คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองตั้งสูงตระหง่านอยู่ท่ามกลางตึกสูง อื่น ๆ รอบด้าน เกือบทุกห้องที่เปิดไฟให้ความสว่างภายในห้องช่วยทำให้ตึกแห่งนี้สวยงามขึ้นทันตาในยามค่ำคืนเมื่อมองจากภายนอก ตึกทรงกระบอกสูงที่มืดมิดกลับมีแสงสว่างไปรอบตึกห้องของ ณ ฟ้าก็เป็หนึ่งในนั้น ที่ช่วยเพิ่มอีกหนึ่งแสงเล็ก ๆ ให้ตึกทรงสูง
“ฟ้าครับพี่กลับมาแล้ว คิดถึงฟ้าจังเลย” เสียงของพิเชษฐ์ดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องที่ถูกเปิดออกด้วยกุญแจสำรองที่ณ ฟ้าให้เขาไว้ ร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดหญิงสาว ที่นั่งหน้านิ่งกอดหมอนอิงอยู่บนโซฟาสีฟ้าโทนสีเดียวกับห้องและพยายามปั้นหน้าตัวเองให้เป็ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
ฟอดดดด! “คิดถึงจัง”
พิเชษฐ์ขโมยหอมแก้มนิ่มๆ โดยไม่ให้เ้าของแก้มตั้งตัวทัน และกำลังจะขโมยจูบอีกด้วยแต่กลับถูกสองมือบางผลักอกดันตัวเขาห่างออกไปเสียก่อน
“อื้อ...ไม่เอาค่ะ”
“ขอพี่ชื่นใจอีกหน่อยไม่ได้เหรออุตส่าห์ทนคิดถึงอยู่ตั้งนานแน่ะ” พิเชษฐ์ส่งเสียงอ้อน พร้อมกับทำตาละห้อย เพื่อให้แฟนสาวเห็นใจ
“คิดถึงมากไหมคะ?”เสียงเอ่ยถามราบเรียบ พร้อมกับใบหน้าที่พยายามยิ้ม
“มากครับ” พิเชษฐ์ส่งยิ้มหวานจ้องหน้าแฟนสาว โดยที่ยังไม่รับรู้เลยว่ามีสิ่งใดผิดปกติไป
“คิดถึงแล้วทำไมเมื่อวันก่อนไม่รับสายฟ้าล่ะคะแถมไม่โทรกลับด้วย เมื่อวานก็ยังไม่โทรมาอีก ทำเหมือนกับว่าพี่แม็กซ์กำลังอยู่กับคนสำคัญจนหลบ...”ณ ฟ้าจ้องมองพิเชษฐ์อย่างจับสังเกต ก็เห็นแววตาที่วูบไหวของชายหนุ่มชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเป็ดังเดิม ซึ่งหากไม่จ้องอยู่ก่อน ก็คงจะไม่ทันเห็น “เอ๊ย! จนปลีกเวลาออกมาโทรหาฟ้าไม่ได้อย่างนั้นละค่ะ”
“จะว่าสำคัญก็ใช่นะสองสามวันที่ผ่านมาพี่ยุ่งอยู่กับลูกค้าน่ะ ตอนกลางวันเคลียร์งานกลางคืนก็ต้องพาลูกค้าไปเลี้ยงเขาด้วย โครงการจะได้ผ่านแบบไม่มีปัญหาไง พี่ก็เลยว่าเดี๋ยวรอกลับมาเซอร์ไพรส์ฟ้าวันนี้ทีเดียวเลยดีกว่า”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเสลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นรินน้ำดื่ม ก่อนจะหันไปมองแฟนสาวอีกครั้งพร้อมทั้งเปลี่ยนเื่คุย “ฟ้าไม่ดีใจเหรอครับ ที่พี่กลับมาก่อนกำหนดตั้งสองวัน
“ดีใจสิคะแล้วไหนของฝากล่ะคะ ไม่มีของจากจังหวัดที่พี่แม็กซ์ไปทำงานกลับมาฝากฟ้าบ้างเหรอ” ณฟ้าแบมือ ถามหาของฝากจากต่างจังหวัด
พิเชษฐ์ยิ้มเจื่อนเมื่อคิดได้ว่าตนเองลืมของฝาก “แฮ่ ๆ พี่ขอโทษนะครับ พี่คิดถึงฟ้ามากก็เลยรีบบึ่งรถกลับมา ไม่ได้แวะที่ไหนเลยจ้ะ เอาอย่างนี้ดีกว่า พี่ชดเชยให้เราออกไปหาอะไรกินกันดีกว่าไหม ฟ้าอยากกินอะไร บอกมาได้เลยครับพี่จะพาไปทุกที่เลย” พิเชษฐ์เดินมาหาแฟนสาวพร้อมกับยื่นมือให้เธอจับจะได้ช่วยดึงเธอลุกขึ้น แล้วออกไปข้างนอกอย่างที่บอก
ทว่าหญิงสาวกลับส่ายหัว“ฟ้ายังไม่หิวค่ะ อยากฟังพี่แม็กซ์มากกว่า เล่าให้ฟ้าฟังบ้างสิคะงานพี่แม็กซ์เป็ยังไงบ้าง แล้วที่โน่นเป็ยังไงบ้างคะ เอ๊ะ! พี่แม็กซ์ไปจังหวัดอะไรมานะคะ?”
ณฟ้าถามไปเรื่อย และพิเชษฐ์ก็สรรหาคำตอบมาตอบเธอได้เรื่อยเช่นกันแต่คนโกหกย่อมมีาแ ไหนเลยจะแเีเหมือนเื่ที่เกิดขึ้นจริงในที่สุดคำตอบที่เขาตอบกลับมาก็ไม่ตรงกับคำพูดของเขาเองที่พูดเอาไว้ก่อนหน้า
“ไม่ใช่ว่าพี่รีบออกจากบุรีรัมย์มาแต่เช้าเหรอคะ?”ระยะเวลาในการเดินทางจากบุรีรัมย์มากรุงเทพฯ ใช้เวลาประมาณห้าชั่วโมงในเมื่อเขาบอกแต่แรกว่ารีบออกมาจากจังหวัดบุรีรัมย์แต่เช้าประกอบกับการเป็คนขับรถเร็วของพิเชษฐ์ จึงเป็ไปไม่ได้ที่เขาจะบอกว่ามาถึงกรุงเทพฯก็รีบตรงมาหาเธอเลย เพราะตอนนี้มันหนึ่งทุ่มแล้ว
“เอ่อ...เอ่อ...”เสียงเอ่ออ่ามาพร้อมกับใบหน้าที่ถอดสีลงเล็กน้อยของชายหนุ่ม เมื่อเจอคำถามย้อนกลับก่อนจะใช้เวลาอีกชั่วอึดใจในการตอบคำถาม “ใช่จ้ะใช่ คือพี่ออกจากบุรีรัมย์มาั้แ่เช้าไงแต่ว่าพอดีพี่แวะทำธุระแถวโคราชด้วยน่ะ ก็เลยเพิ่งจะถึงกรุงเทพฯ แล้วพอมาถึงพี่ก็รีบบึ่งรถมาหาฟ้าก่อนยังไม่ได้เข้าบ้านเลยนะเนี่ย”
ข้อมูลที่คลาดเคลื่อนยังไม่น่าสงสัยเท่ากับเสียงเอ่ออ่าและท่าทีร้อนรนนั่น...
“บ้านไหนเหรอคะ?”
“บ้านพี่สิครับที่เคยพาฟ้าไปน่ะ พี่ก็มีบ้านอยู่หลังเดียว ทำไมฟ้าถามอย่างนี้ล่ะหรือว่าไปได้ยินอะไรมา?”
“พี่แม็กซ์มีบ้านหลังเดียวแล้วมีโลกกี่ใบคะ?” ดวงตากลมโตจ้องมองชายตรงหน้าที่ทำให้หัวใจดวงน้อยแหลกสลายด้วยความผิดหวังเพราะระหว่างสองวันที่ผ่านมา ณ ฟ้าทุ่มเทเวลาในการหาคำตอบให้ตัวเองถึงพฤติกรรมของชายหนุ่มที่เธอเห็นแล้วทั้งเด็กและผู้หญิงที่ออกมาจากร้านอาหารกับเขานั้นเป็ใครจนในที่สุดเธอก็รู้เื่ที่ไม่เคยได้รู้มาก่อน
“ฟะ...ฟ้าหมายความว่ายังไงจ๊ะ”
“ฟ้ากำลังขอให้พี่แม็กซ์พูดความจริงกับฟ้ายังไงล่ะคะไหนเราเคยคุยกันว่า ระหว่างเราจะไม่มีเื่ปิดบังกันมีปัญหาอะไรเราก็จะช่วยกันแก้ยังไงล่ะคะ แล้วผู้หญิงกับเด็กคนนั้นเป็ใครคะ?”
“ผู้หญิงกับเด็ก...”พิเชษฐ์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบากเอ่ยถามซ้ำด้วยน้ำเสียงแ่เบาจนแทบไม่ได้ยินในท้ายประโยค
“ค่ะฟ้าอยากรู้ว่าผู้หญิงกับเด็กที่พี่แม็กซ์อุ้มฝ่าฝนออกจากร้านอาหารเมื่อวันก่อนเป็ใครคะ?”
“ฟ้า!ฟ้าเห็น?”
“ค่ะฟ้าเห็น แล้วฟ้าก็อยากขอคำอธิบายค่ะ”
“คื...คือ...เอ่อพวกเขาเป็...เป็เมียกับลูกของเพื่อนพี่จ้ะ พอดีมันติดธุระก็เลยให้พี่ช่วยไปรับแทนน่ะ”
คำตอบของพิเชษฐ์สร้างความผิดหวังและตอกย้ำความเ็ปในใจของ ณ ฟ้าได้มากขึ้นไปอีก เพราะข้อมูลที่เธอสืบได้ด้วยการลงทะเบียนเฟซบุ๊กเพิ่มบัญชีใหม่และเข้าไปหาความจริงในโลกโซเซียล ลองพิมพ์ค้นหา ทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นของเขาทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ จนได้รู้ว่าเขามีเฟซบุ๊กสองบัญชีจริง ๆบัญชีที่เคยบอกเธอเอาไว้ และอีกหนึ่งบัญชีที่บล็อกเธอเอาไว้ด้วย ส่วนผู้หญิงและเด็กคนนั้นก็คือภรรยาและลูกของเขาที่มีกันมานานกว่าสามปีโลกใบแรกที่เขามีอยู่ ก่อนที่จะมาสร้างโลกใบที่สองกับเธอ แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยังเลือกที่จะโกหกเธออีกอยู่ดี
เยื่อใยบางๆ ของความเป็เพื่อนที่เธอคิดว่าจะมอบให้เขาเป็โอกาสสุดท้ายขาดสะบั้นลง พร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาเปื้อนบนนวลแก้มเนียนมือเล็ก ๆ ยกขึ้นสะบัดใส่ใบหน้ากร้านกระด้างของเขาอย่างแรงตามพายุอารมณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกับคำพูดที่ตั้งใจสาดใส่
“เมื่อไหร่จะเลิกหลอกฟ้าซะทีพี่เห็นฟ้าโง่มากนักหรือไง ความไว้ใจที่ฟ้าให้พี่มาตลอด มันไม่มีคุณค่าอะไรเลยใช่ไหม”
“ไม่...ฟ้าพี่ไม่เคยคิดอย่างนั้น” พิเชษฐ์รีบจับมือทั้งสองข้างของหญิงสาวมากุมเอาไว้พยายามจะใช้คำพูดแก้ไขสถานการณ์ แต่เหมือนอีกฝ่ายไม่อยู่ในสภาพที่จะรับฟังอีกต่อไป
ณ ฟ้าลุกขึ้นบิดมือออกจากการเกาะกุม แล้วเดินถอยห่างออกมาจากเขา “ถ้าการที่ฟ้าไม่เช็กโทรศัพท์ไม่เข้าไปส่องเฟซฯ พี่ ไม่เคยถามเซ้าซี้ ไม่เคยยุ่มย่ามกับพี่เื่เพื่อนเื่งาน คอยแต่เป็คนรับฟังมาตลอด พี่คิดว่ามันเป็ความโง่ของฟ้า โอเค! ฟ้ายอมรับ ฟ้ามันโง่เอง แต่ว่าตอนนี้ฟ้าฉลาดแล้วฉลาดพอที่จะไม่โง่ซ้ำซากอีก เพราะฉะนั้น ออกไป! ออกไปจากห้องนี้แล้วอย่ามาเจอกันอีก ต่อจากนี้เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกัน ออกไป!” เสียงประกาศตัดขาดดังลั่นไปทั่วห้องชุด
“ไม่นะฟ้า...ไม่ ฟ้าฟังพี่ก่อน” พิเชษฐ์รีบโผเข้ามากอด ณฟ้าเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยไปจากเขาน้ำตาลูกผู้ชายผุดออกมาเรียกร้องความเห็นใจ “พี่ขาดฟ้าไม่ได้ ฟ้าอย่าไล่พี่เลยนะ”
“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ต้องไปเลิกกับทางนั้นทำได้หรือเปล่าล่ะ?” ดวงตาคมโตจ้องมองผ่านชายหนุ่มไปเหมือนเขาเป็เพียงอากาศกลั้นใจส่งคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วออกไปเหมือนยั่งเชิง
“...”ความเงียบที่ตอบกลับมา พร้อมกับการก้มหน้าอย่างยอมจำนนของคนตรงหน้า ไม่ใช่สิ่งที่เกินความคาดหมายของณ ฟ้า แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเลือกเธอ เธอก็ไม่สามารถรับเขากลับคืนมาได้อยู่ดีเธอไม่มีความคิดที่จะไปทำลายครอบครัวใครไม่้าจะแย่งพ่อมาจากเด็กน้อยไร้เดียงสาเธอรู้ดีว่าการอยู่โดยไม่มีพ่อและแม่มันเป็เช่นไร และแน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมเป็สาเหตุให้เด็กคนไหนต้องมามีชะตาชีวิตเช่นเดียวกับเธอ
“ปล่อย!ฉันไม่บ้าพอจะเล่นเป็โลกใบที่สองให้กับพี่หรอกนะ พี่มันบ้าเห็นแก่ตัวที่สุด ออกไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกรปภ.” น้ำเสียงเยือกเย็นส่งไปสายตาแข็งกร้าวแสดงความเกลียดชังออกมากลบเกลื่อนความเจ็บช้ำภายใน
“วันนี้เราคงคุยกันไม่รู้เื่งั้นพี่จะไปก่อน เอาไว้ฟ้าอารมณ์เย็นมากกว่านี้ แล้วพี่ค่อยมาหาฟ้าใหม่”
“ไม่ต้อง! ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก นับแต่นี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันคุณไม่มีคุณสมบัติดีพอให้ฉันพูดคุยด้วย หรือแม้แต่จะมองหน้า” น้ำเสียงเด็ดขาดทำให้คนที่ยืนมองเธอตาละห้อย ต้องเดินคอตกออกจากห้องไปด้วยรู้ดีว่าวินาทีนี้คุยอะไรกันไปก็คงไม่รู้เื่
“ฮือออ...แกฉันไม่ได้แต่งงานแล้ว” เสียงร้องไห้ส่งนำผ่านโทรศัพท์ไปถึงเพื่อนรักก่อนจะตามไปด้วยประโยคที่เอ่ยเอื้อนพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น
(ใจเย็น ๆก่อนไอ้ฟ้า มันเกิดอะไรขึ้น แกทะเลาะกับพี่แม็กซ์เหรอ)
“ฮืออออ....”เสียงตอบกลับมีเพียงเสียงร่ำไห้เท่านั้น
แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้พระพายรับรู้ว่ากำลังเกิดเื่หนักหนาสาหัสกับเพื่อน และเพื่อน้าเธอ ทั้งนี้ก็เพราะ ณฟ้า ที่ร่าเริงสดใส ไม่ใช่คนที่จะมาร้องไห้พร่ำเพรื่อถ้าเมื่อใดที่ปล่อยให้น้ำตาชโลมใจ แสดงว่าคงต้องสุด ๆ แล้วจริง ๆและพระพายก็ไม่อาจอยู่เฉย หญิงสาวรีบฉวยกระเป๋าสะพาย กึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากบ้านมือก็จิ้มโทรศัพท์เรียกใช้บริการแกรบไปด้วยโดยลืมรายงานเ้าของบ้านที่กำลังอาบน้ำอยู่เสียสนิท
5K
![อิ้งเย่วนางร้ายที่ท้ายจวน [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1695132072_91343213.webp)
