เราชื่อมณี หรือมณีจันทร์ แม่เป็คนตั้งให้เพราะเกิด่ทวิภพกำลังดังแม่เราชอบแม่มณีมาก ๆอยากได้คุณหลวงไว้ใน แต่กลายเป็พ่อคนเก่งของเราแทน
อายุตอนนี้ของเรา 40 ปีชอบอ่านหนังสือ ชอบการกิน ชอบทำอาหาร ชอบผู้ชายอบอุ่นใส่ใจ มีความโรแมนติก เพราะความเื่มากจนตอนนี้ก็ยังไม่มีแฟน
แล้วอย่างไรตอนนี้มานอนโรงพยาบาลด้วยเนื่องจากเรามีอาชีพพยาบาลต้องช่วยเหลือผู้ติดเชื้อจนตอนนี้มานอนเสียเอง ระวังตัวแล้วอย่างไร
ติดมาได้อย่างไรก็ไม่ทราบได้ รู้ตัวอีกทีตอนนี้มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ท่ามกลางป่าใหญ่กับตะกร้าหนึ่งใบ ข้าลุกขึ้นมาด้วยความงุนงงและกระหายน้ำเป็อย่างมาก หิวก็หิว
ความทรงจำของร่างเก่ากำลังบอกว่านางคือเด็กสาวอายุสิบสามปี นามว่าลู่เหลียน (璐蓮 ลู่เหลียน แปลว่า ดอกบัวหยก) แล้วตอนนี้ข้าคงจะต้องดูแลแม่ของแม่นางน้อยที่ข้าเข้ามาแทนให้ดี
"บ้านไปทางไหนซ้ายหรือขวานะ อ้อ...ทางนั้น" มณีควานหาความทรงจำของแม่นางน้อยคนนี้ ตอนนี้เรามาอยู่ที่ชายป่าติดกับชายแดนแคว้นอะไรไม่ทราบได้สมองน้อย ๆนี้ความรู้เื่นี้ไม่มี รู้แค่ชายแดนเท่านั้น เวรกรรมของมณีต้องมาสืบหาเอง เฮ้อ...
เราต้องเปลี่ยนการเรียกขานตามน้ำละกันแล้วแม่ของนางจะรู้หรือไม่ว่าลูกสาวของนางจากไปแล้ว มณีคลำทางจากในป่าออกมาจนถึงบ้านหลังเล็กมองเห็นหญิงสาวหนึ่งคนนั่งอยู่บนแคร่หน้าบ้าน
"ท่านแม่เป็อย่างไรบ้างออกมาด้านนอกทำไม" ลู่เหลียนมองหญิงสาวรูปร่างผอมบางแต่ยังมีความงามอยู่บ้าง น่าสงสารนางและตัวข้าเองที่ตอนนี้มาอยู่ในที่ห่างไกลผู้คน ห่างจากเมืองก็ต้องเดินเท้าถึงหนึ่งเค่อเชียว
"แม่ฝันว่าเ้ามาลาแม่ เ้าเป็อะไรหรือไม่" แม่ของนางชื่อลู่เซียน เป็ลูกสาวชาวนา สามีเสียชีวิตจากการล่าสัตว์ตอนที่ที่ลูกสาวกำลังห้าขวบปี ทำให้ชีวิตความเป็อยู่ของนางสองคนแม่ลูกย่ำแย่
"ข้าไม่ไปเป็ไรท่านแม่ไม่ต้องห่วง เข้าไปพักด้านในก่อนเดี๋ยวลูกทำอาหารให้กินเ้าค่ะ" ลู่เหลียนพาแม่เข้าไปในเรือน แน่ใจนะ ว่านอนได้หลังคามีรูโหว่ ฝาผนังจะกันอะไรได้แค่เอานิ้วจิ้มจะหลุดไหมน้อ
"ไม่ต้องลำบากเ้าหรอกแม่กินที่เหลือของเมื่อเช้าก็ได้" นางไม่เห็นของในตะกร้าวันนี้นางคงหาอะไรมาทำมื้อเย็นได้แน่ หากนางยังแข็งแรงลูกสาวก็ไม่ต้องทนลำบากขนาดนี้
"ไม่เป็ไรท่านแม่ลูกหาของป่าแถวนี้ละกันรอข้าก่อนนะ" ลู่เหลียนอดห่วงคนร่างกายไม่แข็งแรงตามนิสัยพยาบาลของนาง แค่ขาดสารอาหารเท่านั้น ต้องหาของบำรุง
"แล้วข้าจะไปเริ่มจากไหนก่อนละเนี่ย"
เอาใจช่วยมณีด้วยนะเ้าค่ะ...เพิ่งมาตอนแรกเอาสั้น ๆไปก่อนเนอะ