หลงหยางตกตะลึง เขาไม่ได้คาดหวังว่าผู้หญิงคนนี้จะมีอำนาจครอบงำได้มากขนาดนี้!
ต้องบอกว่าความแข็งแกร่งของนางอยู่ในขอบเขตเซียนปฐี อย่างน้อยความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ได้ดีเท่านาง โดยเฉพาะตรีศูลในมือของนาง ซึ่งน่ากลัวอย่างยิ่ง ประกายเย็นเยียบที่แผ่ออกมา ราวกับมันสามารถกลืนกินใจผู้คนได้
ผู้หญิงคนนี้ไม่ง่าย!
มันไม่ง่ายจริงๆ!
หลงหยางไม่นึกเลยว่านางจะมาหาหวังต้าฉุย ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะรู้จักกันมาก่อนและการปรากฏตัวของนางก็ดูไม่เหมือนกับเื่บังเอิญ
ใบหน้าของนางถูกสรรสร้างอย่างประณีต ราวกับผลงานที่สมบูรณ์แบบของ์ ความงามเทียบเท่ากับหวังต้าฉุย งดงามสุดพรรณาและสวยจนแทบจะหยุดหายใจ
ถึงแม้ว่าหลงหยางจะไม่ได้เห็นใบหน้าจริงๆของหวังต้าฉุย มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านางจะต้องงดงามอย่างไร้ที่ติ
ผู้หญิงถือตรีศูลตรงหน้านางเองก็สวยและมีเสน่ห์ไม่แพ้กัน ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่าสามารถมองจากระยะไกลได้เท่านั้น ไม่อาจดูถูกเหยียดหยาม
อุปนิสัยของผู้หญิงคนนี้เหนือล้ำและนางเฉียบแหลมจนยากจะหาใครเทียบได้
รอยยิ้มและคำพูดดูเหมือนจะส่งผลต่อหัวใจของผู้ชายทุกคน ผู้หญิงคนนี้มีสติปัญญาสูงส่งดุจดั่งปีศาจ ทำให้หัวใจหลงหยางรู้สึกอันตราย ผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถล่วงเกินได้ ความกระหายเืและเ็าในดวงตาของนาง เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ
" คริสติน่า เ้ารู้ไหมว่าเ้ากำลังพูดเื่อะไร? เ้าคิดว่าข้ากลัวเ้าจริงๆน่ะหรือ? "
หวังต้าฉุย กล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างสงบ ไม่เร่งรีบ ดวงตาของนางไม่ยอมแพ้ เพ่งสายตาเ็าและชี้ตรงไปที่คริสติน่า
" เ้าคิดว่าเ้ายังมีทางรอดอยู่งั้นเหรอ? "
คริสติน่าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เพราะตอนนี้หวังต้าฉุยเหมือนเต่าในไหและนางก็ควบคุมอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์
ตราบที่ไม่มีปัญหาใดๆเกิดขึ้น นางก็สามารถฆ่าได้ง่ายดาย คริสติน่าพร้อมเต็มที่แล้ว
หลงหยางในขณะนี้ยังคงตกตะลึง เพราะเขาไม่รู้ว่าคนๆนี้เป็ใครและทั้งสองมีความแค้นอะไรต่อกัน ทว่าดูเหมือนเขาจะถูกลากเข้ามาเอี่ยวด้วย
" ทำไมพวกเ้าไม่พูดคุยกันล่ะ ข้าขอไปได้ไหม? "
หลงหยาง กล่าวพลางกะพริบตา
" ได้สิ เ้าตัดสินเองได้ ข้าจะเป็คนส่งเ้าเอง "
คริสติน่ามองหลงหยาง หลงหยางแทบจะสำลักตาย ผู้หญิงคนนี้โหดร้ายเกินไปรึเปล่า? เ้าและข้าไม่มีความบาดหมางอะไรกันมาก่อนใช่ไหม?
" เ้าเห็นไหม นี่เป็ผู้หญิงใจอำมหิต เทียบกับพี่สาวต้าฉุยแล้ว ผู้หญิงประเภทนี้ช่างน่าขยะแขยงเสียจริง "
หวังต้าฉุย กล่าวพลางทำหน้าบิดเบี้ยว
" เทียบกับคนใจอสรพิษเช่นเ้า ข้าคงเทียบเ้าไม่ได้ คนของเราถูกเ้าฆ่าตายนับร้อย วันนี้เ้าไม่มีโอกาสหนีอีกแล้ว อย่างไรซะ เ้าก็ต้องตาย เช่นนั้น ข้าจะส่งหนุ่มน้อยหน้าขาวคนนี้ตามเ้าไปด้วย เพื่อที่เ้าจะได้ไม่ต้องเหงา "
คริสติน่า เอ่ยเสียงเย็น
ทำไมข้าถึงเป็หนุ่มน้อยหน้าขาวไปได้ล่ะ?
หลงหยางมึนงง แต่ในเวลานี้ เขาและหวังต้าฉุยลงเรือลำเดียวกันแล้ว พวกเขาทั้งสองจะต้องผนึกกำลังร่วมกัน แม้พวกเขา้าจะหนี ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีทางปล่อยเขาไป
ผู้หญิงยิ่งสวย ก็ยิ่งร้าย นี่เป็คำที่เข้ากันได้ดีจริงๆ
" สวยแล้วอย่างไร? ยังไงซะเ้าก็ไม่อาจตกหนุ่มน้อยหน้าขาวเช่นนี้ได้หรอก หลงหยาง พี่สาวต้าฉุยไม่เคยปฏิบัติกับเ้าไม่ดี ผู้หญิงเช่นนี้ควรเป็หม้ายไปตลอดชีวิต หากเ้าอยากหาหนุ่มน้อยหน้าขาวที่เนียนสวยขนาดนี้ งดงามเหมือนน้องหลงหยาง เ้าหายังไงก็หาไม่เจอหรอก ฮึ "
หวังต้าฉุยแกว่งแขนของหลงหยาง หลงหยางผงะ ใบหน้าของเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่างของหวังต้าฉุยอุ่นมาก เขารู้สึกว่าร่างของนางกำลังถูร่างของเขาไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
หลังจากที่เพ่งสายตามองดู คริสติน่าก็สังเกตเห็นใบหน้าเ้าหนุ่มน้อยหน้าขาวของหวังต้าฉุยเรียกได้ว่าหล่อเหลาเหนือใคร นี่เป็ครั้งแรกที่นางได้เห็นสิ่งที่เจิดจรัสเช่นนี้ตรงหน้า ไม่น่าแปลกใจเลยที่หวังต้าฉุยตั้งใจที่จะเอาชีวิตเข้าแลกแต่ไม่คิดจะปล่อยหนุ่มน้อยหน้าขาวคนนี้ของนางไป
นี่คงเป็รักที่แท้จริง!
แต่ไม่ว่าจะเป็ใคร ก็ไม่อาจหยุดนางไม่ให้ฆ่าหวังต้าฉุยได้ คนในตระกูลนางนับร้อยคนตกตายด้วยฝีมือของหวังต้าฉุย บัญชีแค้นนี้ไม่อาจสะสางได้ง่ายๆ
" หวังต้าฉุย เ้าสังหารคนตระกูลข้านับร้อย เ้าอย่าได้คิดจะรอดชีวิตไปจากที่นี่เลย "
คริสติน่าจ้องมองอย่างเ็า
" นั่นเป็เพราะความโง่ของพวกเขา ข้าไม่ได้ฆ่าเขา ข้ารู้ว่าข้ากำลังจะตาย จึงรีบเข้าไป เ้าตำหนิข้าได้งั้นหรือ? ดูเหมือนว่าเ้าเองก็โง่เหมือนพวกเขาไม่มีผิด "
หวังต้าฉุย เยาะเย้ย ไม่สนใจคริสติน่าโดยสิ้นเชิงและท่าทางของนางดูสงบมาก
" พี่สาวต้าฉุย ไปกันเถอะ ข้าเอาชนะไม่ได้ "
หลงหยาง ยิ้มอย่างขมขื่น
" ลงมือ คุยกันไปก็คงไร้ความหมาย ผู้หญิงคนนี้เ้าเล่ห์มาก "
คริสติน่า เอ่ยด้วยเสียงล้ำลึก ดวงตาของนางทอประกาย นางไม่สนใจจะเสวนากับหวังต้าฉุยอีก เป้าหมายของนางมีเพียงอย่างเดียวคือฆ่า
ร่างทั้งสิบเดินเข้ามาใกล้หวังต้าฉุยและหลงหยางในทันที หัวใจของหลงหยางจมดิ่งลง ดูเหมือนการต่อสู้ครั้งนี้จะหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะชนะหรือแพ้ เขาคงไม่นั่งรออยู่เฉยๆหรอก จริงไหม?
" หลงหยางเ้าต้านเอาไว้ก่อน อีกครู่หนึ่งข้าจะพาเ้าไปด้วย! "
หวังต้าฉุย เอ่ยเบาๆ จากนั้นก็รีบถอยออกไปอย่างรวดเร็วและร่างทั้งสิบนี้ พวกเขาต่างก็เป็ครึ่งก้าวเซียนปฐีพุ่งตรงเข้าต่อสู้ ทำให้หลงหยางไม่มีทางให้หลบหนี
" นังผู้หญิงสารเลวนั่น นางไม่กลับมาช่วยเ้าหรอก เ้าถูกหลอกแล้ว เ้าหนุ่มน้อยหน้าขาว "
คริสติน่า เอ่ยด้วยเสียงล้ำลึก ดวงตาของนางหดกระชับและรีบไล่ตามหวังต้าฉุยไปอย่างรวดเร็ว
" เ้าสิหน้าขาว ทั้งตระกูลของเ้าสิหน้าขาว พี่สาวต้าฉุย ข้ากลับมาแล้ว "
หัวใจของหลงหยางดิ่งลง เขาคิดว่าหวังต้าฉุยจะทิ้งเขาไปจริงๆและวิ่งหนีไป แต่เขาไม่นึกเลยว่านางจะกลับมาอีกครั้ง
" เ้ายังมีมโนธรรม! "
หลงหยางสั่นทั้งร่าง เพียงเพื่อััแสงเงาตรงหน้าเขาและในวินาทีต่อมา เขาก็ถูกหวังต้าฉุยลากไป
ภายใต้ท้องทะเลลึก, ใบหน้าของหลงหยางบิดเบี้ยว นี่มันเร็วเกินไปแล้วและทิ้งคริสติน่าหายไปในทันที
หัวใจหลงหยางเต้นรัว ความเร็วนี้มันผิดปกติเกินไปแล้ว
" น่ารังเกียจจริง! "
" หวังต้าฉุย! ข้าคริสติน่าไม่มีทางปล่อยเ้าไป แม้ต้องพลิกแผ่นดิน ข้าจะหาตัวเ้าให้พบและสับเ้าเป็พันๆชิ้น "
คริสติน่าส่งเสียงคำรามและเอ่ยพูด แต่ไม่ว่านางจะไล่ตามเท่าไหร่ นางก็ไล่ตามหวังต้าฉุยไม่ทัน ความเร็วของอีกฝ่ายเร็วมากและหายไปในส่วนลึกของก้นทะเล
" ฝ่าา เราจะทำอย่างไรต่อไป? "
ทหารเกราะเงิน เอ่ยกระซิบถาม
" ถ่ายทอดคำสั่งข้า ในรัศมีหนึ่งแสนไมล์ทะเลภายในทะเลไร้ขอบเขตนี้ จงจับตัวหวังต้าฉุย! "
คริสติน่ากำหมัดแน่น ท่าทางเกรี้ยวกราด
" และเ้าหนุ่มน้อยหน้าขาวนั่นด้วย! "
..................
หลงหยางตามหวังต้าฉุยและหนีฝ่าวงล้อมของคริสติน่าไปได้ หลงหยางเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีลิงตัวหนึ่งอยู่ใต้เป้าของหวังต้าฉุย สองมือสองเท้าแหวกว่ายอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดในทะเลลึก
หลงหยางตื่นเต้นมาก เขากอดเอวของหวังต้าฉุยแน่น ร่างของหวังต้าฉุยสั่น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก นั่นเพราะมันเป็เื่ของความเป็ความตาย
" ตอนนี้เ้าจะปล่อยได้รึยัง? "
หวังต้าฉุย เอ่ยกระซิบ ท่าทางดูเขินอายเล็กน้อย
หลงหยางผงะและตระหนักได้ว่ามือของเขากำลังจับหวังต้าฉุยไว้แน่นและเขาก็อายมาก ดังนั้น เขาจึงรีบปล่อยหวังต้าฉุยออกไปอย่างรวดเร็ว
แต่ตามจริงแล้ว เรือนร่างของหวังต้าฉุยนั้นเรียกได้ว่าน่าดึงดูดมากพอ ผู้หญิงคนนี้เป็คนที่น่าทึ่งหยุดโลก หลงหยางไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมนางถึงมีชื่อที่น่าตกตะลึงอย่างหวังต้าฉุย!
" ขอบคุณมากนะเ้าตัวเล็ก "
หวังต้าฉุยลูบหัวเ้าลิงน้อย
เป็เ้าลิงนี้ที่ช่วยเหลือพวกเขาเมื่อครู่และหลงหยางในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ผู้หญิงน่ากลัวมาก หากไม่มีเ้าลิงนี้ พวกเขาคงตกตายไร้ที่กลบฝัง
" ยอดเยี่ยมจริงๆ เ้านี่เป็ลิงอะไร? "
หลงหยาง ถามด้วยความประหลาดใจ
" นี่! "
" เจี๊ยกๆๆ! "
ลิงหันกลับมามองหลงหยาง แยกเขี้ยวและส่งเสียงร้อง แต่ความแข็งแกร่งของมันไม่ได้แข็งแกร่งมาก เพียงแค่เซียนมนุษย์ขั้นต้นเท่านั้น แต่ความเร็วของมันเหนือยิ่งกว่าปรมาจารย์เซียนปฐีเสียอีก
" วานรลอยฟ้า! "
หวังต้าฉุยยิ้มและกล่าวพลางลูบหัวเ้าลิงน้อย วานรลอยฟ้ามีมารยาทดีมาก ปล่อยให้หวังต้าฉุยลูบตามใจชอบ อย่างไรก็ตาม เมื่อวานรลอยฟ้ามองไปที่หลงหยาง ใบหน้าของมันดูดุร้ายและชั่วร้าย เห็นชัดว่ามันไม่ชอบหลงหยาง
" มันคงจะดีหากข้าได้วานรลอยฟ้ามา ข้าก็จะสามารถไปที่ไหนก็ได้ที่ข้า้า ความเร็วของมันรวดเร็วมาก และอาจไล่ตามผู้ฝึกตนขอบเขตเซียน์ทันก็ได้ ใช่ไหม? ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมถึงได้หยิ่งขนาดนี้ ซึ่งทำให้ข้ากังวลใจนัก "
หลงหยาง ขมวดคิ้ว
" วานรลอยฟ้านี้เป็สัตว์อสูรหายากในโลกใต้น้ำ และวานรลอยฟ้าทุกตัวมีการจดจำนายของมันั้แ่เด็ก ความเร็วของวานรลอยฟ้าเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนเซียน์ น่าเสียดาย มันเติบโตช้าเกินไปและความเร็วในการบ่มเพาะเชื่องช้ามาก ประโยชน์อย่างเดียวก็คือความเร็วเหนือฟ้านี้! "
หวังต้าฉุย กล่าวอย่างจริงจัง
หลงหยางก็เสียใจเช่นกัน มันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย วานรลอยฟ้านี้เต็มไปด้วยจิติญญาและความเร็วนั้นน่าทึ่ง แต่ก็มีบางจุดที่ไม่น่าพอใจ
" ข้าไปทำอะไรให้มันกัน ถึงได้แยกเขี้ยวใส่ข้าเช่นนี้ "
หลงหยางดูงุนงง
" มันน่าจะอิจฉาน่ะที่เ้าหน้าตาดีกว่ามัน วานรลอยฟ้านั้นขี้อิจฉามาก ดังนั้นเ้าจะต้องระวังให้ดีล่ะ "
หวังต้าฉุย กล่าวด้วยรอยยิ้ม ซึ่งดูมีความนัยบางอย่าง
" มันกลัวว่าข้าจะแข่งกับมันงั้นเหรอ? ข้าไม่ใช่หนุ่มน้อยหน้าขาวของเ้าสักหน่อย อย่าพูดเหลวไหลน่า หวังต้าฉุย "
หลงหยาง กล่าวอย่างเคร่งขรึม
" ศักดิ์ศรีจอมปลอม จิ๊จ๊ะ เมื่อครู่นี้ยังกอดข้าไว้แน่น ข้าไม่รู้ว่าเ้าคิดอะไรไม่ดีอยู่ในหัวกันแน่ "
หวังต้าฉุย กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
" ข้าเปล่านะ! "
หลงหยางหน้าแดงเรื่อขึ้นมา
" ใครจะไปรู้ว่าเ้าคิดอะไร? ข้าก็ไม่ใช่พยาธิในท้องเ้าเสียหน่อย มีแต่ตัวเ้าเองที่รู้ว่าคิดอะไร "
หวังต้าฉุย ไม่เห็นด้วย
" ยังไงก็เถอะ ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครกัน? ทำไมนางถึงไล่ล่าเ้าเช่นนี้? "
หลงหยางรีบเปลี่ยนเื่และพูดขึ้น
หวังต้าฉุยมองหลงหยางและเอ่ยด้วยเสียงที่แ่เบา
" แอตแลนติส ความลับสุดยอดแห่งโลกใต้ทะเล พวกเขาเป็ที่รู้จักในนามราชวงศ์สุดท้ายในทะเลไร้ขอบเขต คนเหล่านี้ไม่ใช่ธรรมดา โดยเฉพาะคริสติน่า นางเป็ชาวแอตแลนติส สมเด็จพระราชินีแห่งแอตแลนติส แต่นางไม่ใช่นกที่ดีั้แ่แรกเห็น "
" สมแล้ว ดูดีมีเสน่ห์ แต่ใจร้ายชะมัด บลา บลา..... "
หลงหยางเย้ยหยัน
" เช่นนั้นเ้าไปล่วงเกินพวกเขาได้ยังไง? "
หลงหยางไม่อาจปกปิดความสงสัยในใจเขา
" ราชวงศ์สุดท้าย, ฟังดูง่ายไหมล่ะ? "
" เ้าคิดว่ายังไงล่ะ? ทั่วทั้งทะเลไร้ขอบเขต คิดว่ามีเพียงเกาะเซียนอสูร, คฤหาสน์เสินโหวเท่านั้นที่เป็สิ่งกีดขวางหรือ? มีตัวตนที่ซ่อนเร้นจำนวนมากที่แข็งแกร่งและแอตแลนติสคือตัวตนที่เก่าแก่และทรงอำนาจมากที่สุด "
หวังต้าฉุยเหลือบมองหลงหยาง หลงหยางเป็เหมือนหนุ่มน้อยหน้าขาวที่ไม่รู้เื่ราวอะไรเลย
" ตามตำนานได้กล่าวไว้ ใน่ยุคโบราณ แอตแลนติสเป็ผู้ปกครองทะเลไร้ขอบเขต ในพื้นที่มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ มี่การปกครองอยู่หลายสมัยและแอตแลนติสเป็ราชวงศ์สุดท้าย หลังจากการล่มสลาย ทะเลไร้ขอบเขตก็ค่อยๆถูกแบ่งออกจนกลายเป็อย่างปัจจุบัน มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เื่นี้ เพราะสิ่งเหล่านี้เป็ความลับของยุคโบราณ "
หวังต้าฉุย กล่าว
" เช่นนั้นเ้ารู้ได้ยังไง? และเ้ายังไม่ได้บอกเลยว่าทำไมพวกเขาถึงไล่ล่าเ้า? "
หลงหยางรู้สึกอยากรู้มากขึ้นเรื่อยๆ หวังต้าฉุยเหมือนคลังสมบัติความรู้ หลังจากที่นางพูด หลงหยางก็ยิ่งมีความอยากรู้เพิ่มมากขึ้นไปอีก
" เพราะอะไรและก็ทำไม? แล้วทำไมเ้าถึงอยากรู้มากขนาดนั้น? รู้เยอะเกินไปนั้นไม่ใช่เื่ดีสำหรับเ้า สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป เ้าเพียงแค่รู้ว่าพี่สาวต้าฉุยเป็กำลังให้เ้า เท่านั้นก็พอแล้ว "
หวังต้าฉุย พูดพร้อมกับขมวดคิ้ว ท่าทางที่มีเสน่ห์ของนางทำให้หลงหยางกระชับร่างกาย หวังต้าฉุยดูเย้ายวนมาก มันทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ผู้หญิงคนนี้น่าหลงใหลมากเกินไปและนางยังเซ็กซี่มาก ดูเหมือนการเป็หนุ่มน้อยหน้าขาวของนางก็ไม่ใช่เื่แย่
แต่หลงหยางไม่ใช่คนเ้าชู้ หัวใจของเขาเหมือนดั่งกระจกเงา หวังต้าฉุยคนนี้ไม่ธรรมดาและมันไม่ได้เรียบง่ายเหมือนอย่างที่เขาคิดแน่ เพียงแรกมอง ก็เห็นได้ว่านางเจนจัดกับการต่อสู้ แม้เผชิญหน้ากับผู้ทรงอำนาจอย่างแอตแลนติส นางก็สามารถสงบใจราวกับกำลังเดินเล่นในลานบ้าน หลงหยางไม่มีทางสับสนกับรูปลักษณ์ของนาง
ทุกคนล้วนมีความรักในความสวยงาม เขาเพียงคิดว่าหวังต้าฉุยเป็ผู้หญิงที่สวยและดูดี ใครบ้างที่ไม่ชอบมอง?
แต่ในใจหลงหยาง คนที่เขารักมากที่สุดก็คือน้องสาวของเขา เมิ่งจี
ข้าไม่รู้ว่าข้าจะได้พบกับเมิ่งจีอีกครั้งเมื่อไหร่
" ทำไมเ้าถึงดูมึนงงจัง? มองพี่สาวต้าฉุยแล้วใจสั่นเลยล่ะสิ คิกคิกคิก เช่นนั้นเ้าวางใจได้ พี่สาวต้าฉุยยังไม่ถูกใคร ตอนนี้เ้ามีความสามารถ พี่สาวต้าฉุยเองก็ไม่ได้ไม่ชอบเ้า แต่หากเ้าอยากแต่งงานกับข้า เ้าจะต้องพยายามเข้าล่ะ "
หวังต้าฉุย ตบบ่าของหลงหยางและกล่าวด้วยความคาดหวัง
" ใครจะแต่งกับเ้ากัน หวังต้าฉุย เ้าไม่หลงตัวเองไปหน่อยหรือ? ข้ายอมรับว่าเ้าสวย แต่ข้าไม่ใช่คนเ้าชู้ ข้ามีหลักการของตัวเอง เป็ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในท้องทะเล "
แววตาของหลงหยางดูเฉยเมย เต็มไปด้วยความครอบงำและแม้แต่หวังต้าฉุยก็ไม่คาดคิดว่ารัศมีของหลงหยางจะยิ่งใหญ่และสง่างามมาก หรือแท้จริงแล้วชายคนนี้จะแข็งแกร่งมาก?
หวังต้าฉุยไม่เพียงแค่อยู่ในความงุนงง แต่รอยยิ้มในดวงตาเขา ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในทะเลไร้ขอบเขต เ้าคิดว่าตัวเองเป็ใคร?
" เอาล่ะตอนนี้ก็ไปกันเถอะ เมืองบาดาลป๋อหยางอยู่ข้างหน้าไม่ไกลแล้ว "
หวังต้าฉุยลูบหัววานรลอยฟ้าและทั้งสองก็หายไปในทะเลลึก
.............................................
==========================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...