นิยายเื่ : ตื่นจากฝันตามหารักนิรันดร์
ตอนที่ 2: ชีวิตวัยเด็กที่สดใส
ในห้องนอนเล็กๆเมื่อเปิดประตูเข้ามา ซ้ายมือเป็ชั้นวางของและมีตู้กระจกโชว์ ถ้วยรางวัลมากมายตรงฝั่งผนังกลางห้องมีหน้าต่างและมีโต๊ะคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ขวามือของห้องเป็เตียงนอนที่ดูเก่าและโทรมๆ ตรงข้ามโต๊ะคอมหรือหน้าต่างผนังฝั่งตรงข้ามมีโซฟาอยู่หนึ่งตัว มีภาพโปสเตอร์เกม การ์ตูนและรูปดาราหญิงบางคนติดตามฝาผนัง สภาพห้องดูเก่าและทรุดโทรมมีฝุ่นเกาะและหยากไย่อยู่บนฝ่าเพดานตามมุมห้อง
“เฮ้อ” . . .เสียงถอนหายใจของเงาะหลังจากที่พ่อของเขาเดินออกจากห้องไปแล้วเขาก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้มองดูจอคอมพิวเตอร์และมองไปที่ภาพวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างกำลังคิดอะไรสักพัก หันหน้ามาทางตู้กระจกที่มีฝุ่นเกาะมากมายมีถ้วยรางวัลอยู่ภายใน
‘นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันอยู่ในสภาพนี้ ความสำเร็จ ความภาคภูมิใจ มันนานมากแล้วจริงๆ ที่มันหายไปั้แ่สมัยเด็กๆ’ เงาะกำลังนึกถึง่วัยเด็ก เป็่เวลาที่เขามีความสุขจริงๆ มีความมั่นใจในตัวเองมากทำอะไรก็มักจะประสบความสำเร็จเกือบทุกอย่างไม่มากก็น้อย
อดีตวัยสามขวบ
ที่จังหวัด แพร่ ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง บริเวณที่ซอยข้างวัดมีกลุ่มเด็กน้อยๆ อายุประมาณสามขวบถึงหกขวบมีอยู่สองกลุ่ม มีกลุ่มละสี่ถึงห้าคนทั้งสองกลุ่มยืนมองหน้ากันมาสักพักแล้วเหมือนจะหาเื่กันแน่ๆกลุ่มหนึ่งทนไม่ไหวะโพูดเลย
“เฮ้ย ซอยข้างวัดตรงนี้เป็ที่ของพวกกูเว้ย ถิ่นของพวกกู พวกมึงไปเล่นกันที่อื่นซะเถอะ”หัวหน้าแก๊งของเงาะอายุประมาณห้าขวบพูดใส่หัวหน้าของอีกกลุ่มหนึ่งอย่างท้าทายสีหน้ากวนๆ ยียวนประสาทมาก
“อ้าว พวกมึงอยากมีเื่หรอวะ เข้ามาสิเข้ามาเลย มาเจอกันหน่อย”หัวหน้าของอีกแก๊งอายุประมาณหกขวบตัวใหญ่กว่านิดหน่อย ก็ไม่น้อยหน้าเตรียมตัวเดินบุกเข้ามาสู้เลยทันที
“เดี๋ยวก่อนเว้ยนี่ลูกน้องกูไอ้เงาะ อายุสามขวบ พวกมึงส่งตัวแทนมา ใครชนะได้พื้นที่ตรงนี้ไป” หัวหน้าฝั่งของเงาะเมื่อเห็นแบบนั้นดูท่าจะไม่ดีเลยดึงเงาะไปด้านหน้า และะโบอกฝ่ายตรงข้ามให้ส่งคนมาสู้ตัดสินว่าใครจะได้ที่เล่นตรงนี้ไป
“ดะ ดะ เดี๋ยว ก่อนครับพี่ผมสู้ไม่เป็” เงาะที่อายุแค่สามขวบก็ทำหน้างงเลยรีบพูดพยายามปฏิเสธ ‘ทำไมพี่เราหาเื่แต่ส่งเราไปสู้แทน’ ได้แต่คิดและสงสัย
หัวหน้าของฝ่ายตรงข้ามก็ไม่รอช้าส่งเด็กผู้หญิงอายุสี่ขวบหนึ่งในลูกน้องมาสู้ทันทีเธอเป็เด็กที่ซนมากและกำลังบ้าพลังสุดๆ
หลังจากนั้น ด้วยความเป็เด็กก็จัดเลยครับโดนลูกพี่ของทั้งสองกลุ่มยุให้สู้กัน ก็ตีกันตุบตับ และเงาะก็ชนะในที่สุดถึงจะร้องไห้ทั้งสองฝั่งก็ตาม
‘เมื่อนึกถึงตอนนั้นก็ตลกดีนะแต่ก็รู้สึกภูมิใจมากที่ชนะและมีความสุขมาก ฮา ๆ แล้วก็อีก่เวลาหนึ่ง’เงาะรู้สึกตลกว่าตอนนั้นทำไปได้ แต่ก็แอบรู้สึกภูมิใจในตัวเองและความสุขเล็กๆกับเหตุการณ์วัยเด็กในตอนนั้น และเขาก็ยังคิดถึงอีก่เวลาต่อมา
อดีตวัยแปดขวบ
ที่จังหวัด พิษณุโลก ในโรงเรียนเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่บนยอดของเนินเขาในหมู่บ้าน ภายในโรงเรียนมีสนามฟุตบอล วอลเลย์บอล ตะกร้อแบดมินตัน เปตอง บริเวณถนนภายในโรงเรียนมีต้นไม้สองข้างทางอย่างแ่า บรรยากาศจึงร่มรื่นมากๆบนอาคารเรียนใต้ถุนโล่งภายในห้องเรียน ชั้น ประถมศึกษาปีที่สอง ่บ่าย
“เฮ้ย ไอ้เงาะ มึงสอบได้ที่เท่าไหร่วะ กูสอบได้ลำดับที่สามสิบ”เพื่อนของเงาะที่นั่งเรียนข้างๆ กันเสมอถามเงาะแบบสบายๆ ไม่ได้จริงจังกับผลการเรียนเท่าไหร่
“เฮ้อ สอบได้ลำดับที่สามสิบสาม ยังดีนะที่ไม่ได้ที่โหล่ของห้องห้องเรามีทั้งหมดสามสิบห้าคน” เงาะมองดูใบคะแนนและลำดับของชั้นเรียน พรางขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังไม่คิดอะไรมาก เพราะปกติเขาก็ไม่ใช่คนตั้งใจเรียนหรือสนใจผลการเรียนอยู่แล้วเวลาเรียนส่วนใหญ่ก็จะหนีเรียนลงไปเล่นดีดลูกแก้วกับเพื่อนที่ใต้ถุนอาคารเรียนหรือถ้าวันไหนฝนตกก็จะลงไปเล่นปั้นดินสร้างเขื่อนกั้นน้ำที่ใต้ถุนอาคารเรียนเหมือนกัน
“เฮ้ยเพื่อน แต่น้องสาวของมึงอะสอบได้อันดับหนึ่งของชั้นเรียนเลยนะเว้ยเด็กผู้หญิงที่ชื่อส้มที่อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งอะ” เพื่อนพูดกับเงาะแบบแซวๆกัน พร้อมหัวเราะเบาๆ ก่อนหันหลังเดินจากไป
‘อะไรนะ ส้มสอบได้อันดับหนึ่งเลยหรอ เฮ้ยแบบนี้ไม่ได้สิเราเป็พี่ชายของส้มจะเอาหน้าไปไว้ไหน โดนเพื่อนๆ ล้อตายแน่ ไม่ได้การละ เอาวะฉันคงต้องตั้งใจเรียนสักหน่อยเอาให้ได้อันดับที่หนึ่งบ้าง จะได้ไม่น้อยหน้าน้องของฉัน’ หลังจากเพื่อนเดินออกไปเงาะก็ยืนงงอยู่พักใหญ่ก่อนคิดในใจว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ต้องไม่ทำให้น้อยหน้าน้องสาวของตัวเอง
หลังจากวันนั้นเงาะก็เลิกลงไปเล่นใต้ถุนอาคารเรียนถาวรกลับมานั่งเรียนอย่างตั้งใจในห้องเรียนแทนพอได้การบ้านกลับมาทำที่บ้านก็ตั้งใจฝึกทำให้เสร็จด้วยตัวเอง แบบนี้ซ้ำๆ เรื่อยๆจนผ่านไป่สอบปลายเทอมอีกครั้ง ผลสอบครั้งนี้นั้น…
‘เยี่ยมฉันสอบได้อันดับที่สิบห้าของชั้นเรียน ดีขึ้นมาก มันได้ผลจริงๆแค่ตั้งใจเรียนฉันก็เก่งขึ้นเรื่อยๆไม่เป็ไรยังไม่ถึงเป้าหมายรอเทอมถัดไปเอาอีกครั้ง’ หลังจากดูผลสอบของตัวเองเงาะก็ยิ้มและคิดในใจอย่างแรงกล้าถึงแม้ครั้งแรกจะยังไม่ได้ตามเป้าหมายแต่เงาะก็ไม่ยอมแพ้
จากจุดเริ่มต้นนั้น เงาะ ก็เก่งขึ้นเรื่อยๆจากเทอมแรกที่ขยันตั้งใจเรียนโดยสอบได้อันดับที่สิบห้าพอขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่สาม เทอมแรกเขาก็สอบได้อันดับที่ห้าของชั้นเรียนเขายังคงทำต่อไป เทอมที่สองของชั้นประถมศึกษาปีที่สามเขาสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนในที่สุดและั้แ่นั้นเขาก็ได้ที่หนึ่งมาตลอด เงาะได้รับคำชมจากเพื่อนๆ น้องสาว พ่อแม่คุณครูที่โรงเรียนเสมอนี่คือความภาคภูมิใจของเขาอย่างมากในชีวิตครั้งหนึ่งที่เคยเปลี่ยนแปลงตัวเองจนสำเร็จมาแล้ว
‘ฉันมักจะนึกถึงความทรงจำในวัยเด็กนี้บ่อยๆ เพื่อให้กำลังใจตัวเองว่าวันหนึ่งฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้อีกครั้งและฉันจะทำมันให้ได้ในครั้งนี้ฉันจะตัดตัวเองออกจากโลกมายาและพัฒนาตัวเองในโลกความเป็จริง’เงาะบอกกับตัวเองและสัญญากับตัวเองในใจเงียบๆเขายังคงนึกถึงอดีตอื่นๆ
อดีตวัยสิบสองปี
ยังคงเป็โรงเรียนเดิมแต่เปลี่ยนอาคารเรียนมาเป็ตึกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็ห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หกกระดานหน้าห้องเรียนเต็มไปด้วยโปสเตอร์และใบความรู้หรือรูปที่มีการตกแต่งให้สวยงามอยู่เสมอสำหรับงานเทศการต่างๆห้องเรียนด้านในมีโต๊ะนักเรียนวางเป็ระเบียบ ห้องเรียนดูสะอาดมากขึ้นกว่าเดิมเด็กนักเรียนทั้งหมดสามสิบห้าคน ทุกคนนั่งเรียนอย่างตั้งใจในวิชาคณิตศาสตร์จนถึงเวลาหลังเรียนจบวิชาคณิตศาสตร์ คุณครูก็เดินมาที่โต๊ะของเงาะ
“เงาะเดี๋ยวไปพบครูที่ห้องทำงานด้วยนะ ครูมีเื่จะบอก” ครูประจำวิชาคณิตศาสตร์พูดกับเงาะด้วยสีหน้าคาดหวังเล็กน้อยพอพูดเสร็จเธอก็เดินออกจากห้องเรียนไป
เงาะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนก็ได้แต่ทำหน้าสงสัยปนงงเล็กน้อยเพื่อนๆ ที่นั่งข้างๆ ก็หันมามองกันหลายคน
“ว้าว อีกแล้วหรอเพื่อนเงาะสงสัยจะได้ไปแข่งขันชิงรางวัลอีกแล้วมั้งเนี่ย คนเก่งก็อย่างนี้แหละโดนใช้โดนคาดหวังตลอด ั้แ่มึงตั้งใจเรียนมามึงก็เก่งขึ้นเกือบทุกอย่างไปแข่งกีฬาก็ได้ถ้วยรางวัล ไปแข่งวิชาการอื่นๆ ก็ได้รับรางวัลติดไม้ติดมือมาตลอดฮ่า ๆ” เพื่อนพูดแซวๆ ปนความจริงเล็กน้อยพร้อมหัวเราะให้กับความซวยของเพื่อนตัวเอง
“เออ ตอนแรกกูก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้นะไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีเหมือนกันแต่ตอนนี้รู้สึกชอบตัวเองในแบบนี้หวะที่เป็คนเก่งทำอะไรก็ดีไปหมดถึงมันจะเหนื่อยบ้างก็เถอะ” เงาะก็พูดกับเพื่อนด้วยสีหน้าทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเหมือนกันก่อนจะลุกเดินออกจากห้องเรียนไป
ไม่กี่วันต่อมาเงาะก็ได้ไปแข่งขันโดยใช้ ลูกคิดจินตคณิต ในการคำนวณคณิตศาสตร์และได้รับรางวัลที่หนึ่งมาอีกครั้ง จนคุณครูประจำวิชาคณิตศาสตร์ชอบใจมาก
เงาะในวัยสิบสองปีได้พัฒนาตัวเองจนได้รับการยอมรับและความสามารถความเก่งมากมาย เป็สิ่งที่เขามีความสุขมากที่สุดใน่ชีวิตของเขาเลย หากเงาะไม่พยายามั้แ่ชั้นประถมศึกษาปีที่สองเขาจะไม่สามารถสะสมความเก่งจนทำให้ประสบความสำเร็จแบบนี้ได้อย่างแน่นอนบางครั้งทุกอย่าง้าใช้เวลาในการพัฒนา
‘พอคิดย้อนถึง่เวลานี้มันรู้สึกดีมากจริงๆเป็ทั้งความภูมิใจ ทั้งความสำเร็จ และอะไรอีกหลายๆ อย่างจากผู้คนรอบข้างในตอนนั้นเื่ความภาคภูมิใจมันก็เื่หนึ่ง แต่ว่าความรักสมัยเด็กในตอนนั้น’เงาะนึกถึง่เวลาที่รู้สึกประสบความสำเร็จในตอนเด็กและเขาก็เลยนึกถึงประสบการความรักวัยเด็กด้วยเช่นกันว่าในตอนนั้นมันรู้สึกยังไง
อดีตวัยสิบสี่ปีความรักครั้งแรก
ณ โรงเรียนแห่งใหม่เป็โรงเรียนประจำอำเภอที่มีเด็กนักเรียนหลายพันคนในห้องเรียนชั้นมัธยมต้นปีที่สอง ่เวลาพักเที่ยง ทุกอย่างกำลังวุ่นวายบางคนกำลังลงไปทานข้าวที่โรงอาหารบางคนก็วิ่งเล่นกันในห้องเรียนหรือบริเวณระเบียงของอาคาร เงาะที่ยังไม่หิวยังคงนั่งทำการบ้านที่คุณครูสั่งให้เสร็จ
“เฮ้ย เงาะ ลงไปกินข้าวกันเร็วหิวแล้วการบ้านค่อยทำก็ได้” เพื่อนใหม่ของเงาะที่รู้จักกันั้แ่เข้าเรียนมัธยมต้นปีที่หนึ่ง ชวนลงไปกินข้าวข้างล่างกันยื่นมือมาดึงแขนของเงาะให้ลุกขึ้น เพราะเห็นเงาะเอาแต่ทำการบ้าน
“ได้ๆ ใจเย็นๆ ไปก็ไปเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” เงาะดึงมือเพื่อนออกและเก็บหนังสือเรียนลงใต้โต๊ะก่อนค่อยๆลุกขึ้น ก่อนออกจากห้องเขามองไปทางหน้าต่างเห็นผู้หญิงนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนริมหน้าต่าง เธอเป็ผู้หญิงที่สวยงามมากเป็คนเงียบๆ
เงาะรู้จักและมองดูเธอมาั้แ่ย้ายมาเรียนที่นี่ั้แ่มัธยมต้นปีที่หนึ่งแล้วเงาะมีความรู้สึกดีๆ กับเธอเป็พิเศษขึ้นมาไม่รู้ั้แ่ตอนไหนหลายวันมาแล้วหลังจากทานอาหารกลางวันเขาจะซื้อขนมมาฝากเธอเพราะเห็นเธอไม่ค่อยลงไปกินอาหารกลางวัน แต่เขาเองก็เป็คนจีบผู้หญิงไม่เป็ก็แค่เอาขนมไปวางบนโต๊ะนักเรียนตรงหน้าเธอแล้วเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเรียนของตัวเอง
วันนี้ก็เหมือนกับหลายๆวันที่ผ่านมา หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จเงาะก็ทำเหมือนเดิม ซื้อขนมที่เธอชอบกินมาฝากเธอพอขึ้นมาห้องเรียนก็เอาไปวางบนโต๊ะนักเรียนที่เธอนั่งอยู่ แต่ครั้งนี้เขาสงจดหมายความรู้สึกของเขาให้เธอไปด้วยในจดหมายไม่มีอะไรเลยนอกจากบอกว่า ‘ผมชอบคุณนะ’ เป็คำพูดง่ายๆที่จริงใจของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ตกหลุมรักผู้หญิงสักคน หลังจากยื่นจดหมายให้ไป เขาก็เดินกลับมาที่โต๊ะเรียนของตัวเองด้วยหัวใจเต้นเงาะตื่นเต้นมากแต่พยายามเก็บอาการไว้ มองไปทางหน้าต่างเป็ครั้งคราวแต่เธอก็เงียบตามเคยเงาะไม่รู้ว่าเธอเปิดอ่านจดหมายหรือยังหรือคิดอะไรอยู่
ตกเย็น่เวลาเลิกเรียนก่อนกลับบ้านเธอค่อยๆ เดินมาหาเขา ยืนมองเขาสักพักด้วยใบหน้าสงบนิ่งตามปกติ และยื่นมือส่งจดหมายให้เขาหนึ่งฉบับแล้วเธอก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว เธอดูมีสีหน้าเขินอายเล็กน้อย เงาะหันหน้ามองตามเธอไปจนสุดทางตอนนี้หัวใจของเขารู้สึกตื่นเต้นมากและก็กังวลมากเช่นกันไม่รู้ว่าข้างในจดหมายเขียนว่าอะไรแต่เขาก็ยังไม่กล้าเปิดจดหมาย เขารอจนกว่าจะถึงบ้านของเขา
เงาะรีบวิ่งกลับบ้านทันที พอถึงบ้านของเขาเงาะรีบวิ่งขึ้นห้องนอนของตัวเองและหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่านด้วยหัวใจที่เต้นรัวในจดหมายมีข้อความเขียนไว้ว่า ‘ฉันก็รู้สึกดีกับคุณมากเช่นกันฉันก็ชอบคุณเหมือนกัน’ หลังจากเงาะอ่านจดหมายจบ นั่นเป็ครั้งแรกที่หัวใจของเขารู้สึกพองโตมันเป็ความรู้สึกที่มีความสุขที่ไม่มีอะไรมาแทนได้เขายิ้มหัวเราะมีความสุขราวกับคนบ้าอยู่พักใหญ่ เขารู้สึกดีมากๆ
หลังจากวันนั้นเงาะและเธอก็ได้รักกันไปไหนมาไหนด้วยกันบ้างเป็บางครั้ง ครั้งแรกที่เขาจับมือเธอเดินเขามือสั่นมากกอดแรกที่เขาได้กอดเธอเขาตัวแข็งเหมือนท่อนไม้ เขารู้สึกเขินเธอและทำอะไรไม่ค่อยถูกตลอดเลยแต่หัวใจของเขามันมีความสุขจนเกินคำบรรยาย ทุกวันเขาอยากให้เวลาหยุดไว้ในตอนนั้น
แต่ก็อย่างว่าความสุขมักมาคู่กับความทุกข์เสมอ ใน่เวลาหนึ่งปีทีคบกันเป็แฟนกันมีรุ่นพี่หลายคนเข้ามาหาเธอมาจีบเธอ เขาได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆเพราะไม่รู้ว่าต้องทำอะไร แต่ทุกครั้งที่เขาเห็นคนเข้ามาจีบเธอหัวใจของเขารู้สึกแตกสลายไปเรื่อยๆ มันเป็ความเ็ปที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนจนในที่สุด หลังจากเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่สอง เขาได้ตัดสินใจหายไป จากเธอแบบเงียบๆโดยไม่พูดอะไร เพราะเขาแบกรับความรู้สึกที่เ็ปไม่ไหวถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้นอกใจเขาเลยและเธอก็ไม่เคยตอบรับการจีบของใครเลยก็ตาม
‘เฮ้อ .. . พอฉันนึกถึงความรักครั้งนั้นในวัยเด็กมันดูโง่มากเลย ฉันไม่น่าเดินจากเธอไปเลยในตอนนั้นฉันเป็เด็กที่ไม่เข้าใจความรักเลยจริงๆ มันน่าเสียดายมาก’ เงาะในวัยสามสิบห้าปีรู้สึกแย่ทุกครั้งที่นึกถึงความรักครั้งแรกกับสิ่งที่ตัวเองทำในตอนนั้น
‘เอาละใน่เวลานั้นฉันมีความสุขและความภาคภูมิใจ ฉันจะนำความมั่นใจนั้นกลับมาให้ได้แน่นอนและจะต้องตามหาคนที่ฉันจะรักอีกครั้งให้เจอและเธอจะเป็นางเอกของฉัน’ เงาะพูดให้กำลังใจตัวเองเพื่อจะเปลี่ยนแปลงตัวเองอีกครั้งจะได้มีโอกาสไปหาผู้หญิงที่เขาจะรักจนหมดหัวใจได้อีกครั้งตอนนี้เขาอยากได้รับการโอบกอดจากคนรักมากๆ แล้ว
‘แต่ว่านะ ั้แ่เมื่อไหร่กันที่ฉันเริ่มเดินไปผิดทางแบบที่คุณพ่อบอกหรอมันน่าจะเริ่มจาก่ ตอนเรียนมัธยมปลาย ที่เริ่มเล่นเกมออนไลน์อย่างหนักใช่ไหมนะ…’เงาะได้นึกถึงวัยเด็กของเขาที่ดีและมีความสุขขนาดนั้นเริ่มเปลี่ยนไปและแย่ลงั้แ่ตอนไหนที่หลงเข้ามาในกับดักในโลกมายา…
573
