ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
เสียงที่เหมือนสายฟ้าดังสนั่น ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในความว่างเปล่า ใน่ที่เสียงดังกึกก้อง ก็มียานพาหนะยาว 45 เมตร กว้าง 10 เมตร ปรากฏตัวที่ด้านหน้าของหลิวหยุนหยาง
ได้ยินเสียงร้องดังแสบแก้วหู เมื่อได้ยินเสียงยางหยาบขนาดใหญ่ทั้งสี่ตัวหยุดลง
"รถอยู่ที่นี่แล้ว ไปกันเถอะ!" ครอบครัวที่ร่ำรวยทั้งสามคนยืนอยู่ข้างๆ หลิวหยุนหยางรู้สึกใจร้อนที่จะเปิดประตูรถ และเข้าไปข้างใน
เมื่อรถหยุดนอกเมืองตงลู มีผู้โดยสารประมาณ 12 คนรออยู่ หลิวหยุนหยาง และซือหยานอยู่ท่ามกลางพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่ได้โดดเด่นเกินไป
หลิวหยุนหยางเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เฉินหยุนหยิงซื้อวัสดุที่ดีที่สุดในเมืองตงลู และทำชุดให้เขา อย่างไรก็ตามเสื้อผ้าของเขายังดูราคาถูกเกินไปเมื่อเขายืนอยู่ข้างคนร่ำรวย
ซือหยานก็แต่งตัวสบาย ๆ
"เฮ้ เ้า! รอด้วย!" ประตูรถเปิดอย่างช้าๆ ผู้หญิงที่สวย และสง่างามสวมเครื่องแบบสีแดงยื่นมือออกมาอย่างสง่างาม และป้องกันไม่ให้ครอบครัวสามคนขึ้นไปบนรถ
ผู้หญิงผอมที่เดินไปข้างหน้ามีสีหน้าไม่พอใจบนใบหน้าของเธอ เธอโบกบัตรเงินในมือของเธอไปรอบ ๆ แล้วแย้งเสียงดัง "เรามีที่นั่งวีไอพี! เราจ่าย 10,000 ดาหยวนต่อตั๋วหนึ่งใบ! ทำไมเราไม่สามารถขึ้นรถได้ ทุกคนไม่ควรรอเราหรือ เราเป็วีไอพีนะ! วีไอพี! เ้าเข้าใจไหม?"
ผู้หญิงผอมที่โวยวายทำหน้าไม่พอใจจนทำให้หลายคนขมวดคิ้ว ผู้โดยสารหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอรู้สึกรังเกียจเป็พิเศษ
"ขอโทษนะนายหญิง แต่ตั๋ววีไอพีของท่านถูกยกเลิก นักสู้ชนชั้นสูงจากกองทัพัตื่นจะใช้บริการนี้แทน ขออภัยจริงๆ แต่มีตั๋ววีไอพีไม่เพียงพอสำหรับทุกคน"
ผู้หญิงในชุดสีแดงพูดอย่างสงบ แต่ท่าทางของเธอชัดเจน คำตอบของเธอก็คือการะเิไปสู่ผู้หญิงผอม
ผู้หญิงคนนั้นโกรธมาก เธอ้าที่จะเปิดปากของเธอ และด่าว่าใครบางคน แต่เธอก็ถูกจับโดยคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอที่ดูจริงจัง
ในขณะเดียวกันผู้หญิงที่สง่างามในชุดสีแดงได้หันไปหาซือหยาน และหลิวหยุนหยางแล้ว
"คุณซือหยาน คุณหลิวหยุนหยาง เชิญขึ้นรถได้"
ซือหยานนั้นคุ้นเคยกับอะไรแบบนี้มาแล้ว แต่นี่เป็ครั้งแรกที่หลิวหยุนหยานกำลังประสบพบกับมัน นี่เป็ครั้งแรกที่เขาจะออกจากเมืองตงลูด้วย
พวกเขาสองคนะโขึ้นยานพาหนะขนาดใหญ่ และเดินเข้าไปในพื้นที่ของห้องเล็ก ๆ
ข้างในนั้นมีเก้าอี้แสนสบายสองตัวที่ใคร ๆ ก็สามารถนั่งหรือนอนเล่นได้ และมีจอผลึกขนาดใหญ่
มีการจัดวางจานผลไม้ไว้อย่างประณีตระหว่างเก้าอี้สองตัว บนจานมีผลไม้ทุกชนิดที่หลิวหยุนหยางไม่สามารถรู้ชื่อได้
ซือหยานนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสุ่ม และบอกกับผู้หญิงที่นำทางพวกเขาว่า "ชาหลงจิ่งระดับสูงสองถ้วย"
เมื่อหญิงผู้ซึ่งสุภาพเรียบร้อยนับั้แ่พวกเขาเข้ามาได้ยินคำร้องขอของซือหยาน เธอก็วางแขนลงบนไหล่ของเขาและบีบมัน "เ้าปีศาจ เ้าเป็นักแสดงที่ดีนะ แต่เ้าไม่สามารถซื้อชาหลงจิ่งระดับหนึ่งได้ เ้าจะสามารถดื่มในภายหลังได้!"
หลิวหยุนหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยจากการเปลี่ยนท่าทีของเธอ ซือหยานมอบรอยยิ้มที่น่าอายให้กับเธอ ก่อนที่เขาจะพูดว่า "ได้ๆ เฉียนเฉียน หยุดพูดเถอะ มีเด็กอยู่!"
จากนั้นเขาหันไปทางหลิวหยุนหยาง และแนะนำพวกเขา "หยุนหยางนี่คือแฟนของข้า กูเฉียนเฉียน เธอทำงานให้กับสมาคม์ล่วงลับ"
หลิวหยุนหยางไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสมาคม์ล่วงลับ แต่เขาคิดว่าชื่อสมาคมทำให้มันฟังดูยอดเยี่ยมมาก
"หลิวหยุนหยางมาจากเมืองตงลู เขาจะได้รับการตรวจสอบชนชั้นสูงระดับดีในเร็ว ๆ นี้ และกลายเป็สมาชิกของกองทัพัที่ตื่น"
"สุดยอด! การเป็สมาชิกของชนชั้นสูงนั้นยากจริงๆ ... "
ดวงตาที่ใหญ่ และอ่อนโยนของกูเฉียนเฉียนสแกนหลิวหยุนหยางอย่างระมัดระวังราวกับว่าเธอกำลังดูสมบัติชิ้นหนึ่ง
ร่างกายทั้งหมดของหลิวหยุนหยางรู้สึกไม่สบายใจภายใต้สายตาของเธอ
เขามีประสบการณ์กับเด็กผู้หญิง แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้ัักับผู้หญิงที่เป็ผู้ใหญ่
หลิวหยุนหยางรู้สึกอายเกินกว่าจะพบเธอ
"ใบหน้าของเขาแดง! ซือหยานเก่งทุกอย่างยกเว้นการแนะนำตัว เขาขี้เล่นเกินไป! เ้าต้องช่วยข้าจับตามองเขานะหยุนหยาง!"
"เ้ายังเด็ก ... เ้ายังไม่มีแฟนใช่มั้ย ข้าจะแนะนำให้เ้ารู้จักกับผู้หญิงสองสามคน พวกเขาเป็เด็กสาวที่เพิ่งได้รับคัดเลือก พวกเขาบริสุทธิ์ น่ารักและน่าดึงดูดมากเลยนะ!"
หลิวหยุนหยางมีความปรารถนาที่จะไปถึงจุดสูงสุดของเส้นทางนักสู้ เพื่อการต่อสู้เขาจึงปฏิเสธข้อเสนอของกูเฉียนเฉียนอย่างสุภาพ
"ขอบคุณนะพี่เฉียนเฉียน แต่ข้าอยากจะเน้นไปที่การฝึกฝนมากกว่า"
"เอาล่ะ ถ้าเ้าเปลี่ยนความคิดของเ้า มาบอกข้านะ" เมื่อกูเฉียนเฉียนพูดจบแล้ว เธอก็มองซือหยาน และเดินออกไปช้า ๆ
ซือหยานมองเธอด้วยความรักขณะที่เธอจากไป จากนั้นเขาก็หันหัวของเขาและพูดติดตลกว่า "ผู้หญิงคนนี้ติดอยู่ในหัวของข้าตลอดเวลา เ้าควรกล้าหาญในอนาคต อย่าทำผิดพลาดแบบเดียวกับที่ข้าทำ!"
หลิวหยุนหยางหัวเราะ ซือหยานตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้แล้ว แต่เขาก็ให้คำแนะนำแก่เขา
"เราจะเดินทางไปที่เมืองฉางอันวันนี้ การประเมินอาจจะเกิดขึ้นใน่บ่าย เ้าต้องทำคะแนนมากกว่า 95 คะแนนจึงจะสามารถเข้าเรียนในกองทัพชั้นสูงของกองทัพัตื่นได้"
เมื่อเขาเปลี่ยนหัวข้อ เสียงของซือหยานก็กลายเป็จริงจัง "ผู้คนในกองทัพัตื่นถูกแยกออกจากกันเป็เข้มแข็งและอ่อนแอ โอกาสนี้สำคัญมาก หากเ้าพลาดที่จะก้าวไปข้างหน้า เ้าจะได้รับผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน และสามารถเข้าถึงทรัพยากรที่แตกต่างกัน เ้าเข้าใจไหม?"
หลิวหยุนหยางผู้รู้ว่าซือหยานกำลังให้คำแนะนำอันมีค่าแก่เขา เขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "เข้าใจแล้วพี่ซือ"
"นอกจากนี้ ..."
ซือหยานกำลังจะพูดอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงคำรามสั่นะเืของพื้นดิน
เสียงคำรามดังขึ้นมาก แต่เมื่อเขาได้ยินเขารู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังจะพัง
ซือหยานดูสงบมาก แต่ร่างกายที่สั่นไหวของเขาแสดงให้หลิวหยุนหยางเห็นว่าเขารู้สึกถึงความกลัวแบบเดียวกัน
"ไม่เป็ไร มันอยู่ไกลเกินไป"
ซือหยานเอื้อมมือไปที่รีโมทคอนโทรลถัดจากจานผลไม้แล้วกดปุ่ม ทันใดนั้นภาพก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
เสือสีทองตัวมหึมายืนห่างจากูเา 30 เมตรและกำลังคำรามอยู่บนท้องฟ้า กรงเล็บขนาดมหึมาของมันดูพราวราวกับว่าเสือมีพลังในการเผา์เพียงแค่ทุบกรงเล็บของมันไป
ทันใดนั้นท้องฟ้าและโลกก็เริ่มสั่นไหว วัตถุคล้ายกระจกดูเหมือนจะขัดขวางกรงเล็บของเสือ เมื่อรอยแตกและเศษเริ่มปรากฏขึ้น
รอยแตกจำนวนมากดูเหมือนแหอวน
เสือั์คำรามแล้วมุ่งหน้าไปยังูเาที่ห่างไกล เมื่อภาพแสดงสิ่งกีดขวางเหมือนกระจกเงารอยแตกเล็ก ๆ ทั้งหมดก็เริ่มหายไปอย่างช้าๆ
ในเวลาเพียงหนึ่งนาทีรอยแตกทั้งหมดก็หายไปอย่างสมบูรณ์
"เหลือเวลาอีกไม่มาก!" น้ำเสียงซือหยานฟังดูมืดมน
หลิวหยุนหยางรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เมื่อมองที่ซือหยานแต่ซือหยานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก สิ่งที่เขาเห็นบนหน้าจอคือูเาขนาดมหึมาที่มีหญ้าแปลก ๆ ที่หายากและเติบโตอยู่ทุกชนิด
"สนุกกับชีวิตให้เต็มที่ น้องชาย!" ซือหยานหลับตาขณะที่เขาพูดคำเหล่านี้ ครึ่งชั่วโมงต่อมากูเฉียนเฉียนเดินมาด้วยถ้วยสองถ้วย
"นี่คือชาหลงจิ่งอันดับหนึ่ง!"
กูเฉียนเฉียนวางชาสองถ้วยลงและยิ้ม "นี่เป็ครั้งแรกที่เ้าเห็นสัตว์ร้ายหรือ? ไม่ต้องกังวลมันจะไม่เข้าใกล้ เราเห็นภาพสะท้อนของพวกเขาทุกวันเมื่อเราผ่านไปตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่เป็ไร เ้าแค่ต้องชินกับมัน"
ถึงแม้ว่าหลิวหยุนหยางจะไม่รู้ว่าต้นกำเนิดสัตว์ร้าย และสัตว์ร้ายนั้นเกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่เขาก็ไม่ได้ถามคำถามใด ๆ
เขาเชื่อว่าเขาจะเรียนรู้ทุกอย่างในเวลาที่เขาฝืนฝน
กำแพงเมืองสูงที่ทำจากอัลลอยด์สีเงินปรากฏต่อหน้าพวกเขา ด้านนอกกำแพงเมืองมีเครือข่ายไฟฟ้าหนาแน่นไม่น้อยกว่า 3,000 เมตร แสงทุกดวงสว่างขึ้นปืนใหญ่ที่ดูเ็าซึ่งกระพริบจากแสงแฟลช ...
มันเป็ป้อมปราการที่ทำจากเหล็ก!
เหล็กมีราคาแพงมากในเมืองตงลู แต่โลหะผสมหนักนี้ถูกซ้อนขึ้นเพื่อก่อตัวเป็เมืองใหญ่
ใครจะเป็ผู้ทำลายเมืองนี้ได้?
"นี่คือฉางอัน!" ซือหยานกล่าวเมื่อเขาสังเกตเห็นการแสดงออกที่น่าหลงใหลของหลิวหยุนหยาง "หนึ่งใน 13 เมืองทางตะวันออกของดาพันธมิตร"
"ฉางอัน! ฉางอัน!"
หลิวหยุนหยางลูบจมูกโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เขาถามว่า "นักเรียนชนชั้นสูงอยู่ในฉางอันใช่หรือไม่?"
"แน่นอน!" ซือหยานพยักหน้า
รถม้าแล่นช้าๆผ่านประตูเมืองกว้าง 10 เมตร ประตูนั้นดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับป้อมเหล็กสูง 30 เมตรของฉางอัน
"มีเพียงสองประตูในเมืองฉางอัน ประตูทิศใต้และประตูทิศเหนือ! ความแตกต่างระหว่างสถานที่แห่งนี้กับเมืองตงลูนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ระหว่าง์กับโลกเลยล่ะ"
ซือหยานชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "ดูสิ! มันเป็สถานที่ที่มีชีวิตชีวาใช่มั้ย?"
"มันมีชีวิตชีวาจริง ๆ !" เมืองนี้เต็มไปด้วยกิจกรรม เสื้อผ้าที่สวยงาม และน่าดึงดูดทุกชนิดอยู่บนทางเท้า หลิวหยุนหยางรู้สึกราวกับว่านี่เป็์
"ข้าสามารถพาน้องสาวและแม่ของข้ามาที่นี่ได้ไหม?" เขาถามอีกครั้งหลังจากเงียบไปนาน
"ไม่!" ถึงแม้ว่าซือหยานจะไม่ได้ยกระดับเสียงของเขา แต่น้ำเสียงของเขาก็หนักแน่นขึ้น "เ้ารู้หรือไม่ว่ามีผู้คนอาศัยอยู่ในฉางอันกี่คน?" เขาพูดอย่างไม่แยแส "100 ล้านคน!"
ซือหยานเสริมโดยไม่รอคำตอบ "เมืองนี้มีพื้นที่เพียง 50 ตารางกิโลเมตร แต่มีผู้คนอาศัยอยู่ที่นี่ 100 ล้านคน"
"นอกจากนี้อาคารจะต้องสูงไม่เกิน 300 เมตร นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมพันธมิตรจึงอนุญาตให้มีนักสู้ชนชั้นสูงเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เข้ามาและเข้ายึดครองเมือง ดาพันธมิตรไม่ได้โหดร้าย แต่ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว!"
หลิวหยุนหยางเงียบไปสักพัก จากนั้นเขาจ้องมองที่ซือหยาน "ข้าต้องทำอะไรเพื่อย้ายครอบครัวของข้ามาที่เมืองนี้?"
"มีสองวิธี อย่างแรกคือการกลายเป็ชนชั้นสูงอันดับบี "
"ชนชั้นสูงอันดับบี?"
เมื่อหลิวหยุนหยางระลึกถึงการประเมินที่ซือหยานมอบให้เขา การแสดงออกของเขาก็สงบลง
"เ้าไม่คิดหรือว่าการเป็ชนชั้นสูงอันดับบีนั้นเป็เื่ง่ายเหรอ นักสู้ชนชั้นสูงแบ่งออกเป็หลายระดับ เอ บี และ ซี ชนชั้นสูงนั้นเป็ที่รู้จักกันว่ากลุ่มเหนือชนชั้น มาตรฐานของพวกเขานั้นสูงกว่า ดี, อี, เอฟ และ จี ซึ่งเป็ที่รู้จักในฐานะชนชั้นสูง"
"ความแตกต่างระหว่างพวกเขานั้นใหญ่มาก! นี่เป็เื่ยากเกินไปที่คนทั่วไปจะประสบความสำเร็จ "
เมื่อหลิวหยุนหยางเฝ้าดูผู้คนที่อาศัยอยู่รอบ ๆ เขาอย่างสงบสุข และมองไปที่สภาพแวดล้อมซึ่งดูเหมือน์ เขายิ่งแน่วแน่ที่จะอยู่ที่นั่นมากขึ้น
"วิธีที่สองคืออะไร"
"เมื่อเ้าได้รับคุณประโยชน์ทางทหารอย่างเพียงพอ เ้าสามารถใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อพาครอบครัวของเ้าไปที่ฉางอัน!" ซือหยานลดเสียงของเขาลงไป "อย่าปล่อยให้จินตนาการของเ้าก้าวไปอย่างเดียว เร็วเข้า และ เตรียมพร้อมสำหรับการประเมินของเ้า!"
"ข้าจะพาแม่และน้องสาวของข้ามาที่ฉางอัน" คำพูดของหลิวหยุนหยางมั่นคง
ซือหยานไม่ได้พูดอะไรเลย แต่การแสดงออกของเขามีั์ตาที่คาดหวัง
หวังว่าจะเป็เช่นนั้น
ความสำเร็จที่ยากเกินไป ...
465
