ยังไม่ทันที่กวินจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน สายตาเฉียบคมนั้นก็เหลือบไปเห็นสาวสวยกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา
“สวัสดีคร้าบ สาว ๆ ทำไมกลับมากันเช้าจัง ไปไหนมา”
“แหม พี่กวินก็ ถามยังกะเป็แฟน”
สาวสวยผิวขาวอมชมพู หนึ่งในสี่สาวที่เดินเคียงข้างกันมาตอบกวินอย่างมีจริตจะก้าน พวกเธอทุกคนต่างรู้ดีว่ากวินเป็ผู้ชายหน้าตาดี ร่ำรวย แต่เขาก็ชอบแซวสาวไปเรื่อยไม่ซ้ำหน้า เขาไม่เคยจริงจังกับใคร
“แล้วเป็แฟนได้มั๊ยอ่ะ”
“ว๊าย พี่กวินคนบ้า ไม่คุยด้วยแล้ว ไปเถอะพวกเรา”
“โธ่ น้องโย ถึงบ้าแต่ก็บ้ารักนะ”
สาวสาวที่เหลือมองค้อนกวินอย่างหมั่นไส้ พวกเธอทุกคนในที่นี้ล้วนเคยได้ยินคำพูดแบบเดียวกันนี้จากกวิน แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจเอาเื่เอาราวกับเขา ซึ่งเขาก็ไม่เคยแทะโลมจนเกินขอบเขต ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวสาวคนไหน ถือซะว่าต่างคนต่างได้บริหารเสน่ห์
“อ้าว ไปละเหรอ ไม่อยู่กินกับพี่เหรอจ๊ะ”
“คนบ้า”
น้องส้มที่เดินไปไกลแล้วหันกลับมาต่อล้อต่อเถียงเป็ครั้งสุดท้าย ด้วยความหมั่นไส้ จากนั้นก็สะบัดหน้าเดินขึ้นห้องไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสาว
“โธ่ คิดอะไรกัน จะชวนกินขนมแท้ ๆ ”
กวินรำพึงรำพันอยู่กับตัวเอง ขณะแกะถุงขนมหวานออกแล้วหยิบมากิน แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงแทรกขึ้นมา
“รุ่มร่ามจริง ๆ นะนาย”
วาววา สาวผมสีดำยาวสลวย หน้าตาน่ารัก ในชุดกระโปรงตามฉบับสาวออฟฟิศ แต่เธอกลับสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา เธอมีอายุ 25 ปีรุ่นราวคราวเดียวกันกับกวิน และเธอก็เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี
ตามปกติแล้วเธอมักจะออกไปทำงานั้แ่เช้ามืด แต่วันนี้โชคร้ายที่เธอลืมแฟ้มเอาไว้ที่ห้องจึงต้องเดินย้อนกลับมาเอา
“อ้าว นี่เธอลืมของเหรอ”
“อืม แล้ววันนี้ทำไมเสด็จออกมาจากเครื่องคอมได้ล่ะ ปกติเห็นเล่นเกมตลอดเวลา”
“คนเราก็ต้องทำงานบ้างสิ ถามได้ เอ้อ พูดถึงเกม ฉันนึกขึ้นมาได้เื่หนึ่ง”
“ว่า...”
“สนใจมาเล่นเกมกันมะ สนุกมากเลยนะ เกมออกใหม่”
“เชอะ ฉันไม่ใช่เด็กติดเกมอย่างนายนะ”
“เธอก็ว่าไป ฉันไม่ได้ติดเกมสักหน่อย ก็แค่ว่าง แต่เกมนี้ภาพสวยมากเลยนา เป็แนวผจญภัยเอาตัวรอดในโลกล้านปี”
กวินไม่พูดเปล่า เขารีบวิ่งเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือมา แล้วส่งรูปภาพเกมพร้อมลิ้งก์ข้อมูลเกมเข้ามือถือของวาววาในทันที แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้สนิทสนมกันมาก แต่ก็เคยพูดคุยกันมาไม่น้อย กวินก็เลยฉวยโอกาสนี้หาคนเข้าแคลนซะเลย
“นี่ ๆ ”
“ว้าว ภาพสวยมากเลย แต่ฉันไม่เคยเล่นเกมแบบนี้ ฉันเล่นไม่เป็”
“ไม่ยากหรอก เดี๋ยวสอน มีเพื่อน ๆ เล่นกันเต็มเลย มีคนช่วยแน่นอนรับรอง”
“เอ่อ ก็น่าสน แต่ฉันรีบ เอาไว้ว่างเล่นเกมเมื่อไหร่จะทักไปหา”
วาววาไม่ใช่ผู้หญิงที่เล่นเกมตามกระแส เธอไม่ค่อยรู้จักเกมใหม่ ๆ อีกทั้งยังไม่สันทัดเกมต่อสู้ แต่เธอประทับใจมากที่เกมดีโซเลทมีภาพบรรยากาศเสมือนจริงมาก ๆ
เธอชอบเกมที่เสพบรรยากาศ ที่สำคัญมันสามารถเลือกอาชีพได้มากมาย เธอชอบจริง ๆ เกมที่เธอสามารถสร้างบ้าน ตกแต่งบ้าน ปลูกผัก ปลูกดอกไม้ และได้จัดสวนสวย ๆ แบบนี้
“ได้จ้า อ้อ เดินระวัง ๆ นะ” กวินะโทิ้งท้าย
“ทำไมย๊ะ”
“ก็เดี๋ยวจะเดินไปเหยียบหัวใจดวงน้อย ๆ ที่ฉันวางไว้แนบเท้าของเธอ”
“ไอ้โรคจิต”
13:15 น. ณ บริษัทเพอร์เฟกต์ มีเดีย จำกัด
วาววานั่งพิมพ์รายงานงบประมาณประจำไตรมาสอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ ถัดจากโต๊ะของเธอไปอีกสองเมตรทั้งซ้ายและขวา เป็โต๊ะทำงานของพนักงานบัญชีเช่นเดียวกันเธอ
โต๊ะของแต่ละคนจะมีแผ่นพาร์ทิชันที่เป็กระจกขุ่น สูงประมาณศีรษะของคนที่นั่งโต๊ะ แผงนี้กั้นอยู่ริมขอบนอกของโต๊ะ เพื่อกั้นสัดส่วนและช่วยบังสายตาไม่ให้คนที่นั่งโต๊ะทำงานเสียสมาธิ เนื่องจากมีคนเดินผ่านไปมา และคนที่เดินผ่านไปมาก็ไม่สามารถเห็นเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะได้
“น้องวาวคนสวย พี่ซื้อมอคค่าเย็นหวานน้อยมาฝากจ้า”
หนุ่มมาดเซอร์ผมยาวคนหนึ่ง เดินโฉบมาที่โต๊ะของวาววา แล้วก็วางกาแฟสูตรโปรดที่วาววาชอบไว้บนโต๊ะเธอ
“ขอบคุณค่ะพี่ตี้ แต่พี่ไม่ต้องซื้อมาให้บ่อยขนาดนี้ก็ได้”
วาววายกแก้วมอคค่าขึ้นจิบด้วยใบหน้าสดชื่น แม้เธอจะเกรงใจที่ชายหนุ่มซื้อของมาให้บ่อย ๆ แต่เธอก็ยอมรับน้ำใจของเขา
ตี้ คือหนึ่งในทีมนักวาดการ์ตูนของบริษัท แม้เขากับเพื่อน ๆ ในทีมจะดูติ๊งต๊อง มีการแต่งกายและมารยาทไม่ค่อยเข้ากับแผนกอื่น แต่พวกเขาก็เป็คนดี ไม่เคยคิดร้ายใคร
“ทำไมจะไม่ได้ ดูนั่นสิวาว เ้าพวกนั้นมันยังทำคะแนนแบบไม่เหนื่อยเลย”
เมื่อตี้พูดจบ เขาก็ชี้ไปทางโต๊ะสาวบัญชีคนอื่น ๆ แต่ละคนล้วนถูกทีมนักวาดสุดติสจู่โจมจีบด้วยกันทั้งสิ้น
“จะเหนื่อยได้ไงวะตี้ น้องยาหยีน่ะออกจะชอบกูขนาดนี้ ใช่มั๊ยจ๊ะ”
ภาม พูดหยอกเอินสาวสวยโดยไม่อายใครทั้งนั้น ส่วนยาหยีก็นั่งอายหน้าม้วนอยู่บนโต๊ะ จะว่าไปแล้วแผนกบัญชีกับแผนกนักวาดก็ถือว่าสนิทสนมกันค่อนข้างมาก เพราะพวกนักวาดมักจะพากันมาพูดคุย หยอดมุกจีบสาวที่นี่ประจำ
“เออตี้ มึงตั้งแคลนรึยังวะ กูจะชวนน้อยหน่าเข้าไปเล่นด้วย”
หนุ่มติสอีกคนที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับน้อยหน่า หันมาถามตี้อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
“เรียบร้อย ระดับนี้แล้วน่า”
พอตี้เห็นว่าเพื่อนใช้วิธีนี้ดึงสาวเข้ามาใกล้ชิดได้ด้วย เขาก็นึกชื่นชมอยู่ในใจ จากนั้นตัวเองก็ลอกเลียนวิธีการของเพื่อนบ้าง
“วาววาจ๊ะ ไปเล่นเกมกับพี่มั๊ย”
“เกมอะไรคะ”
“เกมดีโซเลท เป็แนวต่อสู้เอาตัวรอดน่ะ มีหลายอาชีพหน้า พี่อยากให้น้องวาวไปเล่นเป็แม่บ้านของพี่”
“จะบ้าเหรอคะ ใครจะไปเป็แม่บ้านของพี่กัน”
วาววาพูดจบก็นิ่งคิด สงสัยว่าเกมนี้คงจะสนุกจริง ๆ เพราะใคร ๆ ก็เล่นกันหมด ไม่แน่ว่าก่อนกลับบ้านเธออาจจะลงทุนแวะซื้อเครื่อง HTG เอาไปลองเล่นบ้าง ทันใดนั้น แดน ก็ะโบอกทุกคนด้วยเสียงแ่เบา พลางทำหน้าเลิ่กลั่ก
“หัวหน้ามา พวกเราเผ่น! ”
หนึ่งนาทีต่อมาแผนกบัญชีก็กลับมาทำงานกันอย่างเป็ปกติสุขอีกครั้งหนึ่ง
332
![[มี E-book] เมื่อข้าทะลุมิติมารับบทนางร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736689956_99774369.webp)
