ยอดชายา : พลิกชะตาด้วยศาสตร์พยากรณ์

บทที่ 28 ท่านแม่จอมพลัง

“สาวน้อยคนนี้ไม่ใช่แค่แสบนะ แต่ยังฉลาดอีกด้วย ข้าชอบคนแบบเ๽้าจริง ๆ”

ชายชุดดำคนหนึ่งจ้องมองร่างกายของนางด้วยความหิวกระหาย ในใจคันยิบ ๆ แทบอดใจไม่ไหวที่จะกดนางลงกับพื้นเสียเดี๋ยวนี้

“ป่านี้เล็กนิดเดียว มองทีเดียวก็เห็นสุดป่าแล้ว หญิงคนนี้บอกว่าพวกเราเดินออกไปไม่ได้ ช่างน่าขันจริง นับเป็๲เ๱ื่๵๹ตลกที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมาเลย”

“พวกเ๽้าจะไปเข้าใจอะไร นี่เป็๲เพียงความสนุกของสาวน้อยเท่านั้น หมายความว่าหลังจากที่พวกเราสนุกกับนาง นางก็เหนื่อยจนเดินออกจากป่าไม่ไหว”

ทั้งสองคนต่างสลับกันพูดจาเยาะเย้ยถากถาง แต่ฉู่ชิงเฉินไม่ได้ใส่ใจ เพราะอีกเดี๋ยวคนพวกนี้ได้ร้องไห้แน่ 

นางหยิบยันต์หลงทางสี่ใบออกมาจากมิติ ร่ายเคล็ดวิชาไฟ เผายันต์ทั้งสี่ทิศจนมอดไหม้เป็๲เถ้าถ่าน ก่อนจะท่องคาถาเบา ๆ เพียงเท่านี้ค่ายกลลวงตาก็เป็๲อันเสร็จสมบูรณ์

จากนั้น นางก็ใช้ยันต์เคลื่อนย้ายพริบตา หายวับไปจากป่าแห่งนั้นทันที

“เฮ้ย! นังนั่นหายไปเฉยเลย หรือว่าข้าตาฝาดไปเอง”

ชายคลุมหน้าขยี้ตาตัวเองแรง ๆ

“เ๽้าไม่ได้ตาฝาด นางหายไปจริง ๆ บ้าเอ๊ย! หรือว่านางจะใช้คุณไสยได้?”

ชายชุดดำเริ่มใจคอไม่ดี ทั้งสามยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุก รู้สึกว่าป่าแห่งนี้ดูวังเวงและเยือกเย็นเกินไป ไม่ควรอยู่นาน

หนึ่งเค่อผ่านไป พวกเขาเดินจนเหงื่อท่วมตัว แต่กลับพบว่ายังเดินไม่พ้นป่าเล็ก ๆ แห่งนี้เสียที

“แย่แล้ว ป่านี้มีสิ่งผิดปกติ พวกเราเดินมานานขนาดนี้แต่ยังวนเวียนอยู่ที่เดิม บ้าเอ๊ย คงไม่ต้องติดอยู่ในนี้จนตายหรอกนะ”

“ต้องเป็๲ฝีมือนังนั่นแน่ ๆ คราวนี้พวกเราเจอของจริงเข้าให้แล้ว”

.....

ทางด้านฉู่ชิงเฉิน เมื่อกลับมาถึงนางก็ทำตัวนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอเกวียนลาเข้าสู่หมู่บ้านเถาฮวา ชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่ข้างนอกเห็นฉู่ชิงเฉินจูงลูกสองคนพร้อมของเต็มเกวียนลา ต่างก็มองกันจนตาค้าง

เดิมที พวกเขาคิดว่าฉู่ชิงเฉินเข้าเมืองไปลักลอบพบชู้รัก แต่วันนี้มาดูแล้ว การไปพบชายชู้ก็คงไม่อาจพาเด็กสองคนติดไปด้วย

ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ ไม่รู้ว่าสะใภ้เสิ่นผู้นี้ไปทำอะไรมาถึงร่ำรวยเช่นนี้

“สะใภ้เสิ่น เ๽้าเก็บเงินได้หรือยังไง ถึงได้ซื้อของมาเต็มรถขนาดนี้?”

หญิงชาวบ้านที่สอดรู้สอดเห็นเริ่มซักไซ้ พลางชะโงกหน้ามองบนเกวียนลา โอ้โฮ... มีครบทุกอย่างเลยจริง ๆ แค่เนื้อก็มีตั้งสองห่อใหญ่ ผ้าพับพวกนั้นก็ดูเป็๲เนื้อผ้าอย่างดี

น่าอิจฉาจนตาร้อนผ่าวจริง ๆ

“ท่านแม่ข้าจะเก็บเงินได้หรือเปล่า มันเกี่ยวอะไรกับท่านด้วย? เอาเวลาไปห่วงเ๱ื่๵๹ตัวเองเถอะ”

หยวนเป่าแม้จะตัวเล็ก แต่ฝีปากกล้าไม่ยอมคน

“นังหนูนี่ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง สมแล้วที่เป็๲เด็กไม่มีพ่อแม่สั่งสอน ไร้มารยาท!”

หญิงชาวบ้านโมโหจนสวนกลับไป ในสายตาพวกนาง บิดาของเด็ก ๆ ก็นอนไม่ได้สติ มารดาก็เป็๲แม่เลี้ยง เด็กสองคนนี้ก็ไม่ต่างจากเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครเอา

ฉู่ชิงเฉินเห็นสีหน้าของลูกทั้งสองเศร้าลงเมื่อได้ยินคำนั้น นางจึงถลึงตาใส่คนพูดทันที

“ยัยแก่นี่ตาบอดหรือไง ถึงบอกว่าลูกข้าไม่มีพ่อแม่? สามีข้าตายแล้วหรือ? หรือว่าข้าตายไปแล้ว? บอกพวกเ๽้าไว้เลยนะ ไม่เกินสามวัน สามีข้าจะฟื้นขึ้นมา ถึงตอนนั้นใครที่ยังรังแกพวกเราแม่ลูกที่ไร้ทางสู้ อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

“สามีเ๽้าก็นอนเป็๲ผักมาตั้งนานแล้ว ถ้าจะฟื้นคงฟื้นไปนานแล้ว อีกสามวันจะฟื้น? พูดจาโอ้อวดไม่ละอายปาก ข้าว่าอีกสามปีก็ไม่ฟื้นหรอก”

หญิงชาวบ้านหัวเราะเยาะอย่างขบขัน

“กล้าเดิมพันกับข้าไหมล่ะ? ถ้าสามีข้าฟื้นภายในสามวัน ยัยปากเสียอย่างเ๽้าต้องวิ่งรอบหมู่บ้านพร้๵๬๻ะโกนว่า ‘ข้าปากร้าย ข้าไม่มียางอาย’ ติดต่อกันสามวัน เป็๲ไง กล้าเดิมพันกับข้าไหม?”

ฉู่ชิงเฉินดีดนิ้วคำนวณดูแล้ว เสิ่นโม่ชูจะฟื้นขึ้นมาภายในวันสองวันนี้แน่นอน

หญิงที่ด่าลูกสาวนางว่าเป็๲เด็กไม่มีใครเอา นางจะสั่งสอนให้เข็ด เพื่อให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่า ฉู่ชิงเฉินไม่ใช่คนที่จะมารังแกได้ง่าย ๆ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมารังแกแก้วตาดวงใจของนาง

หญิงชาวบ้านเห็นท่าทางขึงขังของฉู่ชิงเฉินก็เริ่มลังเล จนกระทั่งโดนหญิงข้าง ๆ เอาศอกสะกิดถึงได้สติกลับมา

เกือบโดนนางขู่จนกลัวเสียแล้ว

“เดิมพันก็เดิมพันสิ สามีเ๽้าไม่มีทางฟื้นหรอก แล้วถ้าเ๽้าแพ้ล่ะ จะลงโทษยังไง?”

“ใช่ จะลงโทษยังไง? สะใภ้เสิ่น เ๽้าพูดมาเลย”

ชาวบ้านหลายคนเริ่มมุงดู และส่งเสียงให้กำลังใจด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนคิดว่าฉู่ชิงเฉินไม่มีทางชนะแน่ ๆ ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้วางเดิมพันแบบนี้

“วางใจเถอะ คนที่แพ้ไม่มีทางเป็๲ข้าแน่นอน ส่วนบทลงโทษข้ายังไม่ได้คิดไว้”

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนตกตะลึง ผู้หญิงคนนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน!

“สะใภ้เสิ่น ถ้าเ๽้าแพ้ เ๽้าต้องแจกเนื้อให้คนที่มามุงดูที่นี่บ้านละหนึ่งชั่ง ส่วนแม่เฒ่าหวังที่เป็๲คู่เดิมพันต้องได้สองชั่ง เป็๲ไง กล้าเดิมพันไหม?”

ชายชราคนหนึ่งเสนอความคิดขึ้นมา

“ความคิดดี! สะใภ้เสิ่นกล้าไหม? หรือว่ากลัวจะพลาดตอนสุดท้าย”

พอกลุ่มคนได้ยินว่าจะได้เนื้อกิน ต่างก็พากันหัวเราะเยาะเย้ย อยากให้ฉู่ชิงเฉินตอบตกลงไว ๆ จะได้ลิ้มรสเนื้อ

“จะเล่นอะไรก็ตามใจพวกเ๽้า ข้าตกลงตามนี้”

ฉู่ชิงเฉินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ สำหรับนางแล้ว นางไม่มีวันแพ้ บทลงโทษอะไรนั่นจึงไม่มีความหมาย

“พวกเราที่อยู่ที่นี่ทุกคนคือพยานนะ สะใภ้เสิ่น ถึงตอนนั้นเ๽้าอย่ามาตลบตะแลงไม่ยอมรับล่ะ”

“คำพูดนั้นข้าควรเป็๲คนพูดกับเ๽้ามากกว่านะ”

ฉู่ชิงเฉินตอบกลับเรียบ ๆ ทำเอาแม่เฒ่าหวังแทบจะอกแตกตายด้วยความโมโห

ฉู่ชิงเฉินไม่อยู่ตรงนั้นนาน นางสั่งคนขับรถให้ไปต่อ คนขับรถสะบัดแส้พาลาวิ่งจากไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควัน

“นังตัวดี คอยดูท่าทางอวดดีของนางเถอะ อีกสามวันข้าจะคอยดูนางร้องไห้ไม่ออก”

“แยกย้าย ๆ เ๽้าตัวไปแล้วก็กลับไปทำงานเถอะ อีกสามวันมารอกินเนื้อกัน!”

กลุ่มคนมุงค่อย ๆ แยกย้ายกันไป

เมื่อเกวียนลาเข้าในรั้วบ้าน ฉู่ชิงเฉินหยิบเงินสิบสามอีแปะส่งให้คนขับรถ

คนขับเห็นนางใจกว้าง จึงช่วยขนของลงจากรถให้เสร็จสรรพก่อนจะขับรถออกไป

“ท่านแม่ ชาวบ้านพวกนั้นอยากกินเนื้อจนบ้าไปแล้ว ท่านแม่ไปยุ่งกับคนบ้าพวกนั้นทำไม ถ้าท่านพ่อไม่ฟื้นขึ้นมา ท่านแม่ต้องเสียเนื้อให้พวกเขาจริง ๆ นะ”

หยวนเป่าทำหน้ามุ่ยด้วยความโมโห

“หยวนเป่าพูดแบบนี้ แสดงว่าไม่เชื่อว่าท่านพ่อของเ๽้าจะฟื้น หรือไม่เชื่อว่าแม่จะรักษาท่านพ่อของเ๽้าได้ล่ะ?”

ฉู่ชิงเฉินเห็นลูกสาวแก้มป่องด้วยความโกรธก็นึกเอ็นดู

“ท่านแม่หมายความว่า ท่านพ่อจะฟื้นภายในสามวันแน่นอนหรือ? ถ้าเป็๲อย่างนั้นก็ดีที่สุดเลย!”

หยวนเป่าเพิ่งคิดได้จึงมีท่าทีตื่นเต้นมาก

“ดีก็ดีอยู่หรอก แต่ว่า... ถึงตอนนั้นก็จะมีคนมาเรียกแม่ว่า ‘ท่านแม่’ เพิ่มอีกคนน่ะสิ”

ฉู่ชิงเฉินพูดพลางชำเลืองมองลูกชายที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว

“ถ้าท่านพ่อฟื้น ข้าจะยอมเรียกท่านด้วยคำ ๆ นั้นเองแหละ”

ถวนเป่าพยายามจะเรียกแต่คำว่า ‘ท่านแม่’ มันยังจุกอยู่ที่คอ

“พี่ชาย ท่านไม่ลองเรียกท่านแม่ดูตอนนี้หน่อยล่ะ จะได้ชินไง”

หยวนเป่าวิ่งไปหาพี่ชายแล้วแกล้งเย้า

“กินเข้าไป จะได้หุบปากซะที มาช่วยยกของเข้าบ้านดีกว่า”

ถวนเป่าพูดพลางแกะเกาลัดอย่างรวดเร็วแล้วยัดใส่ปากน้องสาว

ฉู่ชิงเฉินอุ้มผ้าสามพับ มือซ้ายหิ้วเนื้อ มือขวาหิ้วน้ำมันถังสิบชั่ง เดินดุ่ม ๆ เข้าบ้านไป

เด็กน้อยสองคนทำได้เพียงหิ้วเครื่องปรุงและขนมห่อเล็ก ๆ ที่ไม่หนัก เดินตามหลังแม่เลี้ยงเข้าไป

“ท่านแม่หิ้วของเยอะขนาดนั้นคนเดียว... ท่านแม่เป็๲จอมพลังหรือเปล่า?”

หยวนเป่าอดไม่ได้ที่จะรำพึงออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจ