เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        สือเจียงหย่วนไม่คิดเลยว่าตอนนั้น เขาเห็นว่าอู๋ฮวนเป็นแค่ผู้หญิง จึงยอมออมมือให้ ไม่ได้ลงโทษเธอ เพียงแค่เล่นงานฟู่ซินหลางให้เข็ดหลาบ คิดไม่ถึงเลยว่าอู๋ฮวนกลับมาพอใจในตัวเขา?

        สือเจียงหย่วนรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นการดูถูกศักดิ์ศรีของเขาอย่างยิ่ง การที่อู๋ฮวนมาสนใจเขา ราวกับมีกอเอี๊ยะหนังสุนัข [1] น่ารังเกียจแปะแน่นอยู่บนตัว ทำเอาเขาจนขนลุกชันไปทั้งตัว

        แต่ต่อหน้าน้ารอง เขาก็ต้องอดกลั้นเอาไว้

        พอเห็นว่าสีหน้าของสือเจียงหย่วนดูไม่ดีนัก ชุยซิ่วถิงจึงรีบบอกว่า “หลานก็ดูๆ ไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าไม่ชอบล่ะก็ เดี๋ยวน้าไปบอกน้าหงเอง”

        “เรื่องนี้น้าไม่ต้องยุ่งยากครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง” สือเจียงหย่วนกล่าว

        เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลงของสือเจียงหย่วน ชุยซิ่วถิงก็เดาไม่ออกว่าเขาคิดอย่างไร เธอได้แต่ถอนหายใจแล้วบอกว่า “น้าหงให้เบอร์เพจเจอร์ของอู๋ฮวนกับน้ามา บอกว่าถ้าหลานสนใจอู๋ฮวน ก็นัดเจอเธอได้เลย

        การคบหากันต้องใช้เวลาทำความรู้จักซึ่งกันและกัน ไมใช่ว่าเจอกันแค่ครั้งเดียวก็จะรักกันปานจะกลืนกินเข้าไป หลานก็ลองดูก็แล้วกัน ไม่ว่าจะตัดสินใจแบบไหน น้าของหลานก็พร้อมสนับสนุน”

        จริงๆ แล้วชุยซิ่วถิงรู้สึกได้ตั้งแต่ตอนนี้แล้วว่า สือเจียงหย่วนไม่ชอบอู๋ฮวน หากเขาชอบใจอู๋ฮวนจริงๆ คงไม่มีท่าทีเฉยชาแบบนี้หรอก

        แต่ในเมื่อสือเจียงหย่วนบอกว่าเขาจะจัดการเอง ชุยซิ่วถิงจึงยื่นกระดาษโน้ตที่เขียนเบอร์เพจเจอร์ของอู๋ฮวนให้กับเขา

        ชุยซิ่วถิงกล่าวเสริม “น้าไม่ได้บังคับหลานนะ ลองดูก็แล้วกัน ถ้าชอบก็ชอบไป ถ้าไม่ชอบก็ปล่อยผ่านไป”

        “ครับ ผมจะจัดการเอง” สือเจียงหย่วนตอบ

        ขณะที่สือเจียงหย่วนกำลังจะจากไป ชุยซิ่วถิงก็พลันเอ่ยขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้ หลานบอกว่าจะหาบ้านเช่าให้เพื่อนคนหนึ่ง ตอนนี้เธอย้ายเข้าไปอยู่แล้วใช่ไหม?”

        “ครับ” สือเจียงหย่วนพยักหน้าตอบ

        “แล้วหลานบอกเรื่องเงื่อนไขข้อนั้นกับเธอหรือยัง?” ชุยซิ่วถิงถาม

        “อ้อ ผมบอกเธอแล้วครับ เธอบอกว่ายินดีให้น้าไปอยู่ที่นั่น” จู่ๆ สือเจียงหย่วนก็นึกถึงเงื่อนไขที่น้ารองเคยเอ่ยเอาไว้ขึ้นมาได้

        “ถ้าอย่างนั้นก็ดีสิ้นเดือนนี้ ถ้าน้าว่าง น้าจะไปอยู่ที่นั่นสักสองวัน บอกเธอล่วงหน้าหน่อยก็แล้วกัน

        “พวกเพื่อนบ้านเก่าๆ ของใช้เก่าๆ น้าปล่อยวางไม่ลงจริงๆ น้าอยู่ที่นั่นมาเกือบยี่สิบปีแล้ว” ชุยซิ่วถิงกล่าวอย่างอาลัยอาวรณ์

        สือเจียงหย่วนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกเธอให้ล่วงหน้า”

        พอชุยซิ่วถิงนึกถึงบ้านหลังเก่า อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก แต่เธอก็กังวลเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพื่อนของสือเจียงหย่วนจะรู้จักถนอมของหรือเปล่า บ้านหลังเก่าของเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

        เธอเคยได้ยินมาว่าผู้เช่าบางคนนิสัยแย่มาก พวกเขาจะทำลายจนบ้านพังยับเยิน

        เธอก็ควรไปดูแลบ้านของตนเองบ้าง หากรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติล่ะก็ เธอจะขอคืนบ้านทันที

        พอคิดแบบนี้ ความปรารถนาที่จะไปดูบ้านหลังเก่าของชุยซิ่วถิงก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น...

        สือเจียงหย่วนออกจากห้องหนังสือแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของตน พอปิดประตูห้องแล้ว เขาก็หยิบกระดาษโน้ตที่เขียนเบอร์เพจเจอร์ของอู๋ฮวนออกมาจากกระเป๋า รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าของเขา

        เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมา โทรหาโอเปอเรเตอร์เพื่อส่งข้อความตัวอักษรไปหาอู๋ฮวน บอกว่าให้มาเจอกันที่ร้านกาแฟซื่อจี้ชิงตอนหนึ่งทุ่ม

        อู๋ฮวนไม่มีเบอร์เพจเจอร์ของเขา จึงตอบกลับไม่ได้ แต่สือเจียงหย่วนรู้ว่า อู๋ฮวนต้องมาแน่ๆ

        เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงไร้ค่าคนนี้ พอเลิกกับฟู่ซินหลางแล้ว เธอก็เหมือนกับรู้ตัวขึ้นมา นัดดูตัวกับลูกชายของตระกูลใหญ่ในอำเภอหลี่ว์ไปทั่ว

        โชคดีที่หนิงชิ่งเซิงผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาไม่ได้ตกหลุมรักอู๋ฮวนตั้งแต่แรกเห็น ไม่เช่นนั้นคงถือเป็นหายนะของลูกพี่ลูกน้องเขาแน่ๆ

        ยิ่งสือเจียงหย่วนคิดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นเท่านั้น เขาตัดสินใจว่าจะต้องสั่งสอนอู๋ฮวนให้เข็ดหลาบ

        แต่ผู้ชายแท้ๆ อย่างเขา หากไปพัวพันกับอู๋ฮวน มีอะไรคงจะพูดได้ไม่ชัดเจน จะให้เขาลงมือกับผู้หญิงคนหนึ่งก็คงไม่ได้

        แล้วแบบนี้เขาจะไปตามนัดอย่างไรดี? สือเจียงหย่วนครุ่นคิดอยู่นาน...

        พออู๋ฮวนได้รับข้อความจากสือเจียงหย่วน เธอก็ตื่นเต้นดีใจมาก เธอถือวิทยุติดตามตัวพลางจ้องมองข้อความสั้นๆ พวกนั้น อ่านแล้วอ่านอีก ตื่นเต้นราวกับว่ากำลังอ่านจดหมายรัก

        เธอถือวิทยุติดตามตัววิ่งเข้าไปในห้องนอนแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกมั่นใจในรูปลักษณ์ของตนเองขึ้นอีก

        แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะไม่รู้ภูมิหลังครอบครัวของสือเจียงหย่วนในอำเภอหลี่ว์ แต่สำหรับคนที่ตั้งใจทำความรู้จักกับท่านหัวหน้าหนิงจริงๆ จะรู้ว่าสือเจียงหย่วนเป็นลูกชายพี่สาวภรรยาของเขา เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลสือแห่งเมืองหลวง เป็นคนที่เติบโตมาในเรือนซื่อเหอหยวน [2] ในเมืองหลวง ซึ่งมีฐานะและภูมิหลังไม่ธรรมดา

        เดิมทีอู๋ฮวนไม่ยอมรับที่คังอิงสามารถผูกสัมพันธ์กับสือเจียงหย่วนได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างสือเจียงหย่วนกับคังอิงจะไม่ใช่แบบที่เธอคิด

        อู๋ฮวนแอบตัดสินใจลับๆ ว่าจะต้องจับสือเจียงหย่วนเอาไว้ให้ได้ ทำให้เขากลายเป็นเหยื่อในมือของเธอ เหมือนกับฟู่ซินหลางในตอนนั้น

        อู๋ฮวนรู้สึกมั่นใจมากในการรับมือกับผู้ชาย เพราะอย่างไรเสียผู้ชายก็ชอบผู้หญิงสวยๆ...

        พออู๋ฮวนคิดถึงเรื่องนี้เธอก็รีบลุกขึ้นจากเตียง เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วเริ่มเลือกชุด

        เสื้อผ้ามากมายถูกหยิบออกมา ทั้งชุดกระโปรง กระโปรงยาวเหนือเข่า เสื้อมีแขน เสื้อไม่มีแขน อู๋ฮวนลองใส่ทุกชุด แต่ก็ไม่พอใจ เธอมักจะรู้สึกว่าทุกชุดนั้นดูไม่เหมาะสม เธอรู้สึกกังวลใจมาก...

        อากาศในตอนกลางคืนยังคงร้อนอบอ้าว เวลา 6:30 น. ที่เมืองเล็กๆ แห่งนี้ พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ไฟถนนเริ่มสว่างขึ้นทีละดวง

        อู๋ฮวนปั่นจักรยานมาถึงร้านกาแฟซื่อจี้ชิงตามที่นัดหมายไว้

        อู๋ฮวนยืนอยู่หน้าร้านกาแฟซื่อจี้ชิง พอเห็นอาคารของร้านกาแฟที่ดูทันสมัย อู๋ฮวนก็อดที่จะคิดอย่างปลื้มปีติไม่ได้ ‘สือเจียงหย่วนนี่ไม่เลวเลยนะ มีรสนิยมดี รู้จักเลือกสถานที่หรูหราแบบนี้มาเดตด้วย’

        ไม่เหมือนกับหนุ่มบ้านนอกในเมืองเล็กๆ ที่เวลานัดเดตกันก็ไปกินแต่อาหารข้างทาง หรือไม่ก็ไปเดินเล่นริมคันดินแม่น้ำในสวนสาธารณะประชาชนจนถูกยุงกัดตัวลายหมด

        ภายในร้านกาแฟซื่อจี้ชิงเปิดเครื่องปรับอากาศ และเปิดเพลงตะวันตกที่แสนไพเราะ การได้นั่งจิบกาแฟรสขมที่แปลกใหม่แบบนี้ ช่างดูโรแมนติกเสียจริง

        อู๋ฮวนเดินเข้าไปในร้านกาแฟแล้วมองหาสือเจียงหย่วนรอบๆ แต่กลับไม่พบเขา เธอจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

        ตอนที่เธอกำลังเดินทางมาที่นี่ เธอยังแอบคิดว่าสือเจียงหย่วนจะมาถึงก่อนเวลา เพราะรู้สึกตื่นเต้นหรือเปล่านะ

        แต่ตอนนี้ดูเหมือนสือเจียงหย่วนจะเป็นคนที่ตรงต่อเวลา

        อู๋ฮวนให้กำลังใจตัวเอง เธอนั่งลงแล้วสั่งกาแฟแก้วหนึ่ง เธอจ้องมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอยู่นอกหน้าต่างด้วยความเบื่อหน่าย นานๆ ครั้งเธอจะหยิบเพจเจอร์วิทยุติดตามตัวขึ้นมาดูข้อความที่สือเจียงหย่วนส่งให้เธอ หัวใจของเธอก็พลันเต้นแรงขึ้นมา

        พอใกล้หนึ่งทุ่ม ประตูร้านกาแฟก็เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน ทันทีที่เขาปรากฏตัว บรรยากาศในร้านก็พลันน่าเกรงขามขึ้นมา

        อู๋ฮวนรู้สึกตื่นเต้น เธอลุกขึ้นยืนโบกมือให้เขาอย่างกระตือรือร้น แล้วพูดอย่างอ่อนหวาน “พี่สือ ฉันอยู่ที่นี่ค่ะ”

        ยังไม่ทันที่สือเจียงหย่วนจะทำความรู้จักกับเธอ เธอก็เรียกเขาอย่างสนิทสนมแล้ว

        สือเจียงหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบรับอู๋ฮวน แต่เขากลับเปิดประตูค้างไว้อย่างเป็นสุภาพบุรุษ จากนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามเข้ามาจากด้านนอก เมื่อเห็นการกระทำของสือเจียงหย่วน ก็รู้ได้ทันทีว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นต้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา

        อู๋ฮวนตะลึงงันไปชั่วขณะ สือเจียงหย่วนมาที่ตามนัดเธอจริงๆ หรือเปล่า? เขานัดเดตกับเธอ ทำไมถึงได้พาผู้หญิงอื่นมาด้วย?

        เชิงอรรถ

        [1] กอเอี๊ยะหนังสุนัข หมายถึง ยาราคาถูก ไม่สามารถใช้รักษาโรคได้จริง

        [2] เรือนซื่อเหอหยวน หรือ เรือนสี่ประสาน รูปแบบของบ้านที่มีอาคารล้อมลานกลางบ้านทั้งสี่ทิศ พบได้ทั่วไปทั่วประเทศจีน ส่วนใหญ่ที่มีชื่อเสียงอยู่ในกรุงปักกิ่งและชนบทแถบชานซี