Evil Love สมบัติของมาเฟีย

เขาเตะชุดกระถางดอกไม้ประดับในบ้านแตกกระจาย ยกเก้าอี้ทุบสิ่งของในบ้านอย่างบ้าคลั่ง ฉันทรุดลงกับพื้น นั่งกอดเข่า หลับตาปี๋ กรีดร้องจนเสียงแหบ น้ำตาไหลอาบหน้าด้วยความกลัวเขา

“พวกทรยศ!! ไอ้พวกหมาไม่รักดี!!! .. ทำไมใครๆ ก็อยากหนีจากฉัน!!”

เสียงอันสั่นเครือของเขา ดึงให้ฉันเงยใบหน้าขึ้นมอง ร่างสูงต่อยหมัดกับพื้นผนังบ้านจนมือแตก เลือดอาบตามซอกนิ้ว เขาก้มใบหน้าลงต่ำ เหมือนกำลังซ่อนบางอย่างเอาไว้

แกร้ก

ปืนสั้นถูกยกจ่อหน้าฉันอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเงยใบหน้าขึ้น เผยน้ำตาที่ไหลลงมา ฉันใจสั่นระรัวด้วยความตกใจกับการร้องไห้ของเขา

น้ำตาของหมาป่า…คนโฉดชั่วที่สร้างขึ้นจากขุมนรก เขาร้องไห้เพราะแค้นหรือร้องไห้ เพราะคนที่ไว้ใจหนีหายไปทีละคน

“ฉันจะไม่ยอม ให้คนทรยศหนีไปมีความสุข”

เขาก้าวเข้ามาทึ้งผมของฉันและลากไปตามทางเพื่อออกประตู

“อ้ะ กรี้ดดดดดดด”

“แพรวพราว มีอะไร!....กรี้ดดด ปล่อยแพรวพราวเดี๋ยวนี้นะ!”

เสียงเอมม่าดังขึ้นที่หน้าประตู เธอแสดงสีหน้าตกใจ ในมือถือพรวนดินยกขึ้นชี้หน้าของเขา มองสลับลงมาที่ฉัน

“อย่าเสือก! ไสหัวไปก่อนที่กูจะยิงมึง!”

เขาสบถด่าหยาบคายใส่เอมม่า แล้วจี้ปืนไปหาเธอ ฉันลุกสู้ ดิ้นหลุดจากมือเขาวิ่งไปขวางระหว่างปืนนั้นกับเอมม่า

“ฮึก ยะ อย่านะ อย่ายิงเอมม่านะ!”

“ฮึก แพรวพราว เป็นอะไรรึเปล่า! นี่มันเรื่องอะไรกัน ไอ้บ้านี่มันเป็นใคร ทำไมผู้ชายน่ากลัวอยู่หน้าบ้านเธอเต็มไปหมด”

เอมม่ารัวคำถามใส่ พลางจับฉันหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจหาบาดแผล

“คะ คือ..”

“ถ้าเด็กเป็นอะไรไปล่ะก็ พระเจ้าลงโทษแกแน่!”

เธอขู่เขาแล้วกอดเอวฉันไว้หลวมๆ แสดงความปกป้อง เขาย่นคิ้วเข้าหากัน ริมฝีปากเหยียดตรง ทวนถามเสียงเบา

“เด็กอะไร”

จู่ๆ สมองฉันก็ประมวลผลอะไรไม่ทัน จะอธิบายกับเอมม่าก็ไม่ได้ กับเขายิ่งไม่ได้ไปใหญ่ จากอาการอ้ำอึ้งของฉัน เขาเดินมากระชากแขน แล้วถามย้ำเสียงดัง พร้อมปืนที่จี้คอฉันอยู่

“ฉันถามว่าเด็กอะไร!”

“นี่! อย่าทำแบบนั้นนะ เธอท้องอยู่!”

เอมม่าตะหวาดเสียงห้าม แล้วดึงฉันให้ไปอยู่ข้างหลังเธอ … นัยต์ตาเขานิ่งไปพักใหญ่ ปืนที่ใช้ชี้หน้าฉันกับเอมม่า ค่อยๆ ลดลง เขายกมือขึ้นกุมขมับ เดินวนเวียนคิดไม่ตก

“เอาอีนี่ออกไป!”

เขาหันไปสั่งการเสียงดัง ลูกน้องร่างบึกวิ่งกรูเข้ามาคว้าแขนเอมม่าคนละข้าง

“กรี้ดดด ไอ้พวกบ้า! ปล่อยฉันนะ” เอมม่าพยายามดิ้นสู้

“อย่าทำร้ายเธอนะ!! ฮึก ขอร้องล่ะ ฉันจะบอกทุกอย่าง แต่อย่าทำอะไรเอมม่าเลยนะ!” ฉันวิ่งไปกอดขาขอร้องเขาทั้งน้ำตา

“รีบเอามันออกไปสิวะ!”

“ครับนาย” ลูกน้องรับคำก่อนจะลากเอมม่าออกไป

“แพรวพราว! อย่าทำอะไรเธอนะ นี่! ได้ยินไหมไอ้พวกบ้า กรี้ดดด...”

“ไหนพูดอีกทีซิ..” เขาโน้มตัวลงนั่งยองๆ ในระดับเดียวกับฉัน เชยคางให้เชิดสบตาเขา

“ฮึก ฉะ ฉัน … ฉันท้อง”

“....”

“ลูกของคุณ”

เขาเงียบฟังคำอย่างไร้สีหน้า แววตาที่น่ากลัวของเขานิ่งสงบ ลมหายใจถี่หนักที่เหม็นกลิ่นบุหรี่และเหล้าค่อยๆ เบาลง เหมือนเขากำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์อะไรบางอย่าง

“กี่เดือนแล้ว”

“ฮึก มะ หมอบอกว่า 3 เดือนกว่าแล้ว”

“..ตั้งแต่ที่อยู่คฤหาสน์สินะ” เขาพึมพำแล้วลุกขึ้นยืนมองฉัน

ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัว น้ำตาไหลอาบหน้าไม่มีท่าทีจะหยุด สายตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปจนคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ แล้วยื่นมือมาหาฉัน

“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ เธอต้องกลับฝรั่งเศสกับฉัน”

“ฮึก ไม่… ฉันไม่กลับ ฉันยอมตายดีกว่ากลับไปกับคุณ”

“ใบหวาน!”

“ฉันเกลียดคุณ!”

“....”

“ฉันเกลียดตัวเอง! เกลียดชีวิตแบบนั้น!.. ฮึก แค่คิดว่าต้องกลับไป ฉันก็ไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว”

“แต่เธอท้องลูกฉันอยู่! นั่นหมายความว่าสายเลือดของฉันอยู่ในท้องของเธอ”

“คุณจะสนใจทำไม! นี่ก็แค่เด็กคนนึง และฉันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าคนนึง”

“....”

“ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ ฉันจะอยู่เงียบๆ และตายจากไป ไม่เอ่ยถึงคุณแม้แต่คำเดียว”

“เธอคิดว่าฉันมาลากตัวเธอถึงที่ เพียงแค่อยากมาฟังคำพูดไร้สาระพวกนี้งั้นหรอ”

เขาพูดเสียงหนักแน่นก้าวฉับเข้ามากระชากตัวฉันขึ้นจากพื้น พยายามลากให้เดินตาม ฉันขัดขืนสู้ทั้งข่วน หยิกและกัดมือเขาเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ แต่มันกลายเป็นแค่เรื่องเปล่าประโยชน์ เขายังคงลากฉันอย่างต่อเนื่อง จนเกือบพ้นหน้าประตูบ้าน

“ไม่ ปล่อยนะ! ฉันไม่ไป!”

พรึ้บ !

แกร้ก

“ใบหวาน!”

‘ในวินาทีที่สิ้นหวังนี้ มันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว’

จังหวะที่เขาปล่อยมือฉันเพื่อเปิดประตู ฉันแย่งปืนในมืออีกข้างของเขา ขาเรียวที่กำลังสั่น ถอยออกช้าๆ ยกปืนสั้นลำนั้นจ่อหน้าที่ท้องตัวเอง

“วางปืนลงซะ ใบหวาน”

“ถ้าคุณจะพาฉันกับลูกกลับไป คุณจะได้แค่ตัวที่ไร้ชีวิต”

“เธอบ้าไปแล้วหรอ!”

“ใช่ ฉันบ้า!... ฮึก และฉันบ้ามากพอที่จะลั่นไกเพื่อหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง”

“....”

“ฮึก ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันเหนื่อยกับการพยายามใช้ชีวิตบนโลกนี้”

“เธอไม่มีสิทธิ์ตาย และเธอไม่มีสิทธิ์ฆ่าลูกของฉัน!”

“ลูกของคุณ หึๆ.... ฮ่าๆๆ”

 เด็กสาวสบถหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง สายตาที่เคยฉายแววกลัว แปลเปลี่ยนเป็นสายตาที่เฉยชาบ่งบอกถึงความคิดที่ดำมืดของเธอ

“....”

“ฉันไม่เคยอยากจะมีลูกกับคุณเลย ไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับคุณด้วยซ้ำ เรื่องของเราไม่ควรจะเกิด … และเด็กคนนี้ก็เช่นกัน“

ปืนลำสั้นถูกเลื่อนขึ้นไปจ่อที่ข้างขมับ

“ใบหวาน ! …..อย่านะ!”