พระนั้นตัดกิเลส รัก โลภ โกรธ หลงเพื่อบรรลุสู่อรหันต์
ผู้บำเพ็ญตบะเล่า ต้องสั่งสมพลังปราณเซียนสักเท่าใดจึงจะกลายเป็เซียน?
สรรพสัตว์มีเกิดย่อมมีตายทว่าตายแล้วต้องไปที่ใด?
สรรพสัตว์ผู้บำเพ็ญตบะ ทว่าบรรลุการบำเพ็ญแล้วต้องไปที่ใด?
ดินแดนแคว้นฉิน บัดนี้เกิดเหตุการณ์ผืนแผ่นดินสั่นไหว เมฆดำกลุ่มใหญ่ปกคลุมบดบังไปทั่วท้องฟ้า เม็ดฝนพิรุณโหมกระหน่ำไม่นานก็ชุ่มฉ่ำไปทั่วทุกหย่อมย่าน เสียงฟ้าร้องก้องคำราม ราวกับ์กู่ร้องอย่างโกรธา
ในแผ่นดินแห่งนี้มีผู้ฝึกตนทั่วทุกถิ่นไม่ว่ามนุษย์หรือเดรัจฉาน พวกเขาต่างมีความ้าที่จะเป็ผู้ชีวิตที่เป็อัมตะนิรันดร์
หากเป็มนุษย์ธรรมดาย่อมไม่สามารถทราบสาเหตุที่เกิดขึ้นแต่หากเป็เหล่าผู้บำเพ็ญวิถีแห่งเต๋าแล้วล้วนทราบเหตุการณ์ในครั้งนี้ดีว่าเกิดเหตุการณ์อันใดขึ้น
มันคือขั้นตอนการบรรลุของผู้บำเพ็ญวิถีแห่งเต๋าการหลุดพ้นจากคราบของมนุษย์ไปสู่วิถีแห่งเซียนผู้ที่บำเพ็ญถึงจุดนี้ย่อมทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น
ว่าด้วยการบำเพ็ญเพียรของผู้ฝึกตนที่อยู่ในขั้นร่วงโรยระดับสูงสุดหากนับผู้ที่อยู่ขั้นนี้ในแผ่นดินนั้นสามารถนับด้วยนิ้วมือเพียงข้างเดียว
ขั้นตอนการบรรลุสู่สรวง์ ผู้ฝึกตนจะต้องทำขั้นตอนการตัดิญญาเพื่อตัดความเป็มนุษย์แล้วบรรลุสู่ความเป็เซียนที่แท้จริง
เขาผู้นั้นช่างมีวาสนายิ่ง แม้จะไม่รู้ว่าเขานั้นเป็ผู้ใด แต่เขาก็ได้สร้างความเลื่อมใสและความริษยาแก่ผู้ฝึกตนจำนวนมาก
เหตุการณ์ดั่ง์พิโรธในครั้งนี้คือวิถีแห่งการตัดิญญา ผู้ฝึกตนจะต้องทนรับทัณฑ์์เก้าร้อยเก้าสิบเก้าครั้งเพื่อตัดิญญาของมนุษย์บรรลุสู่ความเป็เซียน
เสียงของสายฟ้า ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกแห่งหนนับครั้งไม่ถ้วน
อำนาจของ์นั้นแผ่กระจายออกมาอย่างยิ่งใหญ่
เปรี๊ยง!
เมื่อสายฟ้าเส้นสุดท้ายลง
ณ ยอดเขาอันสูงใหญ่แห่งหนึ่งก็ก่อเกิดแสงสีทองอร่ามบรรลุจากพื้นดินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ประสบความสำเร็จ!
เหล่าผู้ฝึกตนทั้งหลายเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายพวกเขามองไปที่ลำแสงสีทองนั้นและสูดลมหายใจเข้าลึก “คนผู้นั้นได้บรรลุสู่ความเป็เซียนเรียบร้อยแล้ว”
หลายคนมองลำแสงแห่งความสำเร็จนั้นด้วยสายตาที่เลื่อมใสและอิจฉาในคราวเดียวกัน
ผู้ฝึกตนบำเพ็ญเพียรวิถีแห่งเต๋านามว่าเทียนหลงเขาเป็ผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับสูงสุดขั้นร่วงโรย เมื่อเขาได้รับทัณฑ์์ครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้นแล้วร่างกายของเขาก็สิ้นสุดการได้รับความทรมานอันแสนสาหัส
การตัดิญญานั้นเป็ขั้นตอนที่สุ่มเสี่ยงเป็อย่างมากทัณฑ์สายฟ้าทั้งเก้าร้อยเก้าสิบเก้าสาย ใช่ว่าผู้ใดจะทนทานต้านรับมันได้ไหว
แต่ครั้งโบราณมีผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนเมื่อมีความหาญกล้า้าบรรลุสู่สรวง์ ครั้นถึงขั้นตอนการตัดิญญา มีเหล่าผู้ฝึกตนนับไม่น้อยที่ไม่สามารถจะต้านทานรับทัณฑ์สายฟ้าทั้งเก้าร้อยเก้าสิบเก้าครั้งได้ไหว
เมื่อล้มเหลวิญญาของพวกเขาเ่าั้ต้องแตกซ่านสูญสลายจนไม่อาจก่อเกิดเป็มนุษย์หรือเซียนได้อีกเลย
เทียนหลงผู้ฝึกตนบำเพ็ญเพียรนับหลายร้อยๆปี ครานี้เขารู้สึกปรีดายิ่ง สายฟ้าทั้งเก้าร้อยเก้าสิบเก้าสายนั้นหาได้ทำอันตรายใดๆต่อิญญาเขาไม่ การบำเพ็ญวิถีแห่งเซียน หนทางเบื้องหน้ายิ่งคดเคี้ยวคับแคบในที่สุดความพยายามนับหลายร้อยปีของเขานั้นก็ไม่สูญเปล่า
เมื่อแสงแรกส่องกระทบใบหน้า ก็ทำให้เขานั้นรู้สึกตัวเปลือกตาของผู้ฝึกตนที่พึ่งบรรลุสู่สรวง์ค่อยๆ เปิดออก สิ่งที่คาดหวังของเทียนหลงในตอนนี้คือผิวกายอันอ่อนเยาว์ รัศมีสีทองที่เจิดจ้าและชีวิตะที่เป็นิรันดร์
แต่ทว่าภาพเบื้องหน้าของเขากลับเป็...
์! นี่มันอะไรกัน!
"เมอร์ลิน! เ้าฟื้นแล้วเมอร์ลินลูกรักของแม่"
แสงแรกที่เทียนหลงคาดหวังว่าเป็แสงจากสรวง์แท้จริงแล้วมันกลับเป็แสงแรกของยามเช้าที่ส่องเข้ามาในห้องดวงหน้าของเทียนหลงฉายแววฉงนสงสัย เขารู้สึกใและแปลกใจกับภาพเบื้องหน้า
สิ่งที่ประสบั้แ่ต้นคือหญิงสาวคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่าแม่นั้นนั่งอยู่ข้างเตียงมือของเธอสาละวนอยู่กับการปาดเหงื่อเช็ดหน้าให้ ครั้นสบตากันหญิงสาวเอื้อนเอ่ยพลางถามยิ้มอ่อนโยนกลบใบหน้าที่อิดโรยหายสิ้นไป
“เ้าฟื้นแล้ว?”
หญิงสาวเอ่ยถามประโยคเดิมอีกครั้งหนึ่ง
เทียนหลงไม่ตอบเพียงกดมือพยุงร่างให้ลุกขึ้นนั่ง แต่เนื่องจากร่างกายปราศจากเรี่ยวแรงเขาจึงทรุดล้มลงอีก
“อย่าพึ่งใจร้อน เ้าทราบหรือไม่เ้าสลบไปหนึ่งคืนเต็มๆ เมอร์ลินเ้าตอบแม่ได้หรือไม่ ว่าเ้าไปทำอะไรที่แม่น้ำแห่งนั้น?”
เทียนหลงนั้นยังคงมึนงงกับคำถามของหญิงสาวตรงหน้าภาษาที่เธอใช้พูดนั้นไม่ใช่ภาษาที่เขาคุ้นเคย ทว่าเขากลับเข้าใจมันได้ดี
เธอเป็ใคร?
แล้วทำไมสภาพแวดล้อมมันถึงได้แปลกตาเช่นนี้?
111
![[END] MY BOY ผู้ชายคนนี้ของฉัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609940506_34592001.webp)
