นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๗
แม้ซีจะรู้สึกหวั่นใจเพียงใด แต่ดูเหมือนความรักที่งดงามในใจซีจะชนะความหวาดหวั่นนั่น “พ่อครับซีรู้สึกดีกับพี่มายด์มากนะครับ มันรู้สึกมากกว่าตอนที่ซีรู้สึกกับชีทเยอะเลยและ.. มันก็รู้สึกเป็สุขใจมากกว่าตอนที่ซีแอบมองพ่อชลด้วย”
เป็ครั้งแรกที่ซีกล้าพูดถึงความรู้สึกของเขากับชลวิทย์ให้แซนฟัง
“ตอนนั้น.. ตอนที่ซีมองพ่อชล ที่ซีรู้สึกกับพ่อชลมันแค่.. อยากัั อยากลูบไล้ อยากอะไรอะไรด้วยแค่นั้น แต่กับพี่มายด์ซีไม่เคยรู้สึกทำนองนั้นเลย แต่รู้สึกถึงความชื่นใจ ความอบอุ่มความสุขใจที่ได้ใกล้ชิดกัน”
คำพูดของซีก็เป็เช่นเดียวกับที่แซนเคยรู้สึกกับชลเมื่อสิบกว่าปีก่อนและยังรู้สึกจนบัดนี้ แซนจึงต้องไตร่ตรองความคิดอย่างที่สุดก่อนที่จะพูดออกไป “ซี.. ลูก.. ”
ซีรู้สึกถึงความรู้สึกด้านลบจากความคิดของพ่อแซนเขาจึงเลือกมองหน้าพ่อ ด้วยความอยากรู้ว่าพ่อจะพูดอะไร
“พ่อว่า.. ซีดูๆ พี่เค้าไปก่อนไม่ดีกว่าหรือ?”
“คุยไป ดูไปก็ได้นี่ครับ ไม่ดีก็เลิก ก็เท่านั้น”
“แต่ซีจะต้องเจ็บนะ” น้ำเสียงแซนห่วงซีมากจนซีรู้สึกได้
“ก็.. ถ้าซีไม่เจ็บ ซีจะรู้จักความรักเหรอครับ”
“ .. ” คำพูดของซีทำให้แซนไม่สามารถตอบอะไรได้เลย ก็.. ลูกชายเค้าพูดถูกทุกอย่าง กระทั่งแซนเองที่รู้จักความรักอย่างดี ก็เพราะเขาเคยเจ็บมาก่อนนั่นเอง
... แกนี่น้า.. รักลูกมากจนความรักบังตา ...เสียงครูโชดังขึ้นในความคิดของแซน
แม้จะจนด้วยเหตุผล แต่แซนก็ยังไม่อยากให้ลูกชายมีความรักกับมายด์อยู่ดี “แต่.. ลูกก็ยังไม่ควรมีใครตอนนี้” เขานึกถึงข้ออ้างได้ในวินาทีนั้นเอง “ละครเวทีโรมิโอกับจูเลียตที่ซีจะได้แสดง เป็การเปิดตัวซีเข้าสู่วงการบันเทิงได้อย่างดีลูกกำลังจะมีชื่อเสียง”
“แต่เื่แบบนี้ สมัยนี้เค้ารับกันได้แล้วพ่อ”
“ถ้าซีดังแค่ในกลุ่มเอฟซีหรือดังแค่ในตัวเมืองที่เราเรียกกันว่า ‘ปริมณฑล’ ก็ไม่เป็ไร” แซนพูดชัด “แต่ถ้าซีคิดจะมีอาชีพนักแสดง ที่ชื่อเสียงไปทั้งประเทศยังไงก็ยังไม่ได้ ดูพ่อชลสิ” แซนคิดได้ว่าอ้างพ่อชลดีที่สุด “จนถึงวันนี้ เวลานี้ ต้นสังกัดของพ่อชลยังไม่ยอมให้พ่อชลเปิดเผยชีวิตตนเอง”
คำพูดของพ่อแซน ทำให้ซีต้องคิดหนัก .. ก็คงจริง.. เพราะทั้งพ่อชลกับพ่อแซนก็อยู่กันนานมากแต่ก็ไม่เคยเปิดเผยเื่ชีวิตคู่เลย .. ไม่ใช่แค่ไม่เปิดเผยสิ .. ปิดบังต่างหาก.. ทั้งสองคนยังต้องปิดบังชีวิตส่วนตัวไว้อย่างมิดชิดอีกด้วย
“แต่.. ” ซีเองก็พูดไม่ออก เมื่อฟังเหตุผลของผู้เป็พ่อ
เสียงไลน์ดังขึ้นเป็ยุติการพูดคุยของสองพ่อลูกชั่วคราว ซีหยิบมือถือขึ้นมาดู ชีทไลน์เข้ามาหาซีบอกว่าเธออยากซ้อมบท ให้ซีลงไปซ้อมบทกับเธอที่ห้องส่วนกลางของคอนโดฯ ซีจึงขอไปซ้อมละครก่อน แซนอาสาตามไปช่วยดูให้
ไม่นานนัก ทั้งหมดก็พบกันที่ห้องส่วนกลางของคอนโดฯซึ่งแทบไม่มีใครในคอนโดฯ มาใช้งาน ซีกับชีทจึงใช้พื้นที่นี้จนแทบจะเป็ห้องของตนเอง
“ลองซ้อมฉากที่โรมิโอพบจูเลียตระเบียงห้องนอนนะ” ชีทบอกซี
“ดีดีดี” แซนตอบชีท และหันไปบอกซี “จะได้ต่อจากเมื่อครู่ ที่ซีแสดงให้พ่อดู”
แล้วทั้งซีและชีทก็ตั้งสติครู่หนึ่งก็เริ่มแสดง
ซีในฐานะโรมิโอ แอบอยู่มุมหนึ่งของห้อง “ .. ข้ามาถึงสวนคาปุเล็ตนี้ ก็เพื่อที่จะพบจูเลียตเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับไม่กล้าจะพบกัน .. ”
ชีทในฐานะจูเลียต อยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง “ .. เพียงนามสกุลนั่น ที่เป็คู่แค้น แต่ตัวเ้าล้วนมิใช่มอนตะคิว ทั้งมือ ทั้งผิว ทั้งหน้า ทั้งแขน .. ” จูเลียตยิ้มกับตัวเอง “ .. โรมิโอ เพียงท่านใช้นามอื่นแทน ข้าก็แสน..สุขนัก.. ด้วยรักอำไพ .. ”
ซีในฐานะโรมิโอยืนแอบฟังคำพูดของจูเลียตด้วยใจที่อิ่มสุข
“ .. อันนามนั้นสำคัญไฉน จะโรมิโอหรือมิใช่? แล้วเป็ไง? .. ” จูเลียตพูดกับตัวเองอย่างเป็สุขใจ พลางก้าวขาเดินไปเรื่อยๆ “ .. ก็ยังเป็ท่านที่ข้าต้องใจ โดยไม่ต้องใช้นามกรสกุลตน .. ” จูเลียตยังคงเป็สุขกับฝันหวานและก้าวเดินต่อไป “ .. โรมิโอจงทิ้งนามท่านให้ไกล แล้วรับข้าไป .. ” จูเลียตก้าวเดินต่อไป
โรมิโอตัดสินใจเปิดเผยตัวจากที่ซ่อนเขาก้าวมายืนอยู่หน้าจูเลียต “ .. ข้าขอรับใส่กมล.. ”
จูเลียตใ!! “.. เ้า!! .. ”
โรมิโอยิ้มให้คนรัก และเข้าประคองกอดจูเลียตที่แทบล้มทั้งยืนเพราะใ “ .. เรียกข้าแค่ว่า ‘รัก’นะยุบล ข้าทิ้งนามตนเพื่อให้เรารักกัน .. ”
ชีทในฐานะจูเลียตผละออกจากอ้อมแขนโรมิโอ ถามขึ้น “ .. ท่านคือ โรมิโอ มอนตะคิว ถูกหรือไม่ ? ..” ก็ตระกูลมินตะคิวคือตระกูลที่เป็ศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลเธอนี่นา
“ .. ทั้งสองนามจะมิใช่ หากจ้าไม่ชอบมัน .. ” ซีในฐานะโรมิโอตอบไปด้วยความรักที่เอ่อล้นหัวใจ
“ .. ท่านมานี่ด้วยเหตุใด? โปรดบอกกัน เพราะกำแพงสวนนั้นยากปีนป่าย .. ”
“ .. ปีกแห่งรักพาพี่มาพบคนดี .. ” รัก.. ทำให้โรมิโอทำได้ทุกอย่าง
“ .. กลับไปเถิด!! เดี๋ยวที่นี่จะเป็ที่ตาย หากญาติข้ามาพบเข้าท่านต้องวางวาย .. ” ก็จูเลียตรู้อยู่เต็มอกว่า..ทิบอลต์ ญาติผู้พี่ของเธออยากจะฆ่าโรมิโอแค่ไหนและตอนนี้ทิบอลต์ก็อยู่ในบ้านเธอด้วย
“ .. แต่พี่หมายให้รัก.. คล้องใจเรา .. ” โรมิโอยังอยู่ในห้วงรัก จึงไม่กลัวสิ่งใด
จูเลียตตัดสินใจบอกไป “ .. หากทิบอลต์พบ คงฆ่าท่านทันที .. ”
“ .. แต่ราตรีช่วยซ่อนข้าจากตาเขา .. ” กระทั่งความตาย โรมิโอก็มิหวั่นกลัว “ .. เพียงพบรัก .. ” เขาสบตาหญิงคนรัก “ .. ให้รักเคียงเลี้ยงชีพเรา ก็คุ้มที่พี่เข้ามาพบกัน.. ” แล้วโอบกอดจูเลียตไว้ในอ้อมแขน “ .. แม้ชีวิตต้องวอดลง ณ ตรงนี้ ก็ยังดีกว่ายืนยาว.. แต่ไร้รักมั่น .. ”
“พอก่อน” แซนบอกให้ยุติการซ้อม
ทั้งสองคลายสมาธิการแสดง แล้วชีทก็ถามอาแซนของเธอ “ไม่สบายใจที่เห็นซีกอดชีทเหรอคะ?”
“เปล่า!!” อาแซนโกหก
“พ่อไม่ชอบที่ซีซ้อมเหรอครับ?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น”
“งั้นพ่อให้หยุดซ้อมทำไมครับ” น้ำเสียงซีเริ่มไม่พอใจมากขึ้น
แซนคิดหาเหตุผลและสอนลูกจึงอ้างขึ้น “ที่พ่อให้หยุดซ้อม เพราะพ่ออยากจะบอกซีว่าโรมิโอวู่วาม ใจร้อนกับความรัก จนพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกันอันตราย จูเลียตห้าม เขาก็ยังไม่ฟัง ทั้งที่รักเธอมาก”
“ก็เพราะรักน่ะสิครับพ่อ” ซีพูดขึ้นลอยๆ “โรมิโอทำทุกอย่างเพราะความรักตัวเดียว”
“ก็เพราะโรมิโอไม่มีคนแนะนำไงล่ะแต่ซีมีพ่อกับพอชลแนะนำ”
“บางที.. ซีก็อยากที่จะรักทำทุกอย่างเพื่อรักแบบโรมิโอนะครับ”
ชีทฟังสองพ่อลูกคุยกันไปสักครู่ก็เริ่มเข้าใจแต่เธอก็ไม่รู้จะห้ามยังไง
“พ่ออ่านบทตรงนี้กับซีหน่อยนะครับ” พูดจบซีก็หันมามองชีท “ขอยืมบทหน่อยสิ”
ชีทอยากช่วย “ซีจะอ่านตรงไหนเหรอ”
“ฉากจูเลียตคุยกับแม่นม เื่ตระกูลโรมิโอหลังจากที่โรมิโอจูบจูเลียตในครั้งแรกที่พบกัน ที่เราเคยอ่านกันไปแล้ว” ซีบอกชัดเจน
ชีทเปิดบทแล้วส่งให้อาแซน
“พ่ออ่านบทแม่นมนะครับ ซีจะอ่านบทจูเลียต”
ซีบอกพ่อแซนจบ ชีทก็ช่วยชี้บทให้อาแซน
ซีทำสมาธิเข้าสู่ความเป็จูเลียตได้อย่างง่ายดายเพราะเขาคุ้นเคยกับตัวละครนี้อยู่แล้ว ทั้งจากการที่พี่มายด์สอนชีทและจากการที่พี่มายด์อ่านบทโรมิโอให้ซีในภาวะจูเลียตฟัง ซีเริ่มอ่านบททันที “ .. แม่นม ชายที่จูบข้าเมื่อสักครู่เขาคือใคร? .. ”
อาแซนยังหาบทไม่เจอ ชีทช่วยชี้บทให้ อาแซนมองเห็นก็รีบอ่านในฐานะแม่นม “ .. เขาจากไปแล้วคุณหนู .. ”
ซีในฐานะจูเลียตมองอาแซนอย่างแน่วแน่ “ .. บอกข้าเถิด.. หากเขาคือศัตรู หลุมศพคือที่อยู่แทนเตียงวิวาห์.. ” ความรู้สึกที่ซีสื่อสารออกมา.. แน่วแน่จนกระทั่งชีทเองก็หวั่นใจ
พ่อแซนรีบอ่านบทในฐานะแม่นม “ .. เขาสกุลมอนตะคิว ชื่อโรมิโอ คือบุตรคนโต ของศัตรูบิดาลืมเขาเสียเถิดคุณหนูขา เพราะเขาคือมหาปัจจามิตร .. ”
ซีในฐานะจูเลียต ยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า “ .. สิเน่หาก่อเกิด.. เพราะสบตาครั้งเดียว แรกพบใจก็มิเฉลียว.. เลยสักนิด แต่ใจเอ๋ย.. เ้ารักแล้ว..จนเต็มจิต.. แม้แสนผิด!ก็ยังรัก.. ‘ศัตรูตน’ ..” ซีถ่ายทอดแต่ละประโยคของจูเลียตได้ดีจนน่าขนลุก
แซนและชีทที่ฟังอยู่ตรงนั้นถึงกับนิ่งไม่กล้าที่จะอ่านบทต่อ
ซีกระพริบตาให้น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ ไหลผ่านร่องแก้ม “ซีรู้สึกเหมือนที่จูเลียตรู้สึกครับพ่อ” พูดจบก็หันหน้ามาสบตาพ่อแซน “ไม่ว่าพ่อจะห้ามอย่างไรหรือความตายจะขวางอยู่ตรงหน้า ซีก็จะรักพี่มายด์”
พูดจบซีก็เดินกลับขึ้นห้องพัก ปล่อยให้แซนและชีทตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินและสิ่งที่ซีตัดสินใจ
วรวุธรวบผมไว้หลวมๆและใส่ชุดสูทที่สุดเท่เหลือเกินในสายตานน นนเองก็อยู่ในชุดสุดน่ารักเท่าที่วัยรุ่นแบบเขาจะหาได้ในเวลาจำกัด
วรวุธพานนมาขึ้นเรือสำราญล่องแม่น้ำเ้าพระยาบรรยากาศริมฝั่งน้ำสองข้างทางทำให้นนตื่นตาตื่นใจจนไม่เป็อันสั่งอาหารอะไรเลย
“นน” วรวุธเรียก “จะกินอะไรก็สั่งสิ”
ในเรือสำราญนั่น มีร้านอาหารสุดหรูอยู่ที่ชั้นบนสุด และสองคนนั่นก็อยู่ในมุมที่ดีที่สุด
“พี่วุธสั่งเลยครับนนทานง่าย ทานอะไรก็ได้” ถึงนนจะตอบวรวุธแต่สายตาเขาอยู่ที่วัดวาอารามที่แสนสวยของกรุงเทพฯ
วุธสั่งอาหารไปสองสามอย่างพอบริกรเดินจากไป วุธก็พานนไปที่หัวเรือซึ่งเป็จุดชมวิวที่สวยกว่าที่โต๊ะอาหารอีก
“สวยจัง”
“ชอบมั้ย?”
นนพยักหน้ารับแล้วในหัวเขาก็คิดบางอย่างได้ “ถ้าจะขอแต่งงาน อย่าพูดนะพี่ นนยอมแล้ว นนไม่กล้าได้ยิน”
วรวุธยิ้มให้เด็กชายพลางเอามือยีที่เส้นผมบนหัวนน “วันนี้เดทแรก ยังไม่ขอหรอก”
“ว้า..คิดว่าจะได้แต่งงาน” นนแสดงความเสียใจชัดเจน
“แต่วันนี้จะขอคบกับนนเราเป็แฟนกันนะ” วรวุธพูดรวดเดียวจบ
“ไม่รอให้นนคิดบ้างเหรอ” นนตัดพ้อ
“ไม่ต้องคิดหรอก เสียเวลา” แล้ววุธก็หอมแก้มนนทันที
นนใ!! ตาค้าง!!
วรวุธเห็นเด็กชาย ใจนตาโตจึงเข้าไปหอมที่คิ้วโค้งสวยของนนอีกครั้ง
“คิดว่าจะจูบปากซะอีก” นนเปรย
“ไว้กินอาหารเสร็จ แปรงฟันก่อน แล้วค่อยจูบปากนะนนจะไประทับใจการจูบ” วรวุธพูดอย่างปกติ
“ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ?” นนถาม
วรวุธ เอาแปรงสีฟัน ยาสีฟันออกมาจากกระเป๋าแล้ววางไว้มุมหนึ่งของโต๊ะอาหาร “ปากหอมๆพอจูบกัน นนจะรู้สึกดีมาก จะได้ประทับใจไง”
หน้านนยัง งง งง อยู่
“อยากจูบปากตอนนี้เหรอ”
นนส่ายหน้า “แต่.. ในละครเค้าจูบปากได้ตลอดเวลาเลยนี่”
“นนรู้มั้ย? ในละครน่ะ กว่าจะถ่ายได้ นักแสดงต้องทำความสะอาดปากกันขนาดไหนกว่าจะได้จูบที่แฟนคลับฟินขนาดนั้น”
นนพยักหน้ารับรู้
วรวุธเข้าไปหอมแก้มนนอีกครั้งคราวนี้เขาหอมทั้งสองข้าง
นนหน้าแดงด้วยความเขิน “พี่วุธน่ะ นนเขินหมดแล้ว”
“เห็นปากเก่ง ไม่คิดว่าจะมีมุมนี้ด้วย”
“ก็พี่วุธหอมเอา หอมเอาแบบนี้ นนก็เขินสิ”
“พี่แค่หอม ยังไม่ได้เอา คิดไว้ว่า.. จะเอาคืนนี้ไม่รู้.. จะยอมมั้ย?”
ยิ่งวุธพูดแบบนี้ นนยิ่งเขินไปใหญ่ “ไม่พูดแล้ว” นนเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร
วุธเดินตามนนมาติดๆจนเป้าเขาแนบนิดกับร้องก้นของนน “คืนนี้ไปนอนห้องพี่นะ” วรวุธกระซิบข้างหูนน
นนรีบเดินไปนั่งที่ตนเอง “เดี๋ยวอาหารก็มาแล้ว”
“ไปนะ”
“เพิ่งเดทแรกเอง” นนตัดพ้อ
“เดทแรกก็ต้องลองทุกอย่างสิ ลองกินอาหารด้วยกันลองคุยกัน ลองเอากัน จะได้รู้ว่าคบกันได้หรือเปล่า?” วุธพูดหน้าตาเฉย
นนฟังแล้วก็นิ่ง ถึงเขาจะปากดี และในใจลึกๆก็อยากลอง แต่ความเป็เด็ก ยังไม่เคย จึงไม่แปลกที่นนจะเลือกนิ่งเฉย ไม่ตอบอะไร
บริกรทะยอยเอาอาหารมาเสริฟพอดี เป็การช่วยให้นนไม่ต้องตอบอะไรวรวุธ
เมื่อเริ่มทานอาหารกัน นนก็ยังแอบมองความสวยงามสองฝั่งน้ำและชี้ชวนให้วรวุธดูกับเขาด้วย วรวุธดูตามที่นนบอก แล้วก็แอบส่ายหน้ากับความเป็เด็กของเขา
หลังจากทานอาหารเรียบร้อย วรวุธก็พานนไปที่ห้องพักของตน หัวใจนนแทบเต้นออกมานอกหน้าอก เมื่อวรวุธเริ่มถอดเสื้อผ้าของเขาแล้วก็ถอดเสื้อผ้าให้นนออกจนหมด จนทั้งสองร่างกายเปลือยเปล่า วรวุธอาบน้ำให้นนเขาััเรือนร่างนนไปทุกซอกทุกมุม ััไปทุกสัดส่วน
นนยืนนิ่งเคลิบเคลิ้มไปกับรสััของวรวุธไม่ว่าจะการลูบไล้ด้วยมือ วรวุธลูบไล้จนผิวพรรณนนสะอาดสะอ้าน วรวุธใช้ริมฝีปากของเขาััไปตามเรือนร่างของนน หลังจากที่ผิวกายนนสะอาดนวลเนียนแล้ว
แล้ววรวุธก็เอาผ้าขนหนูผืนโตห่อร่างกายนนซับน้ำที่คงค้างที่ผิวกาย จากนั้น..วรวุธก็ช้อนทั้งร่างนนที่อยู่ในผ้าขนหนูนั่นขึ้น เขาอุ้มนนไปที่เตียง เมื่อวางนนลงกลางเตียง วรวุธเริ่มจูบนน กอดนนด้วยความสิเน่หา
แล้วเกมกามาระหว่างสองชายก็เริ่มขึ้น . . .
แซนไม่สามารถติดต่อชลได้ไม่ว่าจะด้วยการโทรหรือการไลน์ เพราะหลังจากที่ทั้งสองกินอาหารและพูดคุยกับมายด์แล้ว ชลก็แยกตัวเดินทางไปต่างจังหวัดที่แสนกันดารกับกองถ่ายเพื่อถ่ายละครมันไกลมาก จนชลไม่อยากขับรถไป การเดินทางด้วยรถตู้กองถ่ายจึงเป็ทางออกที่ดีที่สุด
แซนเลือกโทรเล่าเื่ทั้งหมดที่ซีตัดสินใจให้ครูโชฟัง ซึ่งก็เหมือนทุกครั้ง ครูโชเลือกฟังเงียบๆแล้วก็ชวนแซนพูดคุยเื่อื่นสักพัก ก่อนที่จะวางสายไป ก่อนวางสายครูโชยังนัดหมายให้แซนไปพูดคุยกับเขาที่ค่ายการแสดง แซนจึงยังไม่ได้คำตอบอะไรจากครูโชอยู่ดี
ก่อนนอน แซนเลือกที่จะพิมพ์เื่ราวที่ซีตัดสินใจจะคบมายด์เป็ข้อความไลน์ส่งไปให้ชล แฟนของเขา ด้วยความหวังว่า.. ทันทีที่มีสัญญาณ ชลจะได้อ่านและติดต่อแซนกลับ
คืนนั้น ซีทักไลน์พี่มายด์ไป เขาอยากบอกสิ่งที่เขาตัดสินใจ .. “พี่มายด์ครับ ซีอยากคุยกับพี่มายด์ครับ” ..
แต่พี่มายด์ไม่ได้เปิดอ่าน
.. “ซีเลือกแล้วครับ ซีจะคุยกับพี่ครับ” ..
เวลาผ่านไปสักครู่ พี่มายด์ก็ยังไมได้เปิดอ่านอีก
.. “ซีหมายถึง.. ” .. พิมพ์ได้เท่านี้ ซีก็รู้สึกว่า ที่เหลือ..เค้าน่าจะเป็คนบอกพี่มายด์ด้วยคำพูดเอง เขาจึงส่งข้อความไปแค่นั้น
ที่จริงมายด์เห็นข้อความของซีจากการเตือนของมือถือแม้จะอ่านได้ไม่ครบทุกคำ แต่ก็เข้าใจได้ความไหวหวั่นกับถ้อยคำที่ซีส่งมาปรากฏชัดในดวงตาคู่งามของมายด์
ที่มายด์ยังไม่กล้าที่จะเปิดไลน์อ่านข้อความทั้งหมดก็เพราะครูโชอยากให้มายด์แน่ใจตัวเองก่อนว่า.. มายด์พร้อมที่จะรักกับซีแล้วจึงค่อยเปิดไลน์นั่นอ่านและตอบซี
ในใจมายด์ว้าวุ่นเหลือเกิน ทั้งว้าวุ่น ทั้งสับสนทั้งไม่แน่ใจ จนเขาก็ไม่กล้าตอบครูโชว่าตัวเขาพร้อมที่จะรักซีหรือไม่!!
เพราะมายด์เองก็ไม่แน่ใจตัวเองว่า.. ตอนนี้.. เขายอมรับอดีตของตนแล้วหรือยัง?.. ตอนนี้.. เขาปล่อยให้มันผ่านไปอย่างที่ครูโชแนะนำหรือยัง?
มายด์บอกตัวเองได้แค่ว่า ตอนนี้.. เขาอยากที่จะรักซี!!
และ.. มายด์อยากที่จะมีซีอยู่เคียงข้างเท่านั้น!!
เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ซีเห็นว่าพี่มายด์ยังไม่อ่านข้อความไลน์ของเขาซีจึงพิมพ์ข้อความไลน์ส่งไปอีกหนึ่งข้อความว่า .. “ซีชอบพี่มายด์ครับ” ..
มายด์อ่านข้อความนั้นจากการเตือนของมือถือ เขาดีใจมากและเข้าใจหัวใจของซี ตอนนี้เหลือเพียงแต่ใจมายด์เท่านั้นที่แม้ตัวเขาเอง ก็ยังไม่รู้ว่า เขาพร้อมที่จะรักซีหรือเปล่า?
แต่.. มายด์รักซี นี่คือสิ่งที่มายด์รู้ใจตัวเอง
จบตอน๒๗
9K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
