เช้าวันที่สองของการตามหาเทพธิดาในจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อชายหนุ่มทั้งสามเดินมาที่ล็อบบี้โรงแรมจึงได้เห็นว่าบุญกำลังนั่งรอพวกเขาอยู่ที่โซฟาอยู่แล้ว บุญลุกขึ้นยืนรอทันทีที่เห็นพวกเขาเดินเข้ามา แล้วกล่าวสวัสดีพร้อมทั้งยกมือไหว้เขาทีละคน
“สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ เมื่อคืนนอนหลับฝันดีกันรึเปล่าคะ?”
เธอทักทายชายทั้งสามซึ่งยกมือไหว้เธอกลับ
“ครับ เมื่อคืนผมฝันถึงนางฟ้าครับ”
การุณตอบเธอ
“ผมก็เหมือนกันขอรับ”
สิโรทก็ตอบเหมือนการุณอย่างสุภาพ
“ข้าก็ด้วย”
ชัทชาทก็ฝันเหมือนกันอีกคน
บุญงงกับคำตอบของพวกเขาทั้งสาม
“นางฟ้าหรือ? หน้าตาเป็อย่างไรคะ?”
“หน้าเหมือนน้องบุญครับ”
การุณตอบเธอ โดยที่อีกสองหนุ่มก็พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน บุญจึงหัวเราะแล้วพูดเล่นบ้าง
“ถ้าฉันเป็นางฟ้า ก็คงเสกให้พวกคุณได้พบกับคนที่คุณกำลังตามหาไปแล้วล่ะค่ะ”
พลันเธอมีสีหน้าเปลี่ยนเป็ตื่นตระหนกและหันไปทางโซฟาที่มุมหนึ่งของล็อบบี้แล้วบอกพวกเขา
“เรานั่งคุยกันตรงนั้นดีกว่าค่ะ ฉันมีข่าวจากเพื่อนฉันมาบอกพวกคุณ”
ทั้งสามหนุ่มมองหน้ากันอย่างแปลกใจที่จู่ๆ บุญก็ดูเคร่งเครียดขึ้นมา และเดินตามเธอไปนั่งโซฟาบริเวณที่เหมาะกับการคุยเื่ที่เป็ความลับ
“เมื่อคืนนี้เพื่อนของฉันทั้งสองคนโทรมาบอกผลการตรวจข้อมูลทะเบียนราษฎร์ สิ่งที่พวกเค้าพบเป็เื่ที่ผิดคาด และค่อนข้างน่ากลัวค่ะ”
บุญยังคงพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอยู่
“เพื่อนฉันคนแรกพบว่ามีหญิงที่เกิดในวันที่ 7 เมษายน ในปีเดียวกันกับที่ฉันเกิดอยู่สี่คน แต่หญิงสองคนย้ายเข้ามาจากอำเภออื่นในเชียงใหม่ อีกสองคนย้ายมาจากจังหวัดอื่น ไม่มีใครที่เป็คนเมืองเชียงใหม่แต่กำเนิดเลยค่ะ ผลการตรวจสอบข้อมูลของอำเภออื่นที่อยู่รอบๆ อำเภอเมืองก็ได้ผลเหมือนกัน คือไม่มีใครที่เกิดในวันนี้อาศัยอยู่เลยค่ะ แต่ในอำเภอที่อยู่ห่างไกลออกไปกลับพบว่าบางอำเภอมีถึงสองสามคนที่เกิดในวันนี้ทั้งๆ ที่มีประชากรน้อยกว่า ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่เื่ที่เป็ไปไม่ได้แต่ก็เป็เื่แปลกมากค่ะ”
บุญหยุดพูดเมื่อเห็นว่าชายทั้งสามมีสีหน้าไม่เข้าใจข้อมูลสถิติที่เธอพูด
“ผมพอเข้าใจบ้างขอรับ แปลว่าในวันที่ 7 เมษายน ในปีที่น้องบุญเกิด ไม่มีเด็กผู้หญิงเกิดในเมืองเชียงใหม่และในอำเภอรอบๆ นี้เลย ใช่หรือเปล่าขอรับ? แต่ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่น้องบุญบอกนี่ขอรับ”
สิโรทบอกเธออย่างสุภาพ เขาดูจะสนใจเื่ข้อมูลตัวเลขมากกว่าชายอีกสองคนซึ่งก็ยังมีสีหน้าไม่เข้าใจอยู่
“เกือบถูกค่ะคุณสิโรท ฉันหมายถึงไม่พบรายชื่อผู้หญิงที่เกิดในวันนั้น ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีเด็กผู้หญิงที่เกิดในวันนั้นนะคะ ฉันต้องขอโทษคุณการุณและคุณชัทชาทด้วยค่ะที่ไม่ได้แสดงให้เห็นเป็ตารางตัวเลขเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น เพราะเห็นว่าเป็ความลับ เลยไม่อยากให้มีเอกสารหลักฐานทิ้งไว้ค่ะ”
บุญยิ้มขึ้นได้บ้างที่เห็นว่ายังมีคนเข้าใจปัญหาซับซ้อนที่เธอพูด
“ส่วนที่ฉันว่าค่อนข้างน่ากลัว เป็สิ่งที่เพื่อนของฉันอีกคนพบค่ะ”
“ยังไงก็คงไม่ถึงตายหรอกนะขอรับคุณอัจฉรา”
สิโรทพูดอย่างสุภาพ
“ถึงค่ะ”
บุญบอกสิโรท ทำให้เค้าสะดุ้ง ส่วนชายอีกสองคนยังคงมีสีหน้าไม่เข้าใจอยู่ดี แล้วบุญก็เริ่มเล่าต่อ
“เพื่อนฉันคนแรกไม่สามารถค้นข้อมูลย้อนไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนได้ เพราะการเก็บข้อมูลในสมัยนั้นไม่ได้ทันสมัยเหมือนกับเดี๋ยวนี้ แต่เพื่อนฉันอีกคนซึ่งทำงานในอีกหน่วยงานหนึ่งก็ได้คำตอบเหมือนคนแรกค่ะ คือไม่มีผู้หญิงในท้องที่ที่เกิดในวันนี้อาศัยอยู่ในเมืองเชียงใหม่และในอำเภอรอบๆ เลย ตอนแรกเค้าสันนิษฐานว่าพวกเธออาจย้ายไปอยู่ที่อื่นกันหมด และเนื่องจากหน่วยงานของเค้าได้เก็บข้อมูลทะเบียนราษฎร์ย้อนหลังเอาไว้ด้วย เค้าจึงสามารถหาข้อมูลการเกิด การตายและการย้ายถิ่นในสมัยนั้นได้ สิ่งที่เค้าพบก็คือ คนที่เกิดในวันนั้นในเมืองเชียงใหม่และในอำเภอรอบๆ ได้เสียชีวิตแล้วทั้งหมด ในขณะที่พวกเค้ามีอายุได้สิบเดือนเท่ากันเลยค่ะ”
เมื่อบุญเล่าจบเธอก็เงียบและสังเกตดูว่าชายทั้งสามเข้าใจเื่ที่เธอเล่าหรือไม่ และพอเห็นว่าทั้งสามมีท่าทางใ เธอจึงรู้ว่าพวกเขาเข้าใจ
“น้องบุญจะบอกพวกเราว่าผู้หญิงที่เกิดวันที่ 7 เมษายน ในปีนั้นเสียชีวิตแล้วพร้อมๆ กันหมด รวมทั้งคนที่เ้าหญิงเทย่าให้พวกเราตามหาด้วยหรือครับ?”
การุณซึ่งเข้าใจเฉพาะประโยคสุดท้ายที่เธอเล่า ถามเธอเพื่อความแน่ใจ โดยมีหนุ่มอีกสองคนพยักด้วยความสงสัยเหมือนกัน
“ทั้งผู้หญิงและผู้ชายค่ะ เสียชีวิตในวันใกล้ๆ กัน ไม่ได้พร้อมกันค่ะ ส่วนหญิงคนที่เ้าหญิงเทย่าให้พวกคุณตามหา ฉันก็ไม่ทราบว่าเธอเป็ใคร จะเสียชีวิตั้แ่เธอเป็เด็กหรือเปล่า ฉันก็ไม่กล้าสรุปหรอกค่ะ”
บุญแก้คำพูดของการุณให้ และไม่กล้าให้ความเห็นเื่ของหญิงผู้นี้
“ฉันบอกเพื่อนทั้งสองคนแล้วว่าขอให้ปิดเื่ที่พวกเค้าค้นพบไว้ ฉับรับรองแทนพวกเค้าได้ค่ะ ฉันเองก็มีคำถามเกิดขึ้นหลายข้อเช่นกัน แต่ในเมื่อเป็ความลับขององค์หญิง ฉันก็จะไม่ใส่ใจ และจะพยายามลืมเื่นี้ให้หมดเลยค่ะ”
เธอพูดอย่างจริงจัง เมื่อพูดจบก็ยิ้มได้ในที่สุด
“ผมกำลังจะบอกน้องบุญอยู่พอดีครับ”
การุณนึกขึ้นได้ถึงเื่ที่ท่านโหรานิมิตบอกเขาเมื่อคืนนี้
“เมื่อคืนผมรายงานองค์หญิงเื่การตามหาหญิงผู้นี้ และเื่ที่น้องบุญช่วยพวกเราตามหาเธอด้วย ตอนแรกองค์หญิงก็ทรงไม่พอพระทัยที่ผมบอกเื่นี้กับคนอื่น แต่เมื่อทรงทราบเกี่ยวกับน้องบุญ โดยเฉพาะเื่วันเกิดวันเดียวกับที่องค์หญิงประสูติ ก็ทรงสนพระทัยและให้พวกเราเล่าเื่ต่างๆ ให้น้องบุญฟังได้ครับ แต่ไม่ให้นำไปบอกคนอื่น”
บุญได้ยินดังนั้นก็ยิ้มดีใจจนหุบไม่ลง
“เ้าหญิงเทย่าตรัสถึงฉันด้วยหรือคะ? ไม่เคยนึกเลยค่ะว่าฉันจะได้มีวาสนาถึงเพียงนี้”
แล้วเธอจึงถามการุณอย่างอารมณ์ดี
“แล้วยังมีเื่อะไรที่จะเล่าให้ฉันฟังได้อีกคะ? พวกคุณอย่าบอกนะคะว่าหญิงที่พวกคุณตามหาเป็นางฟ้า จึงได้มีปีศาจร้ายคิดเล่นงานเธอ และตามกำจัดทุกคนที่เกิดในวันเดียวกับเธอ แต่เธอก็รอดชีวิตมาได้ แล้วเ้าหญิงเทย่าก็ทรงส่งพวกคุณมาที่นี่เพื่อตามหาเธอ”
หนุ่มทั้งสามมองหน้ากันเองอย่างงงๆ ก่อนจะหันมาพยักหน้ากับเธอพร้อมกัน
“หา…ใช่หรือคะ?!”
คราวนี้เธอหุบยิ้มได้แล้วและเปลี่ยนเป็อาการใไม่เชื่อ
“น้องบุญเดาได้แม่นยำราวกับตาเห็นเชียว”
ชัทชาทชมเธออย่างแปลกใจ
“เื่มันเป็เช่นนั้นจริงๆ ขอรับคุณอัจฉรา”
สิโรทก็ยืนยันอย่างสุภาพว่าสิ่งที่เธอพูดเล่นนั้นเป็จริง
‘เ้าหญิงเทย่าทรงเชื่อว่า นางยังมีชีวิตอยู่ และเรียกนางว่า เทพธิดาแห่งโชคครับ ทรงเชื่อด้วยว่านางจะนำโชคดีมาให้กับคนที่พบเธอ และช่วยอาณาจักรของเราให้พ้นภัยได้’
การุณบอกเธอทั้งหมดเท่าที่เขารู้
‘เทพธิดา? เทพธิดาแห่งโชคหรือ? เ้าหญิงเทย่าทรงเชื่อเื่แบบนี้ด้วยหรือคะ? พระองค์ดูเป็คนทันสมัยและทรงพระปรีชาด้านวิทยาศาสตร์มากนี่นา แปลกจังเลยค่ะ’
บุญยังคงมีทีท่าไม่เชื่อ แต่ก็สงบใจลงและนั่งนิ่งคิดทบทวนเื่ราวทั้งหมด ซึ่งชายหนุ่มทั้งสามก็ให้เวลาเธอ เพราะเมื่อวันก่อนหน้านี้หากปล่อยให้เธอได้คิดอะไรเงียบๆ แล้ว เธอมักจะมีความคิดดีๆ ออกมาอยู่เสมอ จนพวกเขาต่างก็ทึ่งในความเฉลียวฉลาดของเธอ
“อ้าว…ทำไมถึงเงียบกันไปหมดล่ะคะ? พร้อมจะไปกันรึยังคะ?”
จู่ๆ บุญก็ถามพวกเขา แล้วลุกขึ้นยืนเตรียมพาไปเที่ยวชมเมืองต่อ ชายหนุ่มทั้งสามต่างมองหน้ากันเองอย่างงงๆ อีกครั้ง
“แล้วน้องบุญหายข้องใจเื่เทพธิดาแล้วรึ?”
ชัทชาทถามบุญอย่างงงๆ
‘ขนาดองค์หญิงยังทรงเชื่อ แล้วฉันจะไม่เชื่อได้อย่างไรคะ? แสดงว่าพระองค์ทรงทราบเื่ประหลาดเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนอยู่แล้วจึงได้ทรงเชื่อว่ามีเทพธิดาแห่งโชคอยู่จริง และเมื่อองค์หญิงทรงคิดว่านางยังมีชีวิตอยู่ เราก็ออกไปตามหากันต่อสิคะ’
บุญตอบเขาเบาๆ เพื่อไม่ให้คนอื่นในล็อบบี้ได้ยิน พวกเขาทั้งสามต่างถอนหายใจเพราะไม่ทันความคิดเธอ
‘คุณอัจฉราบอกว่าผู้หญิงที่เกิดวันเดียวกับนางเสียชีวิตหมดแล้วมิใช่หรือขอรับ? แล้วตอนนี้จะมีใครเหลือให้เราตามหาอีกขอรับ?’
สิโรทถามเธอด้วยเสียงเบาๆ บ้าง คราวนี้กลับเป็เธอที่ต้องถอนหายใจและนั่งลงตอบเขา
‘ใช่ค่ะหากนางเป็คนธรรมดานะคะ แต่คราวนี้พวกคุณบอกว่านางเป็เทพธิดา แถมบอกว่านางยังนำโชคมาให้คนอื่นอีก ดังนั้นหากตัวนางเองจะมีโชคในการรอดชีวิตมาได้ก็คงไม่ใช่เื่แปลกแล้วล่ะค่ะ ฉันว่าเมื่อเื่มาถึงขั้นนี้ก็คงไม่มีอะไรที่เป็ไปไม่ได้แล้วค่ะ นอกซะจากว่าเื่เทพธิดาแห่งโชคจะเป็เื่ที่เข้าใจผิดกันมาั้แ่แรก แต่ฉันก็เลือกที่จะเชื่อตามเ้าหญิงเทย่านะคะ’
บุญสรุปในที่สุด
“เข้าใจแล้วขอรับ คุณอัจฉราคิดเป็ตรรกกะดีนะขอรับ”
สิโรทกล่าวชมเธออย่างสุภาพ
749
