“ชิ! บัดซบ! เฮยถู เ้าไปเอาผู้ใดมากันแน่” ครั้น
เฟยฉาน รับรู้ไอ้เด็กคนนี้ ไม่ธรรมดาเสียแล้ว เขาพลันหางตาสั่นกระตุกขึ้นมาถี่ยิบ
ชายมีรอยแผลเป็ทางยาวพาดกลางหน้าอก แทบไม่อยากเชื่อสายตาเหลือบมองของเขาเช่นกัน “หรือว่าไอ้กร๊วกเด็กเหลือขอ มันจะเก็บซ่อนพลังมาตลอด”
ก่อนเสียงเอ่ยสั่งเฟยฉานไม่รอช้า สั่งการทันที “ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ข้าไม่รับรู้ถึงปราณพลังของมันั้แ่แรกเริ่ม แต่ข้าว่ารีบสังหารมันเร็วเข้าเถอะ!”
ฉับพลันร่างที่ก้าวเข้ามา…พวกมันแผ่จิตสังหารออกมาเต็มเปี่ยม
เฉินหนานดีดหิน ออกไปหาชายคนหนึ่งในกลุ่มที่พุ่งเข้ามาทันใด เมื่อเสียง แกรก! หินตกกระทบพื้น กลิ้นหลุนๆ
เฉินหนานจะกล่าวเตือน “พวกเ้าระวังะเิด้วย”
ก่อนเสียง ตู้ม! ะเิวงแหวนพลันดังขึ้นมา ส่งให้ร่างพวกเขาเข้ามา คนหนึ่งถือดาบเลียลิ้นยาวๆ ถอยหลังไม่ทัน ร่างขาดครึ่ง ตายตกไปอย่างไม่รู้ตัว ด้วยความน่าอดสู ที่เืสีแดงสดสาดกระจาย
“อ๊าก! กวานซุนน้องข้า เ้า! เ้า! ไอ้เวรบัดซบเอ๊ย!” ชายมีรอยแผลเป็ทางยาวพาดกลางหน้าอก คำรามด้วยความเดือดดาล เคียดแค้นที่มีต่อเฉินหนาน เผยสายตาแดงฉานราวกับอสูรออกมา
แม้แต่เฟยฉาน ยังใ เมื่อเห็นคนของเขา ตายตกไปอย่างรวดเร็ว พลันหน้ามืดทะมึนดำ เป็ก้นตูดหม้อไหม้
ยิ่งเฮยถู ชายมีาแกลางหน้าอก เห็นเฉินหนาน ก้าวฝีเท้าออกมา ช้าๆ ตามทางปลอดภัย ราวกับเป็สวนหลังบ้านของเขา
ไฟแค้นสุมทรวงคล้ายจะเผ่าร่างเฮยถูได้ เมื่อจับกระบองหนามในฝ่ามือไว้มั่น หน้าเปลี่ยนเป็อสูรเสือดาว พุ่งกระโจนร่างหวดฟาด อาวุธหนัก เข้าใส่เฉินหนานทันใด
“ตายเสีย” ตู้ม! พร้อมเศษฝุ่นลอยคละคลุ้ง
เมื่อได้ยินเสียง ตู้ม! ดังขึ้นมาติดๆ กันอีกครั้ง
“จบแล้วงั้นหรือ!” เฟยฉาน แอบลอบถอนลมหายใจออกมาเล็กๆ คล้ายคนโล่งอก
ทว่าทันใดดวงตาของเขาก็ต้องหดเล็กจนแคบเท่ารูเข็ม เมื่อเห็นแขนเฉินหนานแค่หัก บิดงอ จากการโจมตีเมื่อครู่เท่านั้น
แต่ไม่ใช่สำหรับเฮยถู ร่างถูกผลักปลิวกระเด็น เผลอไปเหยียบค่ายกละเิวงแหวน ขับเคลื่อน ร่างขาดครึ่ง ตายตกน่าอดสูไปอีกคน จนไม่เหลือคนอยู่ข้างกายเขาแล้วบัดนี้
“หืม! บ้า! บ้า! เ้าอยู่ขั้นกายละเอียด เฉกเช่นเดียวกับข้าหรือ เป็ไปได้อย่างไร!” เฟยฉานส่ายหัวรัวเร็ว แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น
เฉินหนานมองอีกฝ่ายที่ตายตก ร่างสลายเขากล่าวเบาๆ “ถือว่าข้าแก้แค้นให้พวกเ้า ตายตกก่อนหน้านี้แล้วกัน”
พร้อมเฉินหนาน พุ่งร่างเข้าไปหาเฟยฉานทันที “ถึงตาเ้ารับกรรมแล้วพี่ใหญ่”
กระบี่ของเฟยฉาน หมุนควงอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเขาสลัดความคิดฟุ้งซ่าน พลันส่งแสงกระบี่ แผ่ขยายก่อรูปจากปราณพลังออกมาจู่โจม “เ้าอย่าให้มันได้ใจไปนัก!”
พร้อมเสียง เปรี้ยง! แกรก!
แขนเฉินหนานเจอแรงปะทะปราณพลัง เกิดการแตกหักกระดูกข้อมือ ทว่าก็สะท้อนกระบี่บิน ของเฟยฉานออกไปได้เช่นกัน
เฟยฉานตั้งท่า กระบี่บินหมุนกลับมาคุ้มกันรอบตัวอย่างเร็วจี๋
ทว่าภายในใจ เผยความตระหนกหวาดกลัวไม่น้อย เมื่อมองเฉินหนาน เริ่มขยับร่างกาย จนเกิดเสียงกรอบ! แกรบ!สะท้าน “ไอ้เ้านี่มันปีศาจหรืออย่างไร”
ก่อนเฉินหนานดึงแขน กระดูกแตกหักกลับเข้าที่ ปัก! เมื่อเขาเอาน้ำเต้าหล่อเลี้ยง เหน็บข้างเอวขึ้นมาดื่ม พิษสุราเข้าไป อึก! อึก!
“เรามาจบเื่กันเถอะ” พลังงานด้านลบโกลาหล ไหลตลบออกมาทั่วสารพางค์กายเฉินหนาน ราวกับเป็กลุ่มแก๊สขาวดำไม่ขาด
พลันทำให้เฟยฉาน ราวกับเห็นตนเอง ตัวเล็กกระจ้อย เมื่อต้องยืนอยู่ต่อหน้าเฉินหนาน ก่อนแค่นเสียงคำราม “สังหาร!” หมุนจับกระบี่ เปี่ยมไปด้วยปราณพลังเข้าไปสังหารอีกฝ่าย
เฉินหนานที่เหยียบพื้นฝากรอยเท้าลึก ตู้ม! เขาก็พุ่งร่าง…ออกไปใช้กำปั้นปัดป้องกระบี่บิน
เคร้ง!
ครั้นเข้าประชิดร่างเฟยฉานในเสี้ยวขณะ เมื่อเฉินหนานกล่าวออก “เ้ากัดฟันไว้ให้แน่นๆ ล่ะ” ครั้นเขาบิดเอว ใช้หมัดเขย่าภูผา กระบวนท่าจากการมองธรรมชาติ มดแดงบนต้นไม้ แล้วเหวี่ยงกำปั้นออกไปสุดแขน
เสียงหมัด ตู้ม! เฟยฉานตั้งแขนรับหมัดดูธรรมดาของเฉินหนาน ถึงกับการ์ดป้องกันแตก “ไม่! ไม่!” เปรี้ยง! ศีรษะของเขา ปลิวกระเด็นหลุดจากร่าง ไปบริเวณป่าไผ่ทันใด
ปักๆ เมื่อหัวกลิ้งหลุนๆ
เฉินหนานกล่าวพึมพำ เบาๆ แววตาแปลกใจไม่น้อย “ข้ามีพละกำลัง มากขนาดนี้เชียวหรือ? แบบนี้มันน่าจะเกิน1000จินไปแล้วนะ”
ชนิดที่เฉินหนาน ยังไม่คิดมาก่อนเลยว่ากำลังแขนของเขา จะรุนแรงถึงขนาดนี้ เมื่อสำแดงศักยภาพเต็มกำลัง
กระบวนท่าหมัดเขย่าภูผา ตามหลักเองก็เป็แค่กระบวนท่า รวบรวมพลังงานไว้ที่หมัด เรียนแบบชายแก่เจียงก็เท่านั้น
จู่ๆ เสียงผู้ติดตามอีกสอง คนจับคนมาเพิ่ม เห็นหัวเฟยฉาน กลิ้งมาอยู่บริเวณป่าไผ่ พวกเขาแทบคลั่ง เผยสายตาตระหนก ตื่นตูมขึ้นมาสุดขีด “เกิดอะไรขึ้นกันแน่!พวกเราไปแค่แป๊บเดียว มันเกิดบ้าอะไรขึ้น กับพวกพี่ใหญ่เฟยฉานกันแน่ รีบหนีเร็ว ทุกอย่างดูไม่ปกติแล้ว”
“อืมๆ ข้าเห็นด้วย” อีกคนเองก็พยักหน้า เมื่อก้าวฝีเท้าถอยหนีออกไปจากที่นี่
เฉินหนานสายตาราวกับปลาตาย เดินย่างกรายเข้ามาบริเวณป่าไผ่
พลันทำให้เหยื่อผู้มาใหม่ งงงวย ชะงัก กึก! มองตาเด็กหนุ่ม ด้วยสายตาหวาดระแวงกันไม่น้อย
ก่อนเสียง ปัก! ฝ่ามือเฉินหนาน เผยกรงเล็บใบมีดแหลมคมปลายนิ้วมือ ตัดป่าไผ่ลงมาในเสี้ยวขณะ เขาพลัน จุ๊! ปากขึ้นมาเล็กๆ เมื่อได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของพวกเขา ดังขึ้นมารบกวน
ครั้นเฉินหนานตั้งท่า ปาหอกไม้ไผ่พุ่งออกไปสังหาร อย่างไร้ความปรานี ฟึบ! ฟึบ! หอกไม้ที่พุ่งปราดออกไป ตอกตรึงร่างพวกเขาทั้งสอง ติดกับพื้นดิน ผัวะ! ผัวะ! อย่างแม่นยำ
พวกเหยื่อต่างก็อ้าปากค้าง คล้ายเห็นคนเหี้ยม ของแดนเถื่อนอยู่ตรงหน้า
เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวน ผู้หลบหนีร่างตอกตรึงเสียเื ออกไปทีละน้อยๆ เสียงร้องนั้นเองจะค่อยๆ เบาบางลงไปทุกเสี้ยวขณะ
พวกเหยื่อเกาะกลุ่ม กลืนน้ำลายลงคอ อย่างยากลำบากอีกครั้ง “เ้า! เ้า! เป็ปีศาจงั้นหรือ?” เมื่อมองเฉินหนาน ด้วยสายตาระแวดระวังเป็การใหญ่
5K
![กลรักวังหลวง [서현]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578381443_2778631.webp)