หลอกพาเหยื่อเข้าถ้ำ
ผมที่พยายามหลบหน้าพ่อของเพื่อนรวมถึงเมินข้อความของอีกฝ่ายมาตลอดสองอาทิตย์เต็ม บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องหลบ.. เฮ้อ! ไม่รู้สิผมว่าพ่อไอ้อาร์มดูแปลกๆดูเปลี่ยนไป เมื่อก่อนถึงผมจะเกร็งจะประหม่าเวลาเจอหน้าเขาแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร แต่ตอนนี้ท่าทีที่เปลี่ยนไปของพ่อไอ้อาร์มทำผมอึดอึด พ่อไอ้อาร์มเ้าชู้และไร้หัวใจไอ้อาร์มพูดให้ผมฟังเสมอแล้วผมก็เชื่อแบบนั้นเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนคู่ควงแบบไม่ซ้ำหน้ามาตลอด ผมไม่อยากเป็เหยื่อของพ่อคนที่ผมแอบชอบ.. ครับ ผมชอบไอ้อาร์มชอบมาตลอดั้แ่ที่เริ่มรู้จักกันจะว่าผมใจง่ายก็ได้ก็มันหล่ออ่ะ! ผมยังจำความรู้สึกวันที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของมันได้อยู่เลย มันทั้งอบอุ่นและวาบหวาม.. แต่ทุกความรู้สึกของผมผมต้องพยายามเก็บซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดทุกครั้งที่มันเข้าใกล้และหยอกล้อแบบถึงเนื้อถึงตัวผมต้องเก็บอาการเอาไว้แล้วแสร้งแสดงอาการโกรธแทนอาการเขินอายแทบจะทุกครั้ง ผมกลัวว่าถ้ามันรู้มันจะรังเกียจและเกลียดผม ผมไม่อยากเสียมันไป
"โปรด"
"..."
"ไอ้โปรด"
"..."
"ไอ้สัดโปรด!"
"ไอ้เชี่ยอาร์ม!มึงจะเสียงดังทำไมก่อน กูใหมดเลย" ผมที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ถึงกับสะดุ้งสุดตัวก็ไอ้อาร์มแม่งมาะโกรอกหูผมซะดังลั่น ขวัญกระเจิงหมดเลย ฮึ่ยย!
"ก็กูเรียกมึงต้องนานแต่มึงเงียบอ่ะ.. มีงเป็อะไร เดี๋ยวนี้มึงเหม่อบ่อยนะ หรือมึงแอบไปชอบใคร? ไอ้โปรด" เอาอีกแล้วมันเริ่มจับผิดผมอีกแล้ว อ้อนี่คงเป็อีกเหตุผลที่ทำให้ผมแอบคิดเข้าข้างตัวเองเสมอว่ามันอาจจะชอบผมเหมือนกันเพราะมันดูหวงผมมากๆแต่พอมาคิดอีกทีมันคงอาจทำตามคำสั่งพ่อของผม พอคิดมาถึงตรงนี้มันเลยทำให้ผมยิ่งต้องเก็บงำความรู้สึกของตัวเองไว้
"..อะ อะไร มึงไม่ต้องมาจับผิดกูเลยนะ" ผมปัดนิ้วที่มันใช้ชี้หน้าผมออกแสร้งทำว่ารำคาญ
"มึงเปลี่ยนไปอ่ะโปรด"
"อะไร กูเปลี่ยนตรงไหนมึงอย่ามา"
"มึงไม่เหมือนเดิม มึงไม่ยอมไปกินไปนอนที่บ้านกูเหมือนเดิม มึงตีตัวออกห่างกูอ่ะ มึงแอบไปมีแฟนใช่ไหมมึงสารภาพมาซะดีๆ" มันปากยื่นปากยาวว่าผมเหยียดยาวแบบไม่หายใจหายคอ
"ทำไม ถ้ากูสารภาพแล้วมึงจะยอมให้กูคบกับเขาว่างั้น" ผมถามลองเชิง
"ไม่! แต่กูจะให้มึงไปเลิกกับมัน ทำไมมึงพูดแบบนี้แสดงว่ามึงมีแฟนจริงๆใช่ไหม!"
"..."
"ไอ้โปรดมึงตอบกูเดี๋ยวนี้!" มันคาดคั้นพร้อมกับผลักไหล่ผมยิ๊กๆ
"โอ๊ยย!มึงหยุดซิ กูปวดหัว มึงจะอะไรกับกูนักหนาหวงกูยิ่งกว่าพ่อกูซะอีก จิกเก่งยิ่งกว่าไก่อีกสัด!" ผมปัดมือมันออกพร้อมกับแกล้งโวยวายแล้วเดินหนีมันไป
"ไอ้โปรดมึงเดินหนีกูอ่ะ มึงมีพิรุธ มึงกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้โปรด! แม่งง!" ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียโดยไม่สนใจสายตาที่มองมาของเหล่านักศึกษาที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆแม้แต่น้อย
"อย่าให้กูรู้นะว่ามันเป็ใครกูจะกระทืบให้ตายคาตีนกูเลย แม่ง! กูชอบของกูมาตั้งนานแล้วมันเป็ใครว่ะอยู่ๆจะมาชุบมือเปิบ"
ครับผมชอบไอ้โปรด ชอบมันมาตลอดแต่ไม่กล้าบอกกล้าพูดกับมันตรงๆเพราะกลัวว่ามันจะเกลียดจะโกรธผมถ้ามันคิดเหมือนผมก็โชคดีไปแต่ถ้ามันไม่ได้คิดเหมือนผมแล้วผมบอกความรู้สึกของผมออกไปรับรองได้เลยว่าความสัมพันธ์ของผมกับมันได้เปลี่ยนไปในทางลบแน่ๆผมไม่อยากเสียมันไป ในหลายๆครั้งผมอยากจะบอกแต่ก็ต้องยั้งปากทุกครั้งไป ไม่กล้าจริงๆ
"แกเป็อะไรของแกเ้าอาร์ม หมู่นี้แกดูอารมณ์ไม่ดีนะ" อาร์ที่เห็นอารมณ์ขึ้นๆลงๆของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็อดเอ่ยถามออกมาไม่ได้
"พ่อก็เหมือนกันแหละไม่ต้องมาว่าแต่ผมเลย ทำไม? เด็กในสังกัดทิ้งหรือไงถึงได้อารมณ์เสียบ่อยๆ หรือเกิดอาการวัยทอง โอ๊ยย!"
"หึ พูดมากนัก" อาร์ที่เพิ่งมะเหงกใส่หน้าผากขาวเนียนของคนเป็ลูกไปกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ
"ผมเจ็บนะ ทำไมชอบใช้ความรุนแรงกับลูกนัก เก็บกดแล้วมาลงกับลูกอ่อ เว๋ออ" อาร์มถึงกับถอยกรูดทันทีที่เห็นคนเป็พ่อทำท่าจะเขกหน้าผากเขาอีกรอบ
"พูดมากนัก เป็อะไรทำหน้าเหมือนตูดเข้าไปทุกวัน" อาร์เอ่ยถามลูกชายเพียงคนเดียวของตนอย่างสงสัยเพราะระยะหลังนี้เขาเห็นว่าอีกฝ่ายดูหยุดหงิดงุ่นง่านแปลกๆ
"ก็ไอ้โปรดน่ะสิพ่อ"
"หืม โปรด หมายถึงโปรดปราณ?" ทันทีที่ได้ยินชื่อของเพื่อนลูกชายทำเอาอาร์หูผึ่งเพราะเขาก็ติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้เหมือนกันส่งข้อความไปทักไปก็เงียบ ไม่สิต้องเรียกว่าไม่อ่านถึงจะถูกโทรไปก็ไม่รับ จะไปหาก็ไม่รู้ว่าจะเอาเหตุผลอะไรมาอ้างทำให้เขาหงุดหงิดงุ่นง่านไปหมด หลบหน้ากันชัดๆอย่าให้ถึงทีเขาก็แล้วกันจะกำหลาบให้อยู่หมัดเลย หึ
"ก็มีโปรดเดียวไหม ห้าห้าห้า" ทันทีที่เห็นผู้เป็พ่อมองตาขวางก็หัวเราะออกมาพร้อมกับชูมือทั้งสองข้างขึ้นมาสื่อออกมาว่ายอมแล้ว
"ทำไม ทะเลาะอะไรกันอีก" อาร์ยกกาแฟดำในมือขึ้นจิบแล้วก้มลงใช้นิ้วปัดหน้าจอแลปท็อปเลื่อนดูหุ้นพร้อมกับถามแบบขอไปทีเหมือนไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพื่อไม่ให้ลูกชายจอมจับผิดสงสัย
"ไม่ได้ทะเลาะ" อาร์มตอบคนเป็พ่อพร้อมกับยักไหล่แบบเซ็งๆ
"แล้วแกเป็บ้าอะไรไอ้ลูกหมา" อาร์ถามพลางส่ายหัวเหมือนระอา
"ก็มันเปลี่ยนไปอ่ะ"
"ยังไง.."
"ผมว่ามันต้องแอบไปมีแฟนแน่ๆเลยพ่อ"
"หืมม" อาร์ชะงักทันทีที่ลูกชายพูดจบ "ทำไมแกคิดแบบนั้นล่ะ มีเหตุผลไหม"
"ก็มันเปลี่ยนไปอ่ะ มันไม่เหมือนเดิมมันชอบเมินผมอ่ะ"
"..." อาร์เงยหน้าขึ้นจากแลปท็อปมองลูกชายเพียงคนเดียวของตนพร้อมกับเลิกคิ้วดกเข้มขึ้นอย่างสงสัย
"..ผมชวนมันมากินมานอนที่บ้านมันก็ไม่ยอมมา อ้างโน่นอ้างนี่ตลอด"
"เื่แค่นี้ทำเอาแกเป็บ้าเป็หลังนี่นะ.. แน่ใจนะว่าเป็แค่เพื่อน" อาร์จ้องหน้าพร้อมกับถามลูกชายอย่างจริงจัง เพราะถ้าลูกชายบอกว่าชอบหรือว่ามีใจให้เด็กคนนั้นเขาก็พร้อมจะถอยให้ทันทีแม้ว่าเขาอยากจะได้ลิ้มลองเด็กคนนั้นใจจะขาดก็ตามแต่ถ้าเป็ของลูกเขาก็จะไม่แตะ
"..ก็เพื่อนไง ผมบอกว่าเพื่อนก็เพื่อนสิพ่อจะถามอะไรนัก" อาร์มตอบพร้อมกับทำท่ารำคาญคนเป็พ่อออกมาเพื่อกลบเกลื่อน นอกจากเขากลัวว่าเพื่อนจะรับความรู้สึกเขาไม่ได้แล้วเขาก็ยังกลัวว่าคนเป็พ่อจะผิดหวังในตัวเขาอีกด้วย ถึงว่าจะเป็เื่ปรกติไปซะแล้วที่ผู้ชายกับผู้ชายจะรักจะคบกันแต่คงไม่ใช่กับเขาที่เป็ความหวังเดียวของคนเป็พ่อ เขาเป็ลูกชายเพียงคนเดียวถ้าเขาคบกับโปรดปราณก็เท่ากับเขาไม่สามารถมีทายาทเพื่อสืบสกุลได้ และถ้าเป็แบบนั้นพ่อเขาก็คงจะผิดหวังและเสียใจกับเขาเป็อย่างมาก ต่อให้เขารักโปรดปราณมากแค่ไหนแต่เขาก็ต้องกตัญญูกับผู้เป็พ่ออยู่ดี พ่อคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขาถ้าเื่ไหนพ่อเขาไม่โอเคเขาก็จะไม่ดันทุรัง แต่ก็แค่่เวลาหนึ่งเท่านั้นนะ.. ถ้าเขามีทายาทให้พ่อเขาสักคน เขาก็จะขอทำตามหัวใจของตัวเองบ้างแล้วถ้าถึงเวลานั้นเขาก็หวังว่าโปรดปราณจะเปิดใจให้กับเขาบ้าง ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่กันคนอื่นออกให้ไกลจากเพื่อนรักเพื่อถ่วงเวลาให้ตัวเอง ให้ได้ทำหน้าที่ของลูกให้สมบูรณ์ก่อนถ้าถึงเวลานั้นต่อให้โปรดปราณจะปฏิเสธเขาเป็ร้อยครั้งเขาก็ไม่มีทางถอย
"โอเค พ่อจะเชื่อแก"
"แล้วผมควรทำยังไงดีอ่ะพ่อ"
"เอาแบบนี้สิ อาทิตย์หน้าแกก็ลองชวนเพื่อนแกมาเที่ยวบ้านดูแล้วถ้าเขาถามว่าพ่ออยู่บ้านไหมแกก็ตอบไปว่าไม่อยู่ บางทีเขาอาจจะเกรงใจพ่อก็ได้เลยไม่ค่อยอยากมา ลองดู" พอฟังคนเป็พ่อพูดจบอาร์มก็ทำคิ้วขมวดมุ่น
"อ้าว แล้วอาทิตย์หน้าพ่อจะไปไหนอ่ะทำไมผมไม่รู้"
"หึ ก็เปล่าไม่ได้ไปไหนก็แค่หลอกพาเหยื่อเข้าถ้ำ" พูดเสร็จอาร์ก็ลุกขึ้นพร้อมก้มใช้มือตบบ่าคนเป็ลูกเบาๆพร้อมกับเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ออกมาก่อนที่จะเดินขึ้นไป้าแล้วทิ้งให้คนเป็ลูกงุนงงกับคำพูดของคนเป็พ่อ
"หลอกพาเหยื่อเข้าถ้ำ พ่อหมายความว่าอะไรวะ"
+++++
ให้ดีๆกันนะพ่อลูกคู่นี้
5K
