ช่วงเวลานั้นมันช่างเร็วเหลือเกิน ทำให้ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลย สองครั้งแล้วน่ะที่เราได้ใกล้ชิดกัน แต่ครั้งนี้มันต่างจากครั้งนั้น แตกต่างกันหลายอย่าง ทำให้ฉันไม่สามารถเข้าใจมันได้ ฉันรู้สึกสับสนไปหมด
วันนี้เป็นวันที่สองของงานนิทรรศกาล ฉันไม่ได้ทำหน้าที่เก็บค่าบริการแล้ว ฉันสามารถออกไปเดินเล่นข้างนอกได้ แต่ฉันกลับรู้สึกอยากเป็นคนเก็บค่าบริการอีก เพราะเหตุการณ์เมื่อวานทำให้ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ร่าเริงเหมือนทุกครั้ง ทำให้คนรอบข้างผิดสังเกตุ โดยเฉพาะเหยียนซิน บุคคลต้องห้าม ทำไมต้องห้ามอยู่ใกล้ด้วยล่ะ ในเมื่อเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น
"โมจิ ป่ะ ไปกินข้าวเที่ยงกัน เมื่อเช้าฉันเห็นมีแต่กับข้าวน่ากินไปหมด" เหยียนซินเข้ามาลากแขนฉันไปยังโรงอาหารของโรงเรียน พร้อมกับพวกเพื่อนคนอื่นๆ
ระหว่างทางเหยียนซินเดินกอดคอฉัน ด้วยความที่เราสนิทกันขนาดที่แตะเนื้อต้องตัวกันได้ จนทุกคนที่เห็นลือกันว่า...เราเป็นแฟนกันจริงๆ นี่หรือเปล่าที่เป็นสาเหตุทำให้พี่ยอร์ซจูบฉัน ช่างมันสิ ก็เขาไม่ได้ชอบฉันนิ แล้วทำไมฉันต้องแคร์
ด้วยความสนิทกัน ทำให้ระหว่างที่เดินไปยังโต๊ะอาหาร ฉันได้สบตากับพี่ยอร์ซ เขาดูท่าทางจะโกรธมาก และเหมือนเขากำลังจะลุกมา แต่ช้ากว่าเลเน่ผู้ชอบเผือก ชอบขวางไม่ให้ฉันได้คบกับพี่ยอร์ซ
"อุ๊ย!? ตายแล้วคู่รักใหม่นิหน่า สมกันดีน่ะ เด็กห้องบ๊วยยังไงก็เหมาะกับเด็กห้องบ๊วยอยู่วันยังค่ำ" เลเน่แสย่ยิ้ม พร้อมกระซิบบอกสิ่งที่เราได้พนันกันไว้ ฉันไม่ได้แคร์อะไรกับคำพูดยัยนั่นเท่าไหร่ แต่สิ่งที่แคร์คือสายตาที่พี่ยอร์ซมองมา ทำให้ฉันรีบหลบสายตาเขาและลากเหยียนซินออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด
"ทำไมเธอถึงชอบนายนั่นล่ะ" เหยียนซินถาม ฉันถอนหายใจและมองไปยังโต๊ะพี่ยอร์ซที่มียัยเลเน่นั่งอยู่ข้างๆ
"ใครบอกว่าฉันชอบละ ฉันเลิกสนใจเขาไปนานแล้ว รีบกินเถอะ เราจะได้ไปช่วยเพื่อนๆที่ห้อง" แต่ด้วยความกวน เหยียนซินได้เอ่ยคำถามหนึ่งออกมา
"ในเมื่อเธอเลิกชอบมันแล้ว เปลี่ยนมาชอบฉันแทนได้ไหม?" คำถามที่เหยียนซินเอ่ยมานั้น ทำให้ฉันไม่สามารถตอบเขาได้เลย ฉันได้แต่มองหน้าเขา เพราะคิดว่าเขาแค่ล้อเล่น
"นายอย่ามาล้อเล่นน่ะ" เหยียนซินยิ้ม "ฉันไม่ได้ล้อเล่นน่ะ ฉันพูดจริง" ฉันรีบลุกจากโต๊ะทันที ทำไมเขาไม่เลิกเล่นแบบนี้ แล้วเหยียนซินก็รีบลุกตามมา เขาดึงแขนฉันเข้าไปจูบ จูบอีกแล้วหรอ!? นี่การจูบคือการแสดงความรักหรอเนี่ย สองวันฉันเจอผู้ชายจูบสองคน คนนึงที่ห้องเรียน ส่วนอีกคนกลางโรงอาหาร ฉันควรจะทำยังไงต่อดีละ...
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
วันสุดท้ายของนิทรรศกาล ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในรั้วโรงเรียน ฉันได้ยินแต่เสียงแสดงความยินดี และคำถามมากมายเกี่ยวกับฉันและเหยียนซิน ฉันรีบเอากระเป๋าบังหน้า พร้อมเดินเข้าตึก แต่แล้วฉันก็ได้ชนกับใครสักคนหนึ่ง...
"ขะ...ขอ" แล้วฉันก็โดนลากไปยังที่ลับตาคน โอ้ย...เจ็บจัง แรงเยอะชะมัด อะไรกันอยู่ๆก็ลากกันมาแบบนี้
"นี่นาย มันจะมาเกินไปแล้วน่ะ" แล้วฉันก็เงยหน้ามองตัวการที่ลากฉันมานี่ ฉันถึงกับอึ้งไปแปปนึง เมื่อได้เห็นหน้าหล่อๆของพี่ยอร์ซมายืนอยู่ตรงหน้า อะไรอีกละเนี่ย
"พี่มีธุระอะไรกับฉันอีกล่ะ" ฉันถาม เขาดูหอบ แล้วมองฉันด้วยสายตาที่จริงจัง
"สรุปเธอชอบไอ้หมอนั่นจริงๆใช่ไหม" ฉันเงียบ ฉันไม่อยากพูดแก้ตัวอะไรมาก เพราะมันเป็นสิทธิ์ที่ฉันจะไม่บอก
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" จริงไหมล่ะ ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมต้องมานั่งแก้ตัวด้วยล่ะ
ฉันหลบสายตาของพี่ยอร์ซ ไม่กล้าแม้จะสบตาเลยด้วยซ้ำ ถึงจะเถียงเขา ป่วนประสาทเขาขนาดไหน ก็ไม่สามารถที่จะสบตาได้ ฉันกลัวจะหวั่นไหว เแต่ฉันได้สังเกตุว่าพี่เขากำหมัดแน่นมาก แล้วหมัดนั้นก็พุ่งมาที่หน้าฉัน มันผ่านไปที่กำแพงตึกที่ฉันพิงอยู่ เขาโกรธมากขนาดนั้นเลยหรอ แล้วเขาก็โวยวายออกมา ท่าทางของเขา ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน หรือว่าเขา....เริ่มมีใจให้ฉันแล้ว!?
1K
