หลังจากซื้อของเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะเดินออกจากร้านน้ำชา เสียงฝีเท้าเร็ว ๆ ก็ดังมาจากอีกมุมหนึ่งของตลาด
“อาเจ๊! ข้าซื้อแป้งกับเต้าหู้มาแล้ว!” เสียงสาวน้อยคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างบางในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย มือถือถุงของพะรุงพะรัง
หญิงสาวคนนั้นอายุราว 19 ปี ผิวขาวอมชมพู ผมมัดเป็เปียหลวม ๆ และมีดวงตาที่เป็ประกายอย่างคนมีชีวิตชีวา เธอคนนั้นคือ **เสี่ยวหลาน** น้องสาวของเสี่ยวซิน
ทันทีที่เธอเดินมาถึงหน้าร้าน เสี่ยวซินก็โบกมือให้ “หลาน เ้ากลับมาทันเวลาพอดีเลย—”
แต่พอเสี่ยวหลานหันมาเห็นซินหยาง ใบหน้าของเธอกลับแปรเปลี่ยนเป็สีเรียบนิ่งทันที
“อ๋อ…ท่านซินหยาง” เธอพยักหน้าน้อย ๆ เป็เชิงทักทาย แล้วหันไปจัดของต่อโดยไม่แม้แต่จะยิ้มให้เหมือนคนอื่น
ซินหยางกระพริบตาถี่ ๆ เหมือนคนงง “นั่น…น้องสาวเสี่ยวซินเหรอ?”
ลี่อินกระซิบยิ้ม ๆ “ใช่ แล้วดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยปลื้มเ้าสักเท่าไหร่ด้วยนะ”
เขาเอียงคอ “ทำไมล่ะ? ข้าก็ยังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ!”
เสี่ยวหลานหันกลับมาทางเขาอีกครั้ง “ข้าไม่เกลียดท่านหรอกค่ะ แต่ได้ยินมาว่าท่าน…เปลี่ยนคู่สนทนาในตลาดทุกวัน”
ซินหยางหรี่ตา “โอ้โห ข่าวลือเดินเร็วกว่าลมอีกนะนี่” เขายิ้มกว้างเหมือนพยายามจะละลายใจเธอ
แต่เสี่ยวหลานแค่ยักไหล่ “ข้าไม่ใช่ชาในแบบที่ท่านชอบจิบเล่น ๆ หรอกเ้าค่ะ” แล้วก็หันไปเก็บของต่อ
ลี่อินถึงกับกลั้นขำไม่ไหว “โดนเข้าให้แล้วล่ะเ้าหนูนักละลายใจ”
ซินหยางยกมือยอมแพ้ “โอเค ข้ายอมรับว่าน้องคนนี้...ไม่ใช่เป้าหมาย แต่กลายเป็คู่ต่อกรไปซะแล้ว”
เขาหันไปมองเสี่ยวหลานที่ยังตั้งหน้าตั้งตาจัดของด้วยสีหน้านิ่งเฉย แต่กลับมีประกายอะไรบางอย่างที่น่าสนใจมากพอให้เขาหยุดมองไม่ได้
“…ยิ่งไม่สนใจ ข้ายิ่งอยากรู้นะเนี่ย” เขาพึมพำเบา ๆ จนลี่อินต้องผลักหลังเขาเบา ๆ แล้วลากกลับบ้านอย่างขำ ๆ
5K
