เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

กินข้าวกลางวันเสร็จจ้าวลี่อิ่งก็ฮัมเพลงเบาๆ ขณะล้างจานในครัว

        ส่วนสวี่มั่วก็กลับไปนอนเอกเขนกบนโซฟาอีกครั้ง

        ว่าไปแล้ว เขาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองถูกดูแลจริงๆแค่เสียดายที่ต้องมาอยู่ในร่างสุนัขเท่านั้นเอง

        สวี่มั่วเรียกหน้าจอระบบขึ้นมาในหัวต่อ จากนั้นก็เปิดอินเทอร์เน็ตหน้าจอที่ปรากฏคือเพจที่เขาเปิดค้างไว้ก่อนหน้านี้เขาพบว่าความเห็นรีวิวที่เขาเคยไปโพสต์ไว้มีคนมาตอบกลับมากมาย

        [เจ้าของโพสต์โง่หรือเปล่าถ้าไม่เขียนแบบนี้จะให้เขียนยังไง]

        [อยากอ่านก็อ่าน ไม่อยากอ่านก็ไสหัวไปจะเรื่องมากอะไรนักหนา]

        [เจ้าของโพสต์เป็นเด็กประถมเหรอ รู้จักคำว่าชีวิตไหมไม่เจออุปสรรคแล้วจะโตได้ยังไง]

        [สุ่ยต้าเข่อเป็นนักเขียนระดับแพลทินัม แกเป็นใครวะถึงมาสอนเขียนหนังสือ?]

        [เจ้าของโพสต์โง่ชัดๆ ยืนยันแล้ว]

        [อย่าไปสนเลย แค่หาเรื่องด่ากันเฉยๆ แหละ]

        [จริงๆ …ฉันว่าที่เขาพูดก็มีเหตุผลนะตอนอ่านฉันก็อึดอัดเหมือนกัน]

        [เมนต์บนก็โง่สินะหรือว่าเจ้าของเมนต์เปิดไอดีเสริมมาเอง?]

        [พูดซะยิ่งใหญ่ มีปัญญาก็ไปเขียนเองสักเล่มสิวะ ไอ้โง่!]

        […]

        เห็นคอมเมนต์กองพะเนิน สวี่มั่วถึงกับพูดไม่ออกในใจ

        ดูท่าว่านักอ่านโลกนี้ก็หัวร้อนเหมือนกันนะ…

        แม้สีหน้าจะยังนิ่ง แต่ไม่ได้แปลว่าเขาไม่โกรธเพราะในนั้นมีไม่น้อยที่ด่าหยาบคาย ไร้มารยาท ทำเอาเขาอารมณ์เสียไม่น้อย

        ให้ตายสิ! ตูก็แค่แสดงความคิดเห็นเฉยๆ เอง ไม่ได้ตั้งใจหาเรื่องไม่ได้ด่าใครสักหน่อย จำเป็นต้องเดือดกันขนาดนี้ด้วยเรอะ!

        เขาแต่เดิมก็แค่อยากอ่านนิยายเพื่อผ่อนคลายแต่พออ่านไปหลายเล่มกลับได้แค่ความหงุดหงิดเต็มท้อง อารมณ์ก็ไม่ดีอยู่แล้วพอมาเจอคอมเมนต์พวกนี้ยิ่งเหมือนน้ำมันราดกองไฟ

        เอาเถอะ! งั้นก็ให้พวกแกได้เห็นกันหน่อยว่า ‘นิยายสะใจ’ของจริงเป็นยังไง!

        แววตาสวี่มั่วเป็นประกายขึ้นมาในทันทีใจคิดว่าถึงเวลาใช้ไอเท็มชิ้นหนึ่งแล้ว

        เขาสั่งในใจ “ระบบ ฉันจะใช้ ‘แคปซูลค้นหาความทรงจำ’!”

        [ยืนยันคำสั่ง… ใช้ ‘แคปซูลค้นหาความทรงจำ’กรุณาระบุทิศทางการค้นหา]

        “นิยายทั้งหมดที่ฉันเคยอ่านมา!!”

        [ยืนยันคำสั่ง… การใช้แคปซูลค้นหาความทรงจำสำเร็จ…กำลังค้นหา…]

        พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบสวี่มั่วรู้สึกว่ามีข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมอง ทุกนิยายที่เขาเคยอ่านไม่ว่าจะจำได้เลือนรางหรือแค่เคยกวาดตามองก็ถูกค้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของความทรงจำทั้งหมดแล้วถูกเสริมความจำให้ชัดเจนราวกับเพิ่งอ่านสดๆ

        แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนแต่ละจุดก็จำได้แจ่มชัด!

        “ของแบบนี้ช่างมีประโยชน์จริงๆ …”

        สวี่มั่วจัดเรียงความทรงจำใหม่ในหัวแม้จะมากมายแต่กลับไม่รู้สึกไม่สบายหรือสับสนแม้แต่น้อย

        เขาคิดในใจ “ถ้าได้มาเพิ่มอีกหลายเม็ด แบบนี้ก็สามารถค้นเพลงที่เคยฟังหนังที่เคยดูออกมาทั้งหมดได้เลย ของคลาสสิกดีๆ มากมายเอามาเผยแพร่ในโลกนี้ยังไงก็สร้างชื่อได้แน่นอน”

        คิดถึงตรงนี้เขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แต่พอคิดต่อก็ชะงัก ...

        ตอนนี้ฉันเป็นแค่สุนัข จะเอาของพวกนี้ไปทำอะไรได้

        จะให้ร้องเพลงเอง? แสดงหนังเอง?

        สุดท้ายก็ต้องให้คนอื่นทำแทนอยู่ดี แล้วฉันจะได้ประโยชน์อะไร

        หาเงิน?

        ฮัสกี้ตัวหนึ่งจะเก็บเงินไปทำไมจะซื้อกระดูกมากองไว้เต็มบ้านหรือไงกัน

        “เฮ้อ…” สวี่มั่วถอนหายใจเงียบๆไม่คิดวกวนอีก แล้วหันกลับมาสนใจเรื่องนิยายแทน

        ต่อให้ไม่ได้เงิน แต่เอาไว้นั่งเขียนเล่นๆ ฆ่าเวลาก็ยังดีแถมถ้าเอานิยายสะใจเหล่านั้นมาเผยแพร่ในโลกนี้ก็นับเป็นการสร้างคุณูปการให้กับผู้คนเหมือนกัน

        คิดอย่างนี้แล้ว เจ้าตัวก็รู้สึกว่าตัวเองยิ่งใหญ่ขึ้นมาทันที…

        สวี่มั่วคิดพลางกลับเข้าไปในกระทู้รีวิวก่อนหน้าแล้วไปตอบคอมเมนต์ที่บอกว่า ‘มีปัญญาก็ไปเขียนเองสักเล่มสิวะ’ ว่า

        [โอเค เดี๋ยวฉันจะเขียนให้ดู รอดูได้เลย]

        ไม่คิดเลยว่าคู่กรณีจะยังออนไลน์อยู่พอเห็นข้อความตอบกลับก็พิมพ์สวนมาทันที

        [ฮ่าๆๆ! ขำตายละ ถ้าแกเขียนได้จริงฉันจะไลฟ์สดกินขี้โชว์!!]

        ทำไมไม่ว่าอยู่โลกไหนก็ต้องมีพวกปากดีประเภทนี้ด้วยนะ…

        สวี่มั่วเบ้ปากเบาๆ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด จึงปิดหน้านั้นไปแล้วเปิดหน้า ‘สมัครเป็นนักเขียน’ ของเว็บนิยาย Feilu แทน

        เขาสมัครใช้นามปากกาว่า ‘มั่วมั่ว’มีความหมายเพื่อระลึกถึงชื่อที่ตนเคยใช้ในสองชีวิต

        แต่พอถึงขั้นตอนกรอกข้อมูลยืนยันตัวตน เขากลับหยุดไปเล็กน้อยเพราะระบบของเว็บไซต์ค่อนข้างเข้มงวด ต้องใช้ข้อมูลจริงเท่านั้น

        แต่เรื่องนี้ไม่ยากสำหรับเขา สวี่มั่วคิดในใจ “ระบบสร้างตัวตนจริงให้ฉันสักหนึ่งชุดสิต้องเป็นแบบที่ตรวจสอบย้อนหลังได้เหมือนมีอยู่จริงในฐานข้อมูลนะ”

        [ต้องใช้ 100 แต้ม]

        “แค่ร้อยแต้มเอง ไม่แพง…” เขาพึมพำ แล้วสั่งต่อ“เอาเถอะ สร้างตัวตนให้ฉันเลยข้อมูลพื้นฐานก็ใช้ตามโลกก่อนที่ฉันจะเกิดใหม่แล้วกัน”

        [ยืนยันคำสั่ง… หัก 100 แต้ม…]

        พริบตานั้น ในฐานข้อมูลประชาชนของประเทศจีนก็มีชื่อ ‘สวี่มั่ว’เพิ่มขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ตั้งแต่วันเกิดจนถึงประวัติเรียนจบมหาวิทยาลัยทุกอย่างครบถ้วนสมบูรณ์

        พูดอีกอย่างคือ ตอนนี้สวี่มั่วกลับมาเป็น ‘สวี่มั่ว’ อีกครั้งเพียงแต่ตัวตนนี้ไม่สามารถปรากฏต่อผู้คนได้จริง มีไว้ใช้บนโลกอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

        การสร้างตัวตนนี้ไม่ได้ทำแค่เพราะอารมณ์ชั่ววูบที่อยากเขียนนิยายแต่ในอนาคตยังสามารถนำไปใช้ในเรื่องอื่นๆ ได้อีกมาก