Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        “ฉันไม่ได้กลัวผี” แสงที่ส่องออกมานั้นจ้าจนแยงตาชวีเสี่ยวปอจึงยืนมือไปปิดมือถือไว้ “แต่ถ้านายยังส่องอันนี้ใส่ฉันไม่เลิกฉันจะให้นายได้สัมผัสว่าถูกต่อยจนร้องโหยหวนเหมือนผีมันเป็นยังไง”

       “ยอมอ่อนให้มือหนึ่งเลย”ทันทีที่เซี่ยเจิงปิดไฟฉายลงในห้องก็ตกอยู่ในความมืด

       “จริงๆ นะ ฉันรู้สึกผิดมากๆ เลยที่นอนบนเตียงของนาย”ชวีเสี่ยวปอดึงมุมผ้าห่มของเซี่ยเจิง“พอหลับตาลงก็เห็นภาพนายนอนขดตัวหนาวสั่นอยู่บนโซฟาราวกับเด็กน้อย น่าสงสารสุดๆเลยล่ะ”

       “จะดีกว่านี้เยอะเลยถ้านายตั้งใจเรียนวิชาภาษาและวรรณกรรมแล้วทำละครเรื่องนางเอกผู้น่าสงสารอะไรทำนองนั้นให้ฉัน”เซี่ยเจิงหัวเราะออกมาจนน้ำตาไหลแล้วลุกขึ้นยืนหลังจากนั้นเขาและชวีเสี่ยวปอก็ช่วยกันม้วนผ้าห่มเก็บเข้ามา“แล้ววินาทีถัดมาก็จะมีประธานจอมเผด็จการออกมาพูดกับฉันว่าเตียงของนายเป็นของฉันแล้ว”

       “ให้ตายสิ นายหยุดพูดเถอะ”ชวีเสี่ยวปอง้างมือออกไปตีเข้าที่หลังของเซี่ยเจิงเบาๆแล้วทั้งสองคนจึงเดินเข้าห้องไป

       “ถ้าเรานอนด้วยกันมันจะเบียดไปหน่อย”เซี่ยเจิงวางผ้าห่มของตัวเองไว้ข้างๆ ผ้าห่มลายดอกไม้ของชวีเสี่ยวปอ “ฉันนอนดิ้น”

       “นอนดิ้นกว่าฉันอีกเหรอ”ชวีเสี่ยวปอโยนผ้าห่มลายดอกไม้ออกไปไว้ด้านข้าง“อย่างมากก็แค่นอนละเมอแล้วทะเลาะกันนั่นแหละ”

       เซี่ยเจิงนอนชิดกำแพงลงไป ชวีเสี่ยวปอปิดไฟลงหลังจากนั้นจึงดึงผ้าห่มออกแล้วขึ้นเตียงไป

       ที่จริงแล้วเมื่อก่อนตอนที่ซือจวิ้นมาเล่นที่บ้านก็เคยนอนค้างกับชวีเสี่ยวปอแต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ เพียงแต่วันนี้ชวีเสี่ยวปอกลับรู้สึกแปลกไปเขาคิดว่าน่าจะเป็นเพราะตัวเขาเองไม่ได้สนิทคุ้นเคยกับเซี่ยเจิงเท่าซือจวิ้นดังนั้นแม้แต่จะพลิกตัวก็ต้องค่อยๆ ขยับทีละนิดกลัวว่าจะเสียงดังจนทำให้เซี่ยเจิงตื่น

       ทันทีที่เซี่ยเจิงนอนลงก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาอีกเลยคงน่าจะหลับไปแล้ว

       “นายค่อยๆ ขยับแบบนี้ กว่าจะพลิกตัวได้ฟ้าก็คงสว่างแล้วล่ะ”แล้วจู่ๆ เซี่ยเจิงที่หลับไปแล้วก็พูดขึ้นมา

       “ให้ตายเถอะ” ชวีเสี่ยวปอตกใจจนสะดุ้ง จากนั้นจึงถอนหายใจออกมาแล้วพลิกตัวหันหน้าไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว “นายยังไม่หลับอีกเหรอ”

       “พยายามแล้ว” เซี่ยเจิงตะแคงข้างหันมา จึงเห็นเข้าที่ด้านหลังศีรษะและไหล่ของชวีเสี่ยวปอที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าห่มพอดี

       “เฮ้อ” ชวีเสี่ยวปอถอนหายใจ “พรุ่งนี้นายจะทำอะไรเหรอ? ” ที่จริงแล้วเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรจะพูดแต่ก็ยังหาเรื่องพูดถึงยังไงก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว คุยกันสักพักก็ดีกว่าจะนอนเฉยๆ เป็นไหนไหน

       “ตอนสายไม่ได้ทำอะไร” เซี่ยเจิงยกแขนข้างหนึ่งมารองศีรษะไว้“ตอนบ่ายไปสอนพิเศษ”

       “วันเสาร์อาทิตย์นายยังต้องไปสอนด้วยเหรอ? ” ชวีเสี่ยวปอยกตัวขึ้นมาแล้วหันหลังกลับไปมองเซี่ยเจิง

       “ครั้งนี้เป็นคาบทดลองสอน” เซี่ยเจิงลืมตาขึ้นมามองไปยังสายตาที่ไม่ค่อยเข้าใจของชวีเสี่ยวปอ แล้วจึงอธิบายต่อว่า “ผู้ปกครองคนก่อนแนะนำมา บ้านนี้ให้เงินเยอะหนึ่งคาบให้ตั้งสองร้อยหยวนไม่งั้นฉันก็ไม่ไปหรอก”

       “สองร้อยก็ไม่ถือว่าเยอะสักเท่าไหร่นะ”ชวีเสี่ยวปอนอนลงไปพลางพึมพำออกมาเขาจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนที่เวินลี่หาครูสอนพิเศษมาสอนเขาที่บ้านจ่ายเงินไปมากกว่าจำนวนนี้เยอะมาก ทว่าเวินลี่อาจจะถูกหลอกให้เสียเงินไปเปล่าๆก็เป็นได้ “แต่ว่า...นายรีบร้อนหาเงินไปทำไมกัน”

       เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงให้คำตอบที่เขาคิดว่าดูเป็นหลักปรัชญามาก

       “ใช้ชีวิต”

       ถ้าหากคำถามนี้ไม่ได้ออกมาจากปากของชวีเสี่ยวปอเซี่ยเจิงก็คงจะตอบกลับไปว่า “ฉันคิดว่าสมองนายน่าจะมีปัญหา”ทว่าเมื่อนึกถึงก่อนหน้านี้ที่ครูหัวหน้าระดับพูดกับเขาถึงเรื่องสภาพทางบ้านของชวีเสี่ยวปอเซี่ยเจิงจึงรู้สึกว่าชวีเสี่ยวปอไม่เคยมีปัญหาเรื่องเงินเลยตั้งแต่เกิดดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่เขาจะถามคำถามนี้ออกมา

       “แม่ฉันต้องไปหาหมอต้องใช้เงิน กินยาก็ต้องใช้เงิน”เซี่ยเจิงอธิบายออกไปเสียงเรียบ “ต้องจ่ายค่าน้ำค่าไฟหน้าหนาวก็ต้องมีค่าฮีตเตอร์อีก แม่ฉันทำงานไม่ได้แล้ว ฉันเลยต้องทำเยอะหน่อย”

       “ขอโทษนะ” ชวีเสี่ยวปอลุกขึ้นมานั่งด้วยความรู้สึกอึดอัดใจแม้ว่าเซี่ยเจิงจะดูนิ่งๆแต่เขากลับรู้สึกเหมือนว่าเซี่ยเจิงกำลังเปิดเผยบาดแผลให้ตัวเองดูอยู่อย่างไรอย่างนั้นเลย

       “นอนลงเถอะ” เซี่ยเจิงยิ้ม ไม่ได้รับคำขอโทษของเขา “แล้วนายล่ะพรุ่งนี้จะทำอะไร? ”

       “ฉันก็ยังไม่รู้เลย” ชวีเสี่ยวปอพูดเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ“แต่ยังไงก็ไม่กลับบ้าน”

       “อยู่ที่นี่ไปก่อนก็ได้” เซี่ยเจิงทำเสียงจิ๊ปาก“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะแสดงฝีมืออะไรให้ดู”

       “อะไร? ”

       “นอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้เอง” เซี่ยเจิงตั้งใจไม่ตอบออกไปทั้งยังพลิกตัวหันหน้าหนีไปอีกทาง

       “อะไรเนี่ย !”ชวีเสี่ยวปอรู้สึกถูกกระตุ้นความสงสัยขึ้นมา จึงใช้แรงตีไปที่ไหล่ของเซี่ยเจิงหนึ่งทีแต่เซี่ยเจิงกลับไม่ได้สนใจทั้งยังไม่ได้พูดอะไรต่อออกมา

       “นี่นาย เซี่ยเจิง” ชวีเสี่ยวปอนอนลงด้วยความโมโห“ฉันอยากจะเห็นจริงๆ เลยว่าพรุ่งนี้นายจะแสดงฝีมืออะไร”

       คาดไม่ถึงว่ามันจะเป็นค่ำคืนที่ชวีเสี่ยวปอนอนหลับได้อย่างสบายใจถึงเพียงนี้

       เพียงแต่ในกลางดึกนั้นค่อนข้างหนาวและเขาก็ฝันว่าตัวเองกำลังกอดหมีตัวใหญ่อยู่และเขายังใช้แรงเพื่อที่จะแทรกตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมันในตอนแรกหมีตัวใหญ่ตัวนั้นก็ไม่ค่อยจะยอมเท่าไหร่จึงทำให้เขาโมโหจนเตะมันไปหลายครั้ง มันถึงจะยอมเชื่อฟัง

       ความฝันอะไรก็ไม่รู้ไร้สาระ

       ชวีเสี่ยวปอมองไปที่ด้านข้างของตัวเองแล้วก็พบว่าเซี่ยเจิงลุกขึ้นไปนานแล้วเหลือเพียงแค่ผ้าห่มที่ถูกม้วนและวางอยู่ตรงปลายเตียง ในตอนนั้นเขายังรู้สึกรางๆด้วยว่าเซี่ยเจิงเดินข้ามตัวเขาไป ทั้งยังเกือบจะเหยียบมือของเขาด้วย

       ชวีเสี่ยวปอหาวออกมาจากนั้นจึงยื่นมือไปล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากใต้หมอน

       สิบเอ็ดโมงแล้ว

       เมื่อคืนเขาตั้งค่าโทรศัพท์ให้อยู่ในโหมดปิดเสียงเวินลี่โทรมาหลายสายเขาก็ไม่ได้รับเลยสักสายแล้วก็ยังมีข้อความอีกหลายข้อความที่ส่งมาจากซือจวิ้นซึ่งทุกข้อความก็ล้วนแต่ถามเขาว่าทำไมถึงได้หนีออกจากบ้านไป

       ในขณะที่ชวีเสี่ยวปอกำลังจะตอบกลับไปหาซือจวิ้นประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาซะก่อน

       “ตื่นแล้วเหรอ? ” เซี่ยเจิงเปลือยท่อนบนส่วนท่อนล่างนั้นสวมกางเกงยีนส์ เขากำลังเดินเข้ามาพร้อมกับคาบบุหรี่ไว้ในปาก

       “นายสูบบุหรี่ในบ้านเหรอ? ” ชวีเสี่ยวปอลุกขึ้นมานั่ง

        “แม่ฉันออกไปแล้ว” เซี่ยเจิงเดินไปเปิดผ้าม่านหลังจากนั้นห้องก็สว่างขึ้นมาทันที ทำให้ชวีเสี่ยวปอรู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย

       “นายทำอะไรน่ะ? ” ในตอนที่เปิดประตูเข้ามา ชวีเสี่ยวปอก็ได้กลิ่นที่ทั้งหอมทั้งหวานเขาจึงสูดดมกลิ่นนั้นอีกสองครั้ง “เค้กเหรอ? ”

       “นายก็ลุกขึ้นมาดูเองสิ” เซี่ยเจิงเปิดหน้าต่างออกเพื่อระบายกลิ่นบุหรี่ที่อยู่ในห้องแล้วหันไปยิ้มให้ชวีเสี่ยวปอก่อนจะไปยืนพิงที่โต๊ะ “เมื่อวานบอกแล้วไงว่าจะแสดงฝีมือให้นายดู”

       “อุบไว้เก่งซะจริง !”ชวีเสี่ยวปอทำเสียงฮึดฮัด ถึงแม้ว่าปากจะพูดออกไปอย่างไม่ชอบใจแต่ว่าการกระทำกลับซื่อสัตย์ยิ่งกว่า เขาสวมรองเท้าเตะแล้วจึงรีบวิ่งออกไปจากห้อง

       เซี่ยเจิงก็ยังคงยืนพิงที่โต๊ะและสูบบุหรี่ไปอย่างเงียบๆ ต่อมาไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงพูดว่า“สุดยอด” ดังขึ้นมาจากด้านนอก จากนั้นก็ตามมาด้วยคำว่า “นายทำเองหมดเลยเหรอ”แล้วชวีเสี่ยวปอก็ทั้งวิ่งทั้งกระโดดกลับมาตลอดทางเดินเขาถือขนมปังที่ถูกกัดไปแล้วคำใหญ่ไว้ในมือ ปากก็พูดออกมาอย่างไม่ค่อยจริงจังว่า  “เซี่ยเจิงนายนี่ใช้ได้เลยนะเนี่ย !”

        แต่เซี่ยเจิงไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำชมของชวีเสี่ยวปอสักเท่าไหร่เขากลับมองไปยังชวีเสี่ยวปอที่ใส่เพียงแค่กางเกงในตัวเดียว ขายาวๆ ทั้งสองข้างกำลังขยับเดินเข้ามาทำให้ในใจของเขากำลังสูดหายใจเข้าออกอย่างรุนแรง

       เมื่อวานตัวเขาเองกำลังนอนอยู่ดีๆ พอตกกลางคืนชวีเสี่ยวปอก็พึมพำออกมาว่าหนาวแล้วจากนั้นก็ขยับตัวเข้ามาแนบชิดเขาเอาไว้ ขาข้างหนึ่งของชวีเสี่ยวปอพาดลงมาตรงที่เอวของเขาทำให้ขาของเซี่ยเจิงถูกทับจนรู้สึกชา เขาจึงอยากที่จะขยับมันสักหน่อยแต่อีกคนกลับขยับตัวเขามาแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

       หรือที่เขาบอกว่านอนดิ้นจะหมายความว่าแบบนี้?

       แต่หากดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้วไอ้คนไม่เต็มบาทคนนี้ดูเหมือนจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

       “นายอบขนมปังเป็นด้วยเหรอเนี่ย? ” ที่จริงแล้วชวีเสี่ยวปอไม่ค่อยชอบกินขนมหวานสักเท่าไหร่แต่ขนมปังและคุกกี้อันเล็กๆ ที่เซี่ยเจิงทำนั้นมันอร่อยมากแล้วชวีเสี่ยวปอก็ถูกรสชาติของความหวานกระตุ้นให้หิวแล้วด้วยเพราะในท้องเขาไม่อะไรเลยนอกจากขนมปังที่เขาเพิ่งกินไป