เหมียวน้อยหัวใจซึนๆ

บัวชมพูวี๊ดร้องคาร่ากลับไม่รู้สึกอะไรปณตลากตัวบัวชมพู ไปที่รถพีท เจ็บแสนเจ็บ พยายามลากขวาที่บาดเจ็บตามทั้งสองคนไป

“ถ้าไม่อยากตาย อย่าตามมาไม่อย่างนั้นจะหาว่าคาร่าไม่เตือนคาร่าขู่

เสียงไซเรนของตำรวจดังมาแต่ไกล ปณตเริ่มกลัว ปล่อยตัวบัวชมพู

“หนีเถอะคาร่าผมยังไม่อยากติดคุก วิ่งหนี ไปทางหลังบ้านที่เป็นป่ารก

“มานี่” คาร่าจับตัวบัวชมพูให้นั่งบนรถ ก่อนจะขับรถออกไปแตารถของตำรวจ ขับมาปาดหน้า และเบียดจนเสียหลัก คาร่าปล่อยปืนให้หล่นลงพื้น ยกมือขึ้นเหนือหัว ตำรวจเข้าควบคุมสถานการณ์อีกสองนายเข้าไปช่วยเหลือพีท และอีกสองสามคนตามล่าตัวปณต

บัวชมพูเกาะเปลสนามที่พีทนอนอยู่น้ำตาไหลริน พีทยิ้มบางๆ เช็ดน้ำตาให้อย่าร้องผมไม่ได้เป็นอะไร”บัวชมพูกอดพีทแน่น พีทกอดตอบเหมือนใจสองใจจะประสานเป็นหนึ่ง

“คุณหญิงคำขอเชิญ ไปให้ปากคำที่โรงพักครับ”ตำรวจสองนายอยู่ที่บ้านของพีทกำลังควบคุมตัวแม่ของพีทไปสอบปากคำที่โรงพัก

“จะมาจับฉันได้อย่างไรมีหมายจับไหมข้อหาอะไร”เสียงตวาดลั่น

“คนร้าย ซัดทอดว่าคุณหญิงเป็นคนจ้างวานฆ่าคุณลิตา”คุณหญิงทรุดลงกับพื้น ตำรวจสองคนช่วยกันหิ้วปีก ป้าอรรีบโทรหาพีทและพัฒน์

พีทนอนอยู่บนเตียง บัวชมพูนั่งอยู่ข้างๆ รอให้พีทเล่าเรื่องราวในโทรศํพท์

“คุณแม่ ถูกเชิญตัวไปที่โรงพักข้อหาจ้างวานฆ่า ..ลิตา”พีทกลืนน้ำลายลงคอยากเย็น บัวชมพูกุมมือพีทไว้แน่น

“ผมไม่อยากเชื่อว่าคุณแม่จะทำแบบนี้กับลิตาได้”บัวชมพูยิ้มเศร้าๆ พีท หลับตาไล่หยาดน้ำตาที่ไหลริน

ลิตากลับไปที่โรงพยาบาลยืนมองร่างของบัวชมพูทำอย่างไรถึงจะกลับไปฑูดคุยกับ พีทได้อีกครั้ง นอนทับไปบนร่างที่มีสาย ยาง และเครื่องช่วยหายใจ ระโยงระยาง

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างสะท้อนที่เหมือนอากาศเด้งออกมาเหมือนถูกผลัก ลิตาน้ำตาร่วง

“พีท”ร่างอากาศที่กลายเป็นสีดำ หายวับ ไปโผล่ที่พีทนอนอยู่บนเตียงพยาบาล

บัวชมพูซบหน้ากอดอยู่กับแขนของพีทที่กำลังลูบหัวบัวชมพู อย่างอ่อนโยน

“พีทค่ะ”บัวชมพูได้ยินแต่พีทไม่ได้ยินอะไร

“ลิตา”พีทขมวดคิ้ว ลิตายืนอยู่ตรงนั้นใบหน้าเศร้า

“ลิตาอยุ่ที่นี่อย่างนั้นหรือ”บัวชมพูพยักหน้า

“บัวชมพู ช่วยบอกเขาด้วยว่าฉันรักเขา ฉัน..คิดว่าฉันคงต้องไปแล้วหลายอย่างเปลี่ยนไปฉันตอนนี้ ไม่สามารถเข้าร่างของเธอได้อีกแล้วอีกไม่นานร่างนั้นก็จะเน่าเปื่อยผุพัง ความจริงอิจฉาเธอนะบัวชมพู แม้จะเจ็บป่วยเธอยังสามารถมีร่างใหม่ได้ใกล้ชิดกับคนที่เธอรัก เธอรักพีทมากกว่าฉันด้วยซ้ำไปรักของเธอไม่ต้องการ ยึดติดครอบครองเขา เธอสองคนรักกันอย่างจริงใจอย่างนี้เองละมั้งที่ สวรรค์เห็นใจ ให้เธอกับเขาได้อยู่ด้วยกัน”

“ฉันยินดี หลีกทางให้เธอนะลิตา”

“ไม่มีประโยชน์ฉันสิ้นอายุขัยไปแล้วแต่บังเอิญวันนั้นวิญญาณของอึนก็ออกจากร่างด้วยฉันจึงอาสัยร่างอึน แต่ พีทเขาไม่เคยสักครั้งที่จะจูบฉัน อย่างที่จูบเธอรักฉันอย่างที่รักเธอ นี่เองกระมั้งที่ทำให้เอมีพลังชีวิต อวตาร ขึ้นมาเป็นเธออีกครั้งด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ของพีท”บัวชมพูนิ่ง

“ลิตาอยู่ไหนผมเป็นห่วงคุณ ผมขอโทษที่คุณแม่ทำกับคุณแบบนั้น”

“ขอบคุณค่ะพีท ขอบคุณคำขอโทษ คุณแม่ของคุณเขาแค่รักคุณมาก ไม่อยากเสียคุณให้ลิตาลิตาอภัยให้ท่านค่ะอย่างน้อยก็ทำให้ลิตาได้รู้ว่ายังมีใครอีกหลายคนที่รักคุณ”บัวชมพูปล่อยให้น้ำตารินไหลเมื่อถ่ายทอดคำพูดของลิตาให้พีทฟังสงสารลิตาจริงๆ พีทเอง ก็เศร้าสร้อยไม่แพ้กัน

“ลิตา ผมขอโทษที่ ผม...หักห้ามใจไม่ให้รักบัวชมพูได้”

“ลิตาเข้าใจทุกอย่างเข้าใจว่าคุณทำดีที่สุดแล้ว บัวชมพูฝากดูแลพีทด้วย”การให้อภัยทำให้จิตใจเป็นสุขลิตารู้สึกเย็นอย่างประหลาดรู้สึกสงบตัวเบาเหมือนจะล่องลอย

บัวชมพูปาดน้ำตา

“ฝากพีทไว้กับเธอบัวชมพู”ร่างของลิตา จากสีดำกลายเป็นควันสีรุ้งพวยพุ่ง ขึ้นไปบนท้องฟ้าหายวับออกไปทางหน้าต่างของโรงพยาบาล

“ผมจะคิดถึงคุณลิตา”

“เราจะคิดถึงคุณลิตา”บัวชมพูพูดขึ้นดังๆ

ร่างของบัวชมพีทนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลอยู่ๆ ก็กระตุกสองสามครั้งก่อนที่หัวใจจะหยุดเต้นในทันที ก็ไม่มีการตอบสนองใดใด พยาบาลวิ่งเข้ามาปั๊มหัวใจ อยู่นานจน หมดความพยายาม

พีทกอดร่างบางของบัวชมพูไว้แน่น

“ลิตาเขาจากไปแล้ว ผมไม่ได้เหงาเหมือนเมื่อครั้งที่เขาจากไปในครั้งนั้น”บัวชมพูยิ้มทั้งนำตา

“คุณแน่ใจนะคะว่าจะไม่เหงา”

“อ้าวจะเหงา ได้อย่างไรในเมื่อผมตั้งใจจะมี ลูกสาวลูกชายให้วิ่งวุ่นวายในบ้าน”

“จะมีกับใครล่ะคะ”

“กับคุณอย่างไรเล่า หรือจะให้ไปมีกับแมว”

“ใครบอกว่าบัวอยากจะอยู่กับคุณ”

“อ้าวนี่เนรคุณนะเนี้ยะ ผมทั้งจูบทั้งกอดจน อวตารมา เป็นร่างที่สมบูรณ์พูดได้เถียงได้ขนาดนี้จะหนีผมไปอีกแล้วหรือ”

“ไม่หนี”พีท โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้สุดใกล้”

“ทำไม บอกให้ หัวใจดวงนี้ได้ชื่นใจบ้างได้ไหม”ประคองใบหน้าเนียนไว้ในมือก้มลงจงใจจูบให้หายอยาก

“เมี๊ยว”บัวชมพูอยู่ๆ ก็พูดไม่ได้เสียอย่างนั้นสวรรค์เล่นตลกกับบัวชมพูอีกแล้ว

“แกล้งเป็นแมวอีกแล้วหรือพีทบดริมฝีปากกับปากบางอย่างอ่อนโยนถนุถนอม

“คง หนีไม่ได้แล้วค่ะ”พีทอมยิ้ม

“ก็หาก คุณไม่เติมจูบให้ บัวก็ พูดไม่ได้ ต้องกลายเป็นแมวส่งเสียงเมี๊ยวๆ อยู่แบบนี้แน่เลย” พีทก้มลงบดริมฝีปากอีกครั้งยาวนาน เหมือนจะบอกว่า เขาพร้อมที่จะจูบ เพื่อให้บัวชมพูพูดได้แบบนี้ทุกวัน

“ผมเต็มใจนะจูบเมียทุกวันวันละครั้ง หรือจะให้ทำมากกว่านี้ก็ได้”

“บัวชมพูวิ่งหนี พีท ลากสายน้ำเกลือวิ่งตามวนไปมารอบๆ ห้อง

“อย่าหนีนะ รอให้ขาหายก่อนเถอะจะจับปล้ำเสียให้เข็ด”บัวชมพูยิ้มอดขำพีทที่กะเผลกตามไม่ได้

“เมี๊ยว”หันมองหน้ากัน แมวขาวมณี ตัวหนึ่งร้องอยู่ที่ริมหน้าต่าง ต่างสองสีแบ่งกันชัดเจนข้างหนึ่งสีฟ้าอีกข้างสีเหลือง จ้องมาที่บัวชมพูตาแป๋ว

“ขอบใจนะ แต่ตอนนี้คงไม่แล้วล่ะ”พยาบาลเดินเข้าห้องมา อุ้ม แมวขาวมณีมาแนบอก

“บอกแล้วอย่างไรล่ะว่าอย่าแอบออกมา จากกล่องได้ยินไหมเอล็กซ์”

“ผมไม่ได้มาแอบดูพวกคุณนะ”บัวชมพูมองสบตากับพีทก่อนจะยิ้ม แมวตัวเดิมหันมามองบัวชมพูกับพีทก่อนจะ ยิ้ม หวาน และส่งเสียงเบาๆ

“เมี๊ยว บอกเธอให้จูบผมที”พีทกับบัวชมพูหัวเราะพร้อมกัน

ในโลกนี้ยังมีเรื่องราว พิลึกพิลั่นมากมาย คุณเชื่อไหม คุณไม่เชื่อแน่เลยหากมันไม่ได้เกิดขึ้นกับคุณ

พีทกอดบัวชมพูไว้ในอ้อมแขน เรื่องราวพิลึกพิลั่น ทำเอา เราสองได้พบกัน และเรื่องราวพิลึกพิลั่นทำให้เราสองคนรักกัน

จบบริบูรณ์

ให้ตายเหอะคราวหลังฉันเจอแมวต้องคอยเงี่ยหูฟังแล้วล่ะว่าเขาซุบซิบอะไรอยู่หรือเปล่า น้องเหมียวอาจกำลังบอกให้ฉันจูบเขาหน่อยได้ไหม