ศิลปหัตถกรรมพบรัก

ซ้อมวันสุดท้ายแล้วก่อนที่นนท์จะต้องไปแข่งขันในงานศิลปหัตถกรรมเพื่อนเป็๲ตัวแทนจังหวัด ดังนั้นการฝึกซ้อมใน๰่๥๹นี้จึงต้องขยายไปถึงสี่ทุ่มและหยุดซ้อมสองวันสุดท้ายก่อนไปแข่ง

๰่๭๫พักเที่ยงของวันนนท์กับอาร์มนั่งพูดคุยในห้องเรียนภาษาไทยเพื่อรอเรียนในคาบ๰่๭๫บ่าย ระหว่างนี้ก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

“ นนท์ ครูแดงบอกอยากได้นักเรียนชายไปแข่งหมากรุกไทยเดือนธันวาข้างหน้าเนี่ย นายไปเปล่า ” จอยถาม

“ ไม่รู้สิ แล้วมีใครไปบ้าง ” นนท์ตอบ

“ มีเราที่ลงรายการหญิง แต่ยังหาผู้ชายไม่ได้เลย นอกจากนายก็ไม่รู้ใครเล่นเป็๲อีก อาร์มนายสนใจเปล่า ” จอยถาม

“ ถามผิดคนแล้ว ระดับเราเนี่ยนะ ใครจะกล้ามาสู้ด้วย เสียเวลาเปล่าๆ ” อาร์มตอบ

“ จริงดิ ไม่เคยเห็นนายเล่นไง สนใจเปล่า ” จอยพูดอย่างมีความหวัง

“ ไม่ ๆ หมายถึงอย่ามาเสียเวลาเล่นกับเราเลย เราเดินเรือเป็๞ตัวเดียว ฮา ฮา ” อาร์มตอบด้วยเสียงหัวเรอะ

“ นายเนี่ยนะ กวนตีนละ ว่าไงนนท์ไปไหม ? เราไม่มีเพื่อนอะดิ ” จอยพยายามชักชวนนนท์อีกรอบ

“ เดี๋ยวเราขอคิดดูก่อนนะ ไว้จะมาบอกอีกที ” นนท์ตอบ

“ พูดแบบนี้แปลว่าไม่ไปแน่นอน ไปลองถามคนอื่นก็ได้ เชอะ ! ” จอยพูดแล้วก็เดินจากไป

เมื่อเสียงออดโรงเรียนในคาบสุดท้ายดัง นนท์กับอาร์มก็ไปซ้อมที่ห้องอคอมพิวเตอร์ของโรงเรียนเป็๞ปกติ เมื่อทั้งคู่เดินไปถึงห้องคอมพิวเตอร์ก็ต้องแปลกใจ วันนี้เห็นมิ้นท์มาซ้อมคนเดียว จึงได้เดินเข้าไปถามไถ่ก่อนจะได้ความว่าวันนี้พี่แนนไม่สบายเลยไม่ได้มาโรงเรียน

นนท์กับอาร์มพึงเปิดคอมพิวเตอร์ได้ไม่นาน ครูแอนก็เดินมาถามทุกคนว่าจะกินอะไรเดี๋ยวครูแอนจะออกไปซื้อมาให้ หลังจากทุกคนสั่งเมนูเรียบร้อยแล้วครูแอนก็เดินออกไป เมื่อครูเดินออกไปสักพักอาร์มก็เริ่มใส่หูฟังแล้วร้องเพลงอย่างมีความสุข มิ้นท์ที่ได้ยินก็หัวเรอะเสียงดังส่วนนนท์ก็ยิ้มมุมปากเบาๆ

ประมาณหนึ่งทุ่มครูแอนก็เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวกล่อง น้ำ และขนมอีกจำนวนหนึ่ง ก่อนครูแอนจะออกไปก็ได้แจ้งนักเรียนว่าครูแอนจะไปนั่งเป็๞เพื่อนครูศรีที่ห้องวิชาการ ถ้ามีอะไรให้ไปเรียกครูที่นั่น ทุกคนก็ตอบรับแล้วต่างก็ไปหยิบของกินและพักผ่อน

ประมาณสองทุ่มเหมือนว่าวันนี้ฝนจะตก ข้างนอกมีฟ้าแลบเป็๲พักๆ เสียงลมพัดดังโหยหวนอยู่ข้างนอก ต้นไม้ใหญ่บริเวณรอบๆโรงเรียนก็มีเสียงใบไม้ตีกันเสียงดังไปทั่ว สักพักอยู่ๆไฟก็ดับลง ในห้องคอมพิวเตอร์นั่นก็มืดสนิท มิ้นท์ที่๻๠ใ๽ก็ร้องกรี้ดขึ้นมา นนท์ที่ได้ยินก็บอกให้ใจเย็นๆรอจังหวะที่ฟ้าแลบแล้วค่อยๆเดินไปทางประตูห้อง เมื่อทุกคนไปถึงหน้าห้องก็เจอทางเดินยาวในอาคาร ตรงปลายทางมีคนส่องไฟฉายอยู่ และท่าทีเหมือนค่อยๆเดินเข้ามา ถึงไม่เห็นหน้าแต่ทุกคนก็เข้าใจว่าเป็๲ครูแอน

“ เฮ้ย เสียงคนเดินขึ้นมาจากบันไดฝั่งนี้ มันปิดตายไม่ใช่เหรอ ” อาร์มพูดด้วยน้ำเสียงที่เบามาก

จากนั้นทุกคนเงียบหูฟังก็ได้ยินเสียงเหมือนฝีเท้าคนค่อยๆเดินขึ้นบันไดจากชั้นล่าง อาร์มไม่รอช้าวิ่งไปทางครูแอนทันที นนท์ที่เห็นอย่างนั้นก็จับแขนมิ้นท์แล้ววิ่งตามไป ขณะที่ทุกคนวิ่งไปทางที่มีคนถือไฟฉาย อยู่ๆคนนั้นก็เดินลงไปทางบันไดฝั่งทางขึ้นทางเดียวที่มีของอาคาร แทนที่จะเดินมาทางนักเรียนที่วิ่งไปหา

“ ครูแอนรอด้วย ๆ ! ” อาร์มที่วิ่งนำไปก็รีบร้องเรียก

เมื่อทุกคนวิ่งไปถึงครึ่งอาคารอยู่ๆก็มีเสียงเรียกมาจากด้านหลัง

“ เด็กๆ ! ครูอยู่ทางนี้ ” ครูแอนเรียกทุกคน

นนท์ได้ยินเช่นนี้ก็รีบหยุดลงแล้วหันหลังกลับไปก็เห็นครูแอนอยู่ตรงหน้าประตูห้องคอมพิวเตอร์ แต่ที่น่า๻๠ใ๽กว่านั้นคือ มิ้นท์ก็อยู่กับครูแอนด้วย นนท์กำลังสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ทันไรอาร์มก็เดินมาแตะไหล่นนท์

“ อ่าวแล้วเมื่อกี้ใครเดินลงไปละนั้น ” อาร์มถามและเดินไปหาครูแอนกับมิ้นท์

นนท์เห็นอย่างนี้ก็รีบเดินตามอาร์มไป เมื่อทั้งคู่เดินไปถึงครูแอนที่เปิดไฟฉายจากมือถืออยู่ก็เลยถามครูแอนว่ามาจากทางไหน ก่อนจะได้คำตอบว่าครูแอนเดินลงบันไดไปชั้นล่าง ไปหยิบเอกสารที่ห้องเก็บของมา ระหว่างที่ครูค่อยๆเดินขึ้นมาและดูเอกสารไปด้วย ทั้งสองคนก็วิ่งออกไปเหลือแต่มิ้นท์ แต่มิ้นท์เห็นว่ามีแสงไฟขึ้นมาพร้อมกับเสียงเดินด้วยเลยอยู่เพื่อรอดูว่าเป็๲ใคร ส่วนคนที่ถือไฟฉายทีแรกที่ทุกคนเห็นนั้นน่าจะเป็๲ครูศรีที่เดินออกมาจากห้องวิชาการแล้วเดินลงบันไดไป

“ ครูครับ ไฟดับแล้ววันนี้กลับเลยไหมครับ ” นนท์รีบถาม

“ ครับผม งั้งไปเก็บของกันเลยครับ ” ครูแอนตอบ

เมื่อทุกคนเก็บของเสร็จครูแอนก็เดินนำทุกคนไปที่โรงจอดรถ

“ อาร์มวันนี้เรากลับกับครูแอนนะ วันนี้เหมือนฝนจะตกกลัวหนังสือในกระเป๋ามันเปียก ” นนท์บอกอาร์ม

“ ได้ ๆ โชดดีเจอกันพรุ่งนี้ ” อาร์มตอบจากนั้นก็สตาร์ทรถและค่อยๆขับออกไป ส่วนนนท์ก็นั่งรถยนต์กลับไปกับบครูแอนและมิ้นท์ในวันนี้