ก้าวแรกที่ต้นหอมเหยียบลงบนพรมขนสัตว์เนื้อนุ่มในห้องทำงานของเลิศชัย เธอก็รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวมันหนักอึ้งขึ้นมาทันที
ห้องทำงานของประธานบริษัทมันช่างกว้างใหญ่เสียจนน่าใจหาย ผนังกระจกบานั์ด้านหลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีตัวเขื่อง เผยให้เห็นวิวตึกสูงระฟ้าทั่วกรุงเทพฯ มันคือทิวทัศน์ของผู้กุมอำนาจ ผู้ที่มองทุกอย่างอยู่ต่ำกว่าเท้าของตัวเอง
กลิ่นกาแฟเข้มข้นผสมกับกลิ่นซิการ์จางๆ อันเป็เอกลักษณ์ของพ่อสามี ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่เย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศ
"สวัสดีค่ะคุณพ่อ" ต้นหอมไหว้ เธอบีบมือตัวเองแน่นจนชื้นเหงื่อ
วันนี้เธอเลือกใส่เสื้อเบลาส์ผ้าชีฟองสีขาวสุภาพกับกระโปรงยาวคลุมเข่าสีเทา เธอตั้งใจแต่งตัวให้ดูเรียบร้อยที่สุด เพราะการที่พ่อสามีเรียกเธอมาพบที่บริษัท "เป็การส่วนตัว" แถมยังกำชับว่า "ห้ามบอกตะวัน" มันทำให้เธอใจคอไม่ดีมาตลอดทั้งคืน
"นั่งก่อนสิ"
เลิศชัยผายมือไปที่เก้าอี้รับรองหนังสีดำสนิทที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา
ตัวเขาในวันนี้ดูน่าเกรงขามกว่าตอนอยู่ที่บ้านหลายเท่า ร่างท้วมๆ นั้นนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานราวกับภูผาที่มั่นคง แววตาที่มองมาที่เธอ... มันอ่านไม่ออก
ต้นหอมค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่ง เธอนั่งตัวตรง พยายามไม่แสดงอาการประหม่า
"คุณพ่อ... มีเื่อะไรรึเปล่าคะ... เกี่ยวกับตะวัน... เขา... เขาไม่สบายเหรอคะ" นี่คือสิ่งเดียวที่เธอพอจะนึกออก
เลิศชัยไม่ตอบในทันที เขายกถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบช้าๆ เสียงสูดกาแฟของเขาดังชัดเจนในความเงียบ
"สบายดี... ร่างกายมันน่ะสบายดี" เขาพูดเสียงเรียบ "แต่การกระทำของมัน... ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่"
หัวใจของต้นหอมกระตุกวูบ "หมายความว่ายังไงคะ"
เลิศชัยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานที่ล็อคกุญแจไว้อย่างดี หยิบแฟ้มเอกสารหนาปึกสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะ
ปึก...
เสียงแฟ้มกระทบโต๊ะไม้มันเบา แต่กลับดังก้องอยู่ในหูของต้นหอม
"พ่อเรียกเธอมาวันนี้... เพราะพ่อคิดว่าเธอยังเป็คนเดียวในบ้านนี้ที่พอจะ 'คุยกันรู้เื่' อยู่บ้าง"
เขาผลักแฟ้มนั้นเลื่อนข้ามโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
ต้นหอมมองมันอย่างงุนงง เธอค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาไปเปิดมันออก
เอกสารแผ่นแรกที่เธอเห็น คือสำเนาบัญชีธนาคารของบริษัทที่เธอไม่รู้จักชื่อ "บริษัท สยามนภขนส่ง จำกัด"
"นี่มัน..."
"บริษัทผี" เลิศชัยพูดแทรกขึ้นมา "เพิ่งจดทะเบียนเมื่อสี่เดือนก่อน สถานที่ตั้ง... เป็แค่ห้องแถวร้างในซอยเปลี่ยว"
ต้นหอมขมวดคิ้ว เธอยังไม่เข้าใจ "แล้วมัน... เกี่ยวอะไรกับ..."
เลิศชัยผลักเอกสารปึกที่สองตามมา "นี่คือใบสั่งซื้อทั้งหมดที่บริษัทเราจ่ายให้ไอ้บริษัทผีนี่... ค่าซ่อมบำรุงรถบรรทุกปลอมๆ ค่าน้ำมันเชื้อเพลิงที่เบิกเกินจริง"
ต้นหอมไล่สายตาดูตัวเลข... สี่แสนห้า... สี่แสนเก้า... สี่แสนแปด... ตัวเลขยิบย่อยเต็มไปหมด แต่ทุกใบ... มีลายเซ็นที่คุ้นตาอนุมัติอยู่ด้านล่าง
ลายเซ็นของ ตะวัน วราเวช
"ไม่..." เธอเผลออุทานออกมา
"และนี่" เลิศชัยตบลงบนเอกสารปึกสุดท้าย "หลักฐานการโอนเงินจากธนาคาร... ยอดรวมทั้งหมดที่มัน 'ยักยอก' ไป... ห้าล้านสามแสนสี่หมื่นบาทถ้วน... ภายในสามเดือน"
โลกทั้งใบของต้นหอมหมุนคว้าง
ห้าล้าน...
หูของเธออื้อไปหมด เธอส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตา
"ไม่จริง... คุณพ่อต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ค่ะ ตะวันเขา... เขาอาจจะโดนหลอก..."
"โดนหลอก?" เลิศชัยหัวเราะในลำคอ "พ่อเช็คกับธนาคารแล้ว... คนเดียวที่มีอำนาจลงนามเบิกถอนเงินจากบัญชีบริษัทผีนั่น... คือชื่อของ 'นายตะวัน วราเวช' ลูกชายพ่อ... และผัวของเธอ"
ทุกคำพูดของเลิศชัย เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงมาบนหัวใจของเธอ
นี่คือเหตุผล... เหตุผลที่่นี้ตะวันดูเครียดๆ เหตุผลที่เขาเอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือ ไม่สนใจเธอ... เขาไม่ได้แค่เบื่อเธอ... แต่เขากำลังทำเื่เลวร้าย... ขโมยเงินของพ่อตัวเอง!
"โฮ..."
น้ำตาที่เธอกลั้นไว้มันทะลักออกมาทันที ความใ ความอับอาย ความเสียใจ มันถาโถมเข้ามาจนเธอตั้งรับไม่ไหว
"คุณพ่อ... ฮืออ... คุณพ่อขา... มัน... มันต้องมีเื่เข้าใจผิดแน่ๆ..." เธอยังคงปฏิเสธความจริง
"ต้นหอม" เลิศชัยเรียกชื่อเธอเสียงแข็ง "เลิกร้องไห้ แล้วฟัง"
ความเ็าในน้ำเสียงของเขา ทำให้ต้นหอมสะดุ้งและพยายามกลั้นเสียงสะอื้น
"เธอรู้ไหม... ว่าสิ่งที่ผัวเธอทำ เขาเรียกว่าอะไร"
"..."
"ยักยอกทรัพย์... ฉ้อโกง... คดีอาญา... ติดคุกหัวโตไม่ต่ำกว่าสิบปี"
คำว่า "คุก" ทำให้ร่างของต้นหอมสั่นสะท้าน
"ไม่นะคะ! คุณพ่อ! อย่า... อย่าแจ้งตำรวจนะคะ!"
นี่คือสิ่งที่เธอคิดได้เป็อย่างแรก เธอโผตัวจากเก้าอี้ คุกเข่าลงกับพื้นพรมข้างโต๊ะทำงานของเขา ก้มลงกราบแทบเท้าพ่อสามีอย่างไม่อาย
"ต้นหอมขอร้อง... ฮืออ... อย่าทำตะวันเลยนะคะ... เขาอาจจะแค่หลงผิด... เขาอาจจะโดนเพื่อนหลอก... คุณพ่อขา... ถือว่าสงสารต้นหอมเถอะนะคะ"
เลิศชัยมองภาพลูกสะใภ้คนสวยที่กำลังคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่แทบเท้าเขา...
เสื้อเบลาส์สีขาวที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตา... หน้าอกที่ใหญ่ั์คู่นั้น... มันกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะการสะอื้นของเธอ...
แววตาของเลิศชัยเปลี่ยนไป...
ความโกรธเกรี้ยวที่เขามีต่อลูกชาย มันถูกความ "หื่นกระหาย" ที่เขามีต่อเมียของลูกชาย กลบจนมิด
เขามองเธอคุกเข่าอยู่ตรงนั้น... ในตำแหน่งที่ช่าง... "เหมาะสม"
"ลุกขึ้น" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ
ต้นหอมสะอื้นฮัก เธอยังไม่อยากลุก "คุณพ่อ..."
"ฉันบอกให้ลุกขึ้น... แล้วกลับไปนั่งที่เก้าอี้"
ต้นหอมไม่มีทางเลือก เธอค่อยๆ พยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของตัวเองกลับไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม ยกหลังมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาป้อยๆ
เลิศชัยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ประสานมืออวบๆ ของเขาไว้บนหน้าท้องที่ลงพุง
"เธอรู้ไหม... ว่าถ้าเื่นี้หลุดออกไป... จะเกิดอะไรขึ้น"
"..."
"ไม่ใช่แค่ตะวันติดคุก... แต่ตระกูลวราเวช... บริษัทที่พ่อสร้างมาทั้งชีวิต... จะพังพินาศไปด้วย นักข่าวจะขุดคุ้ย... หุ้นจะตก... เราจะล้มละลาย"
เขาจงใจวาดภาพที่เลวร้ายที่สุด บีบคั้นเธอให้จนมุม
"แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงดีคะ... ต้นหอม... ต้นหอมจะไปหาเงินมาคืนให้... ห้าล้าน... บ้านของพ่อแม่ต้นหอมที่ต่างจังหวัด..."
"มันไม่ทันแล้ว!" เลิศชัยตวาด "แล้วเงินห้าล้านนั่น... พ่อไม่เสียดายหรอก... แต่พ่อเสียความรู้สึก! เสียหน้าที่ไอ้ลูกเวรนั่นมันไม่เห็นหัวพ่อ!"
ห้องทำงานเงียบกริบอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของต้นหอม
เลิศชัยมองเธอ... มองความสวยงามที่กำลังแตกสลาย... มองความสิ้นหวังในดวงตาคู่นั้น...
เขาปล่อยให้ความเงียบบีบคั้นเธออยู่เกือบนาทีเต็ม... ก่อนที่เขาจะตัดสินใจยื่น "ข้อเสนอ"
"มันก็... พอจะมีทางอยู่ทางนึง"
ต้นหอมเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่แดงก่ำเบิกกว้างอย่างมีความหวัง "ทางไหนคะ! คุณพ่อ... ต้นหอมยอมทำทุกอย่าง... ทุกอย่างจริงๆ ค่ะ!"
เธอยังไม่รู้ตัวว่าคำว่า "ทุกอย่าง" ที่เธอพูดออกมา... มันกำลังจะผูกมัดเธอไปตลอดกาล
เลิศชัยยิ้มมุมปาก... เป็รอยยิ้มที่เย็นเยียบ
"ไอ้เงินห้าล้านนั่น... พ่อจะจัดการปิดบัญชีเอง... ถือว่าทำบุญล้างซวยให้ไอ้ลูกชาย"
"จริงเหรอคะ! ขอบคุณค่ะคุณพ่อ! ขอบคุณ..."
"แต่..."
คำว่า "แต่" คำเดียว ทำให้รอยยิ้มของต้นหอมแข็งค้าง
"ของฟรีไม่มีในโลก... โดยเฉพาะกับความผิดพลาดร้ายแรงขนาดนี้"
เลิศชัยลุกขึ้นจากเก้าอี้... เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงาน... มาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เก้าอี้ที่ต้นหอมนั่งอยู่
ร่างท้วมใหญ่ของเขายืนค้ำหัวเธอ สร้างแรงกดดันมหาศาล
ต้นหอมตัวสั่นเทา เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเขา
"ตะวัน... มันพิสูจน์แล้วว่ามันไว้ใจไม่ได้... พ่อ้าคน... ที่พ่อจะไว้ใจได้... มาอยู่ข้างๆ พ่อ... มาเป็หูเป็ตาให้พ่อ... ในบริษัทนี้"
"คะ...?" ต้นหอมงุนงง
เลิศชัยก้มลงเล็กน้อย... แววตาของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในคอเสื้อของเธอที่เผยอออกเล็กน้อย... จ้องมองเนินอกอวบอิ่มที่กำลังสั่นไหว...
"พ่อมีเลขาอยู่แล้ว... แต่เขาเป็ผู้ชาย... งานบางอย่าง... มันไม่สะดวก"
"..."
"พ่อ้า 'เลขา' คนใหม่... เลขา 'ส่วนตัว' ของพ่อ"
ต้นหอมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างสับสน "เลขา... เหรอคะ?"
นี่คือทางออกเหรอ?
"แต่... แต่ต้นหอม... ทำงานไม่เป็นะคะ... ต้นหอมเรียนคหกรรมมา... ใช้คอมก็ไม่เก่ง... คุณพ่อให้ต้นหอมไปทำงานล้างจานในโรงอาหารยังจะดีกว่า..."
เธอไม่เข้าใจ... นี่คือการลงโทษแบบไหน? ให้คนโง่ๆ อย่างเธอมาเป็เลขาประธานเนี่ยนะ?
เลิศชัยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
"พ่อไม่ได้้าให้เธอมาทำบัญชี... หรือร่างสัญญา"
แววตาของเขาในตอนนี้... มัน "หื่นกระหาย" อย่างเปิดเผย... แต่มันฉาบฉวยและรวดเร็วจนต้นหอมที่กำลังสับสนจับสังเกตไม่ทัน เธอเห็นแค่แววตาที่ "จริงจัง" และ "เด็ดขาด"
"งานของเธอ... คืออยู่กับพ่อ... ในห้องนี้... จดบันทึก 'การประชุมลับ' ที่พ่อไม่้าให้คนอื่นรู้... จัดการ 'ตารางงานส่วนตัว' ของพ่อ... ชงกาแฟ... นวดไหล่เวลาพ่อเครียด..."
เขาจงใจพูดให้มันฟังดูกำกวม... แต่ก็ยังอยู่ในขอบข่ายของงานเลขาทั่วไป
"แค่... แค่นั้นเหรอคะ" ต้นหอมถามเสียงสั่น
"แค่เธอยอมมาเป็เลขา 'ส่วนตัว' ของพ่อ... ทำ 'ทุกอย่าง' ที่พ่อสั่ง... เื่ของตะวันทั้งหมด... พ่อจะถือว่าเป็โมฆะ... เขาจะไม่รู้เื่นี้... และเธอก็จะได้ช่วยผัวเธอโดยที่มันไม่ต้องเสียหน้า"
นี่คือทางเลือก...
ทางเลือกที่เหมือนไม่มีให้เลือก
ต้นหอมหลับตาลง... น้ำตาไหลเป็ทางยาว
เธอต้องเลือกระหว่าง... อนาคตของสามี... ชื่อเสียงของตระกูล... กับ... การมาทำงานประหลาดๆ ที่เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเขา้าอะไรกันแน่...
แต่คำว่า "คุก" ของตะวัน มันดังกว่าทุกสิ่ง
"ถ้า... ถ้าต้นหอมทำ... คุณพ่อจะไม่เอาเื่ตะวัน... แน่นะคะ"
"แน่นอน" เลิศชัยตอบหนักแน่น
ต้นหอมสูดหายใจเข้าลึก... รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย
"ก็ได้ค่ะ... คุณพ่อ... ต้นหอม... ต้นหอมจะทำ... ต้นหอมตกลงค่ะ"
เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา... โดยที่ไม่รู้เลยว่า... เธอเพิ่งเซ็นสัญญาขายร่างกายและิญญาของตัวเองให้กับซาตานในคราบพ่อสามีไปเรียบร้อยแล้ว
"ดี" เลิศชัยยิ้มกว้าง... เป็รอยยิ้มของผู้ชนะ
เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ของเขา... มองลูกสะใภ้ที่กำลังร้องไห้ปานจะขาดใจด้วยความสมเพชปนสมหวัง
"งั้น... เริ่มงานพรุ่งนี้เลย... เก้าโมงเช้า... ห้ามสาย"
"ค... ค่ะ"
"อ้อ... แล้วก็... แต่งตัวให้มันดีๆ หน่อย... ให้สมกับที่เป็เลขาของประธานบริษัท... ไม่ใช่แม่บ้าน"
สายตาของเขาจงใจกวาดมองไปทั่วร่างของเธอ... ั้แ่เสื้อเบลาส์ที่เปียกน้ำตา... จนถึงกระโปรงยาวคลุมเข่าที่ดูเชยะเิ
"กลับไปได้แล้ว... พรุ่งนี้เจอกัน... 'คุณเลขา'"
ต้นหอมรีบยกมือไหว้ลาอย่างลนลาน เธอแทบจะวิ่งออกจากห้องทำงานนั้น ขาของเธอสั่นจนแทบจะล้มลงตรงนั้น
ทันทีที่ประตูไม้บานหนักปิดลง...
เลิศชัยก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้... เขายกมือขึ้นมาลูบเป้ากางเกงที่มันแข็งตัวจนปวดหนึบไปหมด
"ฮ่า... ฮ่าๆๆๆ"
เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
"โง่จริงๆ... ทั้งผัวทั้งเมีย"
เขานึกถึงภาพที่ต้นหอมคุกเข่าอยู่แทบเท้าเขาเมื่อครู่นี้... นึกถึงหน้าอกที่สั่นไหว...
"พรุ่งนี้..." เขาพูดกับตัวเอง "พรุ่งนี้... พ่อจะ 'สอนงาน' เลขาคนใหม่... ให้หนักเลย"
2K
