ยายกับตาที่กลับมา

หลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ ปาล์มกลับมาอยู่กับ ญาติที่กรุงเทพฯ ทุกอย่างเหมือนจะกลับสู่ปกติ

โรงเรียน เพื่อน และชีวิตประจำวัน

แต่ทุกคืน... เขาฝันถึงบ้านหลังนั้น

ฝันว่าเดินอยู่ในบ้านไม้ที่ไม่ไหม้ ฝันว่ากินข้าวกับ ยายกับตา... ฝันว่าพวกเขาจับมือลูบหัวแล้วพูดว่า

“อย่าหนีไปอีกเลยนะ... อยู่กับยายกับตาในฝันนี้ ก็พอแล้ว...”

คืนหนึ่ง...

ปาล์มตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อโชก มือกำผ้าห่มแน่น ที่ปลายเตียง มีจานข้าววางอยู่ พร้อมช้อนวางเรียง ข้าวนั้นคือ ต้มจืดผักกาดดองกับหมูสับ – เมนูที่ ยายเคยทำให้กิน

แต่เขาไม่ได้บอกใคร ไม่ได้ซื้อ ไม่ได้หุง...

เขารีบไปหาพระอาจารย์ที่วัดใกล้บ้าน ขอให้ช่วย ทำพิธี

หลวงตาเพ่งดูหน้าเขา ก่อนพูดช้าๆ

“๥ิญญา๸ยายกับตายังผูกพันกับเอ็ง พวกเขา ไม่ไปไหน เพราะยังคิดว่าเอ็งเป็๲ 'ลูกในใจ' ที่ กลับมาหาพวกเขาแล้ว...”

“แต่ถ้าเอ็งยังผูกใจอยู่ ยังคิดถึงเขาโดยไม่ ปล่อย เขาจะดึงเอ็งกลับไปอยู่กับเขา... ทีละนิด ทีละนิด... จนวันหนึ่งแยกไม่ออกว่าโลกไหนคือจริง..."

หลวงตาจึงให้เขาทำพิธี “ส่งของรักกลับคืน”

ปาล์มจึงเอารูปถ่ายยายตา และตุ๊กตาเก่าที่เคยเล่น

กับตา มาวางหน้ากองไฟ

พูดเบาๆ ว่า

“ยาย ตา... ปาล์มรักพวกท่านนะ... แต่ปาล์ม ต้องมีชีวิตต่อ ขอให้ไปสู่ที่ดีเถอะครับ...”

ไฟลุกขึ้นทันที แม้ยังไม่มีใครจุด ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน เสียงกระซิบสุดท้ายดังแ๵่๭เบา

“ดีแล้วลูก... อยู่ให้ดีนะ... แล้วเจอกันอีกครั้ง... เมื่อถึงเวลา...”