มาเฟีย 9 นิ้ว

        ตุบ!

        เจอราร์ดมองดูคนรักเจ็บตัวไปก็ทุบกำปั้นลงกับหน้าขาตัวเองไป เขาทอดสายตาไปยังปุณณดา ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งพักหายใจอยู่ตรงมุมสังเวียน ข้างกายมีเจียงคอยบอกแผนรุกในยกถัดไป ส่วนวายุ นักมวยร่วมค่ายก็กำลังบีบนวดสันไหล่ให้เธออยู่ เขามองปุณณดาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบหลุบสายตาลงมองตักตัวเองเมื่อรู้สึกว่าน้ำตากำลังไหลออกมา

        “ฮะ ฮึก!”

        “นายน้อยร้องไห้ทำไมครับ” คิมหันต์ถามเสียงหลงแล้วรีบหันไปคว้ากระดาษทิชชูจากมือของพื่อนบอดีการ์ดไปซับน้ำตาให้นายน้อย แต่ยิ่งเช็ดเจอราร์ดก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมามากกว่าเดิม

        “ฮึก!”

        “นายน้อยเป็นอะไรครับ ใครทำอะไรนายน้อย บอกผมมาครับ”

        “ฮึก! ผมเจ็บแทนพริกแกง ฮือออ” เจอราร์ดตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พูดจบก็ฟุบหน้าซุกกับอกของคิมหันต์ทันทีเพื่อใช้เสื้อเชิ้ตของมือขวาเป็นที่ซับน้ำตา จนบรรดาบอดีการ์ดด้านหลังต้องชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัย

        “โอ๋ เดี๋ยวคุณพริกแกงก็ชกเสร็จแล้วครับ” คิมหันต์ลูบแผ่นหลังกว้างแล้วตบปุ ๆ เป็นการปลอบใจ แต่ก็แอบกลอกตามองบนเพราะเขานึกว่ามีเรื่องอะไรร้ายแรงซะอีก

        เจอราร์ดสะอึกสะอื้นจนกระทั่งเสียงระฆังของยกที่ห้าเริ่มต้นขึ้น เขาจึงรีบเงยหน้าขึ้นไปดูศึกบนสังเวียน ดูไปก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองไปเมื่อเห็นปุณณดาถูกคู่ชกฮุกหมัดใส่

        “คิมหันต์”

        “ครับนายน้อย”

        “เดี๋ยวให้คนตามสืบด้วยนะว่าโรสมาเรียพักอยู่โรงแรมไหน ถ้าเจอก็เผาทิ้งแม่งเลย ส่วนตัวคนเอาไปโยนลงบ่อจระเข้ โทษฐานที่มาทำให้เมียผมเจ็บ” เจอราร์ดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        คนฟังคำสั่งได้แต่ถอนหายใจและส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะหันกลับไปสนใจการชกบนเวทีด้านหน้าต่อ

        เจอราร์ดยังคงนั่งกัดปากข่มใจไม่ให้วิ่งขึ้นไปบนเวทีแล้วจับโรสมาเรียทุ่มลงพื้น แม้จะอยากทำมากแค่ไหน แต่ติดที่ว่าอีกฝ่ายน่าจะจับเขาทุ่มลงมามากกว่า

        การชกยกสุดท้ายเป็นไปอย่างดุเดือดและเต็มไปด้วยเสียงเฮดังลั่นทั่วสนามมวย จนกระทั่งหมดเวลา ทั้งปุณณดาและโรสมาเรียก็ยังคงไม่มีฝ่ายไหนน็อกค้างกลางอากาศไปก่อน

        นักกีฬาทั้งสองคนเดินมาหยุดยืนกลางเวที โดยมีกรรมการยืนคั่นและจับมือของทั้งสองฝ่ายเพื่อเตรียมชูแขนของผู้ชนะขึ้น

        “และผู้ชนะได้แก่...”

        ปุณณดาก้มหน้าลุ้นระทึก ไม่เว้นแม้แต่เจอราร์ด เจียง คิมหันต์ บอดีการ์ดคนอื่น ๆ และแม้กระทั่งผู้ชมที่นั่งอยู่ในสนามร่วมกัน

        “ปุณณดา พยัคฆ์อรุณ!!” ชื่อของผู้ชนะถูกประกาศก้อง พร้อมกับแขนของปุณณดาที่ถูกชูขึ้นฟ้า ทันใดนั้นเสียงเฮก็ดังลั่นสนามมวย

        เฮ!!!!!

        เจียงกับวายุเตรียมจะขึ้นเวทีไปอุ้มปุณณดาด้วยความดีใจ ทว่าหน้าที่นั้นก็ถูกใครบางคนแย่งตัดหน้าไปก่อนแล้ว

        ตอนนี้เจอราร์ดได้กระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนสังเวียนแล้วเรียบร้อย ในขณะที่ปุณณดาเพิ่งจะรับมอบเข็มขัดแชมป์โลกเส้นที่สองมาหมาด ๆ

        เขาจัดการเข้าโอบกอดแฟนสาวแล้วอุ้มเธอลอยเหนือพื้นอย่างที่เคยเห็นในคลิปเวลาที่นักมวยชกชนะ ส่วนปุณณดาก็ได้แต่ยิ้มกว้างแล้วชูเข็มขัดอวดสายตาผู้คนไปรอบ ๆ

        “เอ่อ ลุงเจียง นั่นมัน...หน้าที่ของเราหรือเปล่า” วายุสะกิดไหล่ผู้เป็นเจ้าของค่ายมวยยิก ๆ เขากำลังยืนเท้าเอวมองดูเจอราร์ดที่วิ่งตัดหน้าไปอุ้มปุณณดาอยู่บนเวทีพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

        “อืม นั่นสิ หน้าที่ตรงนั้นควรเป็นของข้ากับเอ็งนะ” เจียงก็กำลังรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน

        เจอราร์ดยังคงอุ้มปุณณดาอยู่อย่างนั้น หญิงสาวหลุบสายตาลงไปมองเขาแล้วใช้ฝ่ามือที่ยังสวมนวมแตะแก้มของอีกฝ่ายเบา ๆ

        “ฉันทำได้แล้วนะคุณ ฉันชนะแล้ว” เธอส่งรอยยิ้มกว้างไปให้เขา

        “ใช่ ที่รักของเค้าเก่งที่สุด!”

        “อื้ม! ฉันทำในสิ่งที่ฉันอยากทำสำเร็จแล้ว คุณก็ต้องทำหน้าที่และความฝันของคุณให้สำเร็จเหมือนกันนะ” ปุณณดาพูดทั้งน้ำตาที่เต็มไปด้วยความดีใจ

        “ครับที่รัก”