ตอนนี้ทั้งสองอยู่ที่ร้านอาหารไทยที่รอบ ๆ ร้านตกแต่งด้วยบรรยากาศที่ร่มรื่น เหมาะกับการมาทานอาหารกับคนในครอบครัว
อัลฟ่าหนุ่มที่นั่งมองและคอยตักอาหารให้คอยถามขึ้นเป็ระยะ เพราะหลังจากที่อาหารถูกยกเข้ามาเสิร์ฟได้ประมาณสิบนาที คนตรงหน้าเขากลับนั่งทานทุกเมนูที่เขาคอยตักให้
ทำให้ตอนนี้สายตาของเขาต้องคอยมองทุกครั้งที่คนตรงหน้าตักข้าวเข้าปากจนแก้มออกและค่อย ๆ เคี้ยวอาหารแล้วกลืนลงไป ทำให้มองแล้วน่ารักมากทีเดียว
“อร่อยถูกปากไหมครับ?” น้ำเสียงทุ้มอดถามขึ้นด้วยรอบยิ้มไม่ได้กับคนที่กำลังตักอาหารทานไม่หยุด
ลัดฟ้าผู้ที่ไม่เคยกินอาหารนอกบ้านร้านไหนถูกปากเท่าร้านนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าเขามั่วทำอะไรอยู่? ถึงได้ไม่รู้จักร้านอาหารที่อร่อยแห่งนี้ให้เร็วกัน
“ครับ อร่อยมาก” พอถูกคุณกิตถาม จึงแต่ตอบออกไปตามความเป็จริง
เมื่อเห็นว่าคนตัวขาวตรงหน้าตอบคำถามหลังกลืนอาหารเข้าไปหมดแล้ว จึงได้เสนอเมนูที่ตนเองชอบให้คนได้ลองชิมบ้าง
“ครับ ผมคิดแล้วว่าคุณต้องชอบ ลองทานเมนูนี้ด้วยสิครับ เวลาที่ผมมาร้านนี้สั่งมาเกือบทุกครั้งเลย” กิตติกรตักเมนูปลากะพงราดพริก โดยพยายามตักส่วนที่ไม่มีก้างให้อย่างตั้งใจ
หลังจากที่ทั้งสองกินจนอิ่มท้องแล้ว เบต้าหนุ่มจึงเอ่ยขอบคุณออกไปพร้อมทั้งอยากถามถึงเหตุผลที่อีกฝ่ายทำกับตนก่อนหน้านี้ในรถ
“ขอบคุณครับที่พาผมมาที่ร้านอาหารอร่อย ๆ แบบนี้ เอ่อ คุณกิตครับ” ด้วยความกังวลลัดฟ้าจึงได้กำกางเกงส่วนบนเอาไว้แน่น
“ครับ”
“ทำไมคุณ..ก่อนหน้านี้ ทำไมคุณกิตถึงจูบผม” ท้ายประโยคคำถามเบาลงก่อนจะยกมือเกาแก้มซ้ายเบา ๆ เพราะกลัวว่าโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปเกือบสองเมตรจะได้ยินคำพูดของเขาแล้วมองมาแปลก ๆ
“อืม ถ้าอย่างนั้นคุณฟ้า ก่อนที่ผมจะตอบคำถามคุณ ผมขอถามคุณหนึ่งอย่างได้ไหม?” ชายหนุ่มวางแก้วน้ำลงแ่เบา ก่อนจะยืดหลังนั่งตัวตรงขึ้นถามอย่างจริงจัง เพราะนี้เป็ครั้งแรกที่เขาอยากจริงจังกับใครสักคน ทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามต้องวางมือลงบนตักอย่างประหม่า
“ครับ?”
“คุณคิดว่าผมเป็คนยังไงในสายตาคุณครับ?”
เบต้าหน้าเอียงคอก่อนจะพูดอย่างที่คิดออกไป
“เอ่อ มีความเป็ผู้นำ ทำงานเก่งมั้งครับ คือผมยังไม่รู้จักคุณจริง ๆ นอกจากเื่นี้”
“เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นคุณอยากรู้จักผมด้านอื่นด้วยไหมครับ?” สายตาจริงจังพร้อมทั้งน้ำเสียงที่ส่งมาทำให้คนฟังนิ่งงันไปทันที
“ทำไมครับ?”ลัดฟ้าที่ถูกคำถามประหลาดของอัลฟ่าด้านหน้า อดมองอีกฝ่ายอย่างแปลก ๆ ไม่ได้
นี่เขาควรรู้จักอีกฝ่ายมากกว่านี้ด้วยหรือไง?
แต่พอเจอคำพูดต่อมากลับยิ่งทำให้จากที่มองอีกฝ่ายแปลก ๆ อยู่แล้วเขายังต้องใกับคำพูดนี้มากกว่า
“ผมจะจีบคุณ คุณฟ้า”
“ครับ!?”
“ใเหรอครับ”
“เอ่อ ครับ คือเราเพิ่งเจอกันแค่สองครั้งเอง”
“ทำไมครับ เื่นั้นเราก็เข้ากันได้ดีมากไม่ใช่เหรอครับ” รอยยิ้มลึกลับที่ส่งมาทำให้เบต้าตรงหน้าใบหน้าแดงจนแทบสำลัก
“คือผม คิดว่ามันเร็วไป”
“ครับ ถ้าอย่างนั้นเราลองมาทำความรู้จักกันั้แ่วันนี้ดีไหมครับ”
“...!”
“ผมรอได้ครับ ทานนี่สิครับ อร่อยมากนะ”
“ขอบคุณครับ แต่ผมเป็เบต้า”
“ไม่สำคัญหรอกครับ เบต้าแล้วยังไงสำหรับผมคุณก็คือคุณ จะเป็อัลฟ่าหรือโอเมก้าคนที่ผมเลือกตอนนี้คือคุณครับ”
“อ่า ครับ”
“อิ่มแล้วเหรอครับ”
“ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเลยไหมครับ?”
“ครับ”
ในหัวของเบต้าอย่างลัดฟ้าตอนนี้กำลังประมวลผลไม่ทัน คงเพราะทุกอย่างดูเร็วไปหมด เมื่อเช้าเขาแค่ตั้งใจมาทำสัญญาการจ้างงานถ่ายภาพเท่านั้น แต่ตอนนี้ทำไมเขาถึงได้มานั่งรถคันหรูแถมยังได้มากินข้าวกับคนที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งได้เล่า
“คุณฟ้าพักอยู่ที่ไหนเหรอครับ? เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง” เ้าของมือที่กำลังจับพวงมาลัยรถอยู่ ถามขึ้นในตอนที่รถกำลังติดไฟแดง
ก่อนจะหันมามองหน้าคนที่นั่งเบาะข้างคนขับเพื่อรอคำตอบอย่างใจเย็น
“คุณกิตครับ เดี๋ยวผมกลับไปเอารถที่บริษัทคุณดีกว่า”
แต่พอได้ยินกลับอดรู้สึกเสียดายนิดหน่อยหรือเพราะเขารุกหนักมากเกินไป จึงได้แต่ถอยออกมาก่อนแล้วใช้ข้ออ้างอื่นเพื่อที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันต่ออีกนิด
“ก็ได้ครับขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนคุณ แต่พอดีผมยังมีธุระที่ต้องไปทำให้คุณแม่นิดหน่อย ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บริษัทแล้วกันนะครับ”
“แต่ว่า..” คนตัวขาวรู้สึกลังเล เพราะกลัวว่าทิ้งรถไว้ที่นั่นนานจะรบกวนคนอื่น
“ไม่นานหรอกครับ ได้ไหมครับคุณฟ้า?” อัลฟ่าหนุ่มเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มใจอ่อนแล้ว จึงได้ใช้น้ำเสียงออดอ้อนลงไปด้วยส่วนหนึ่งจนอีกฝ่ายตอบตกลง
“ครับ ก็ได้ครับ” ลัดฟ้าถอนหายใจออกมาแ่เบาก่อนจะหันออกไปนอกหน้าต่างมองร้านรวงต่าง ๆ ที่รถวิ่งผ่าน
“ถ้าอย่างนั้นพอไปถึงที่นั่นแล้ว ผมคงต้องรบกวนความคิดเห็นของคุณฟ้านะครับ”
ลัดฟ้าที่หันกลับมามองคนที่กำลังขับรถทันที โชคดีที่คนขับรถมองถนนตรงหน้าอยู่ ตอนนี้เขาไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือไม่ที่นั่งรถมาด้วยแบบนี้ รู้สึกเหมือนค่อย ๆ ถูกอีกฝ่ายจับจุดได้เลยแทบทุกอย่าง
ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในร้านเครื่องเพชรในห้างชื่อดังแห่งหนึ่ง เพราะอัลฟ่าหนุ่มอ้างว่าต้องมาซื้อไปให้คุณแม่เพื่อไปออกงานสังคม
“คุณฟ้า คุณว่าอย่างไหนสวยกว่ากันครับ”
เบต้าหนุ่มมองสร้อยข้อมือที่มือหนาถืออยู่ ตอนนี้อีกฝ่ายหันหน้ามาถามความคิดเห็นจากเขาหลายครั้ง ที่มองว่ามันยากที่จะตัดสินใจเลือกว่าอันไหนสวยกว่ากัน
“...!”เบต้าหนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายอย่างลังเลว่าควรบอกอย่างไรให้ดูไม่อวดรู้เกินไป ทำให้คนที่รอคำตอบอยู่ถามขึ้นอีกครั้ง
“ว่าไงครับ”
“ผมว่ามันสวยทั้งคู่ครับ ถ้าคุณแม่ของคุณเห็นต้องชอบอย่างแน่นอน” ลัดฟ้าตอบออกไปอย่างกลาง ๆ เพราะเขาไม่ได้เก่งเื่เครื่องประดับแฟชั่นนัก
“ถ้าอย่างนั้นผมรับทั้งสองชิ้นนี้เลยครับ”
ชายหนุ่มหันไปหาพนักงานสาวอัลฟ่าที่กำลังยืนรออยู่ ในฐานะผู้จัดการร้านเพชรแห่งนี้เธอจึงได้ออกมาให้บริการด้วยตนเอง เพราะชายหนุ่มเป็ลูกชายเ้าของร้านแห่งนี้ที่เธอทำงานอยู่
“...” ถ้าคุณจะรับไปทั้งสองชิ้นแล้วจะหันมาถามกันทำไม
“ค่ะ ดิฉันจะไปจัดการให้ค่ะ” ผู้จัดการร้านนำเครื่องแระดับไปใส่กล่องห่อให้อย่างดี ก่อนจะนำออกมาให้ชายหนุ่มที่กำลังมองชายหนุ่มอีกคนที่เดินไปดูตรงโซนเข็มกลัด
“ขอบคุณมากครับ”
“อันนี้สวยดีมาก” ลัดฟ้าที่เดินมาดูเพื่อรอชายหนุ่มมองเห็นเข็มกลัดรูปัโอบพระจันทร์ที่วางโชว์อยู่จึงคิดว่ามันคงเหมาะกับคนด้านหลังมากเป็พิเศษ
คนที่เดินเข้ามาใกล้ถามขึ้นอย่างสงสัย หรือคนตัวขาวจะชอบเข็มกลัดชิ้นนี้ แต่พอได้ยินคำตอบเขากลับไม่รอช้าที่จะซื้อทันที
“ชอบหรือครับ”
“เปล่าครับ พอดีผมเห็นว่ามันดูเหมาะกับคุณก็เลยพูดออกมา” คนที่กำลังยืนมองไม่ได้รับรู้เลยว่าคนด้านหลังที่ได้ยินจะแอบรู้สึกใจเต้นไปกับประโยคนี้ไปแล้ว
“อ่อ ถ้าอย่างนั้นคุณผู้จัดการ”กิตติกรหันไปเอ่ยกับหญิงสาวที่เดินถือถุงเครื่องเพชรมาให้อย่างรวดเร็ว
“ค่ะ คุณกิตติกร”
“ผมเอาเข็มกลัวรูปัโอบพระจันทร์นี้ด้วยครับ นี่ครับบัตร”
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”
“คุณจะซื้อมันเหรอครับ”
“อืม เพราะคุณพูดว่ามันเหมาะกับผมไง”
“..!?”
“ได้แล้วค่ะ ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ”
“เราไปกันเถอะ คุณฟ้า”อัลฟ่าหนุ่มที่รับของมาแล้ว ก่อนจะเดินมาหาคนที่ยืนนิ่งรออยู่แล้วชวนกันกลับ
“ครับ”
เบต้าหนุ่มที่ถูกจับมือเดินออกจากร้านอย่างไม่รู้ตัว ในสมองตอนนี้รับรู้ได้แล้วว่ากำลังถูกคนคนนี้จีบให้แล้วจริง ๆ
“ระวังครับ”
น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูของลัดฟ้าที่เดินอยู่ด้านหน้ากำลังถูกวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินกันมาหลายคนเบียดเดินเข้าให้จนเกือบล้ม ทำให้ตอนนี้เขาถูกร่างหนาของอัลฟ่ากอดเข้าให้แทบจมกองอก จนเขาที่ซบอยู่ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็จังหวะ
ตอนนี้ชายหนุ่มสองคนกำลังกอดกันแน่นท่ามกลางคนในห้างที่แอบมองมา เบต้าหนุ่มที่รู้สึกตัวจึงได้ดันตัวเองออกอย่างรวดเร็ว
“เอ่อ ขอบคุณครับ”
“อ้าว ฟ้ามาทำอะไรที่นี่เนี่ยลูก กิตก็อยู่ด้วยเหรอคะ” เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้นด้านหลังทำให้คนทั้งสองหันหน้ากลับไปมอง
“สวัสดีครับ คุณน้า”
“สวัสดีครับ คุณน้า”
“จ้ะ ทั้งสองคนรู้จักกันด้วยเหรอ”
“ครับ พอดีผมมีกำลังจีบเขาอยู่ครับ”ใบหน้าจริงจังของอัลฟ่าหนุ่มตอบเพื่อนของคุณแม่อย่างตรงไปตรงมา
“..!?” คุณกิตผมยังไม่อนุญาตให้คุณจีบเลยนะ ลัดฟ้าที่มองคุณน้าแก้วตาอยู่เห็นดวงตาของเธอดูเป็ประกายขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำพูดคนด้านข้าง
“โอ้ จริงเหรอ เมื่อวานน้ากับแม่ของเธอเพิ่งจอหลวงพ่อดูดวงมาให้เอง แสดงว่าหนูฟ้าต้องเป็เนื้อคู่ของเราแน่ ๆ เลย” เธอใจริง ๆ ในตอนที่ได้ยิน แม้หนูฟ้าจะเป็เบต้าแต่เขาเป็เบต้าระดับพรีเมี่ยม ซึ่งเธอรู้สึกว่าทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมากในตอนที่ยืนคู่กันแบบนี้
“สงสัยจะจริงครับ ว่าแต่คุณน้ามาช้อปปิ้งเหรอครับ” ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธ ก่อนจะถามเื่อื่นออกไปแทน
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นน้าไม่รบกวนพวกเธอเดตแล้วดีกว่า”
“เอ่อ ผมว่า..” ลัดฟ้าที่ยืนตกตะลึงกำลังจะปฏิเสธ แต่คนทั้งสองกับไม่ได้ฟังคำพูดเขาเลย
“ครับ เดินเล่นให้สนุกนะครับ”
หลังจากหญิงสาวจากไปแล้วเบต้าหนุ่มจึงหันมาว่าให้คนด้านข้างที่พูดออกไปแบบนั้น
“ทำไมคุณพูดกับคุณน้าแก้วตาไปแบบนั้นครับ”
“ก็ผมพูดความจริง”
“เฮ้อ เรากลับกันเถอะครับ” ลัดฟ้าถอนหายใจแ่เบา เพราะเขารู้สึกว่าตามความคิดของอัลฟ่าคนนี้ไม่ทันจริง ๆ ก่อนจะแกล้งทำทีเดินนำออกไปก่อน
“...”
ชายหนุ่มแอบอมยิ้มก่อนจะใช้ขายาวเดินตามเบต้าที่เดินนำไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมาอยู่ในห้างรวมถึงบางคนที่แอบมองมาที่พวกเขาก่อนหน้านี้
14K
