'ที่นี่ที่ไหนทำไมฉันหนาวแบบนี้'
"โอ้ย หัวฉันเป็อะไรเนี่ย"
มะลิตื่นขึ้นมาในที่ที่เธอไม่รู้จักเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่มันคือที่ไหน บ้านเมืองเหมือนเมืองจีนสมัยโบราณ ขนาดเธอนอนอยู่ข้างถนนยังไม่มีใครสนใจเลยหรือพวกเขากำลังถ่ายหนังกันอยู่แล้วไม่เห็นเธอ
แล้วเสื้อผ้าที่เธอใส่ ทำไมถึงเป็ชุดนี้ทั้งๆที่จำได้เมื่อวานก่อนนอนเธอใส่อีกชุดไม่ใช่เหรอใครจับเธอใส่ชุดโบราณแบบนี้ แล้วตอนนี้จิราหายไปไหนทำไมมีแค่เธอ
"ดูดวงไหมจ๊ะคุณหนู"
"คุณ!! "
"ดูดวงไหมเ้าคะ ฉันจะดูดวงให้ท่านฟรีเลยเ้าค่ะ"
มะลิใเมื่อหันไปมองตลาดที่ผู้คนเดินผ่านไปมาก็เจอกับแม่หมอคนนั้นคนเดิมที่เคยเจอเมื่อวานหรือไม่ใช่เมื่อวานนะ
"ฉันอยู่ที่ไหนคะตอนนี้ แล้วเพื่อนฉันไปไหนคะ "
"ตอนนี้ท่านคือคุณหนูฟางเหนียงเป็ฮูหยินของท่านแม่ทัพใหญ่อ๋องจางิ่แห่งแคว้นเยี่ยเ้าคะ"
อะไรกันเธอทะลุมิติมาที่นี่รึไงทำไมเธอถึงชื่อนี้แล้วที่บอกเธอเป็ฮูหยินหมายถึงเธอมีสามีแล้วงั้นเหรอ
"ใช่เ้าค่ะ ท่านทะลุมิติมาที่นี่เพียงแค่จิติญญาร่างกายของท่านสูญสิ้นไปแล้วไม่อาจข้ามมาภพนี้ได้ ตอนนี้ท่านอยู่ในร่างของคุณหนูผู้อาภัพรักเ้าค่ะ"
"ยังไงคะ แล้วเพื่อนฉันร่างกายฉันที่อยู่อีกโลกยังมีอยู่ไหม"
"ไม่เ้าค่ะทุกคนที่ท่านรู้จักที่โลกเก่าได้ลืมเลือนท่านไปหมดแล้วเหมือนกับว่าท่านไม่มีตัวตน ในเมื่อได้โอกาสแก้ไขแล้วท่านโปรดอย่าทำร้ายร่างกายจนเป็บาปกรรมอีกนะเ้าคะ จงใช้ชีวิตและโอกาสที่ได้รับจาก์ให้มีความสุข สมกับที่ท่านผู้นั้นยอมสละชีวิตเพื่อลบล้างบาปในการทำร้ายชีวิตของท่าน "
"หลบไป หลบไป ท่านเสนาบดีฉูอี้จะไป หลบ หลบ"
ยังไม่ทันที่มะลิจะได้ถามอะไรแม่หมอคนนี้ต่อก็มีเสียงรถม้าพร้อมกับคนวิ่งนำหน้าะโโหวกเหวกไล่ผู้คนออกจากทางเดินทำให้มะลิเองก็โดนผลักออกจากทางด้วย
"โอ้ย! กล้าดียังไงมาผลักคนอื่นเนี่ย จะไปก็บอกกันดีๆสิ"
มะลิลุกขึ้นแว้ดด่าผู้ชายคนนั้นทันทีจนผู้คนต่างหันมาให้ความสนใจรวมถึงรถม้าที่หยุดลงด้วย
"หากเ้าไม่อยากตายก็อย่ามามากเื่ รู้หรือไม่ว่าผู้ใดอยู่บนรถม้านั่น"
ชายคนนั้นหันมาเอาเื่หญิงสาวทันทีด้วยความไม่พอใจ แต่มีหรือหญิงแกร่งอย่างมะลิจะยอมยังไงก็ต้องสั่งสอนเสียบ้างดีเลยแม่ไม้มวยไทยที่เธอไปฝึกซ้อมทุกวันหยุดจะได้นำออกมาใช้บ้าง
"ไม่รู้และก็ไม่กลัวด้วย พวกนายผลักฉันจนล้มแทนที่จะขอโทษกลับมาพูดจาไม่เข้าหูแบบนี้"
เอาแล้วไงกันปากดีไม่ดูสถานการณ์ไม่นานทหารนับสิบก็มารายล้อมมะลิจนผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มมุงดูเป็วงใหญ่
"ปากดีนักนะแม่นาง วันนี้ข้าต้องสั่งสอนเ้าจะได้รู้ว่าอย่ามาจองหองปากดีขวางทางท่านเสนาบดีฉีอีก "
สาบานว่านี่จะรุมทำร้ายผู้หญิงอุปกรณ์ครบมือแถมยังเล่นหมาหมู่อีก มะลิหันกลับไปมองก็ไม่เจอแม่หมอคนนั้นแล้วมองไปรอบก็ไม่เจอ ดีจริงๆคนที่พอรู้จักก็หนีหายไปหมด ตายแน่ยัยลิงานนี้
"พวกเ้าทำอะไร เห็นอยู่ว่านางคือสตรีเหตุใดจึงจะทำร้ายนางอีก"
เสียงปริศนาที่ดังมาจากด้านหลังทำให้มะลิหันควบไปสนใจทันที ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มที่แต่งตัวเหมือนชายจีนโบราณใบหน้าหล่อเหลาแฝงไปด้วยความเ็า ร่างกายสูงใหญ่หุ่นเหมือนพระเอกในซีรี่ย์ที่เธอเคยดูเลย ถ้าเป็สถานการณ์อื่นเธอคงกรีดร้องดีใจแล้ว
หล่อไม่บันยะบันยัง...
"เ้าเป็ใครมายุ่งเื่นี้ทำไม" ชายที่คาดว่าเป็ทหารนายหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงเอาเื่
"แล้วนายของเ้าใหญ่มาจากที่ใดถึงได้ไม่ตักเตือนพวกเ้าว่าอย่าทำร้ายสตรี" พ่อหนุ่มคนหล่องานดีของมะลิพูดต่อ แม้แต่น้ำเสียงยังละมุน
"นี่เ้า! "
"มีเื่อะไรกันทำไมหยุดรถม้านานเช่นนี้"
ก่อนที่ลูกสมุนพรรคพวกทหารพวกนี้จะได้ทันทำอะไรก็มีเสียงปริศนาดังมาจากในรถม้าพร้อมกับเ้าของเสียงที่เดินออกมา
ชายหนุ่มที่พวกนั้นป่าวประกาศว่าชื่อเสนาบดีฉีอี้เป็ชายท่าทางภูมิฐานมีอายุหน่อยๆแต่ไม่ถึงกับแก่มากยืนทำหน้าตาไม่พอใจมองมาที่พวกเธออยู่
"มันมีปัญหานักพวกแกก็ฆ่ามันซะอย่าให้ข้าเสียเวลา "
แทนที่เห็นผิดจะห้ามปรามแต่ชายผู้นั้นกลับพูดในสิ่งที่มะลิไม่คาดคิดออกมา เ้านายกับลูกน้องเหมือนกันแบบนี้สินะ พูดจบชายคนนั้นก็กลับเข้าไปนั่งในรถม้าเช่นเดิม
"จัดการ! "
ตุบ! ตั้บ! ตุบ! โอ๊ย! โอ้ย!
ไม่ทัน! เธอมองไม่ทันว่าเมื่อกี้มีอะไรเกิดขึ้นมามองมาอีกทีก็เห็นพวกนั้นนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นแล้ว มะลิหันไปมองชายแปลกหน้าคนนั้นแปลกที่เขายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแทบไม่ขยับเขยื้อนเลย
สุดยอด!
"ไปกันเถอะแม่นาง ข้าจะไปส่ง "
พูดจบผู้ชายคนนั้นก็เดินนำเธอไปอีกด้านจนมะลิวิ่งตามแทบไม่ทัน มองตามข้างทางและคิดว่าเธอคงทะลุมิติมาที่นี่จริงๆ แล้วเธอมาทำอะไร ถ้าให้ดูในหนังที่เคยดูมันก็ต้องมีภารกิจให้เธอทำสิไม่งั้นเธอจะมาทำไม หรือจะมาแก้ไขสิ่งที่ผิดอย่างที่แม่หมอคนนั้นบอกแล้วสิ่งที่ผิดมันคืออะไรล่ะ
"เดี๋ยวสิคะ คุณ...เออท่านจะพาฉันไปไหนคะ "
มะลิร้องถามชายที่เดินนำหน้าเธอไปไม่สนใจจะหันกลับมาดูเธอเลยว่าตามทันไหม คนอะไรขายาวชะมัด คนขาสั้นแบบเธอเดินตามจนเหนื่อยหอบแล้ว
ไม่นานทั้งสองก็มาโผล่ที่หน้าประตูบานใหญ่เดาว่าคงเป็ตระกูลสูงศักดิ์แน่ ไม่ก็ต้องเป็คนมีฐานะร่ำรวยในเมืองนี้ถ้าไม่ผิดไปจากที่เธอรู้เคยเห็นมาและดูท่าจะเป็ตระกูลใหญ่ด้วย
"ข้ามาส่งแค่นี้ ต่อไปก็อย่าหนีหายไปให้พวกบ่าวเดือดร้อนอีกเข้าไปซะสิ" อยู่ๆชายคนนั้นที่เงียบมานานก็พูดขึ้น
"เดี๋ยวสิ! ท่านเป็ใครแล้วที่นี่ที่ไหนทำไมฉันต้องเข้าไป " มะลิสงสัย
"เ้าลืม? " ชายหนุ่มรูปงามถามด้วยความสงสัยใบหน้าฉงนเหมือนเธอแกล้งพูด
"ชะ..ใช่พอดีฉันล้มหัวฟาดพื้นเพิ่งฟื้นมาก็เจอท่าน จำอะไรไม่ได้เลย" หญิงสาวจำต้องโกหกไปเพราะเหมือนชายหนุ่มสุดหล่อของเธอคนนี้จะรู้จักเธอดีเลยดูจากสายตาแปลกใจของเขา
"มีเื่เช่นนั้นด้วยงั้นเหรอ เอาเถอะเ้าเข้าไปก่อนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือเ้าก็บอกว่ามีคนมาส่งเ้าลืมทุกอย่างไปถ้าประจวบกับที่เ้าหายตัวไปหลายวันพวกนั้นจะเชื่อคำเ้าไม่ยาก " พูดจบชายหนุ่มคนนั้นก็เดินจากไปทันทีแล้วเขารู้ได้ยังไงว่าเธอหายไปหลายวัน
"ท่านอย่าเพิ่งไป! อะไรเนี่ยจะพาเข้าไปหน่อยไม่ได้รึไง" มะลิโวยวายมองซ้ายแลขวาก่อนจะตัดสินใจเดินไปเคาะประตูใหญ่บานนั้น
ตึกๆๆ แอ๊ดดดด!
"ฮูหยิน! ท่านกลับมาแล้ว"
![อภินิหาร ทายาทมังกรจอมราชันย์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726513_62701158.webp)
3.38M
