้าค่ะ นึกว่าจะติดโควิดรอบสองเสียแล้ว ตากฝนไอจาม เจ็บคอแต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วจ้าดชคดีที่วันนี้ได้หยุดงานอีกวันไม่เช่นนั้นคงแย่แน่ๆ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
298
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
