ไข่ตุ๋นใช้ให้เต็มที่อยากซื้อสิ่งใดก็ได้ไม่ต้องเกรงใจ คำพูดของท่านปู่ยังดังก้องอยู่ข้างหู นางมองเงินในมือพร้อมกับเจ้าตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องพร้อมกับมองมาที่นางตลอดเวลา ใจก็สงสารอยากจะช่วย แต่ดูเหมือนการเงินของนางจะมีปัญหาเสียแล้ว"เฮ้อ.. ข้าขอโทษแล้วกัน"หลินหลานพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยพลางส่ายหน้าไปมา หมดหนทางที่จะช่วยเจ้าตัวเล็กเอาไว้ได้ทางด้านชายหนุ่มที่เดินตามนางมาตลอดเห็นความใจดีที่นางอยากจะซื้อเจ้าตัวที่อยู่ในกรงเขาจงได้ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อพร้อมกับนำเงินออกมาจำนวนหนึ่ง ซึ่งเพียงพอที่จะซื้อเจ้าตัวที่นางอยากได้"หลินหลานเอานี่ไปเสีย ถือว่าเป็นของขวัญที่เจ้าอดทนทำงานหนักเพื่อท่านปู่ก็แล้วกัน แม้ว่าแกจะทำตัวเหมือนเด็กไปเสียหน่อยไม่มีใครที่จะทนแกได้มากนัก แต่เมื่อมีเจ้ามาคอยดูแลก็ถือได้ว่าทำให้แกมีชีวิตชีวามากขึ้น นี่จึงถือเป็นการขอบคุณจากพี่ใหญ่"นางมองเงินในมือของชายหนุ่มลักษณะของเหรียญที่เขายื่นให้นางมีลักษณะแตกต่างจากที่นางได้รับจากท่านปู่อยู่เล็กน้อย หากเทียบก็เหมือนของนางเป็นเหรียญสลึง ส่วนของพี่หยวนนั้นเป็นเหรียญห้าสิบสตางค์แม้นางจะเกรงใจพี่หยวนสักเท่าใดแต่เมื่อได้ยินเสียงร้องของเจ้าตัวน้อย นางจึงหยิบเหรียญที่พี่หยวนส่งมาให้นำไปซื้อเจ้าตัวที่เหมือนหนูจากพอค้า พ่อค้าที่คราแรกทำท่าไม่ค่อยพอใจ แต่เมื่อเห็นนางยื่นเงินมาให้ก็เปลี่ยนมายิ้มแย้มแจ่มใส่พูดกับนางดีเหมือนเมื่อครู่ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ส่วนนางเองเมื่อได้เจ้าตัวน้อยมาตามที่ต้องการก็มิได้สนใจสิ่งใดอีก อารมณ์ที่อยากจะเดินตลาดหายไป ตอนนี้นางอยากจะกลับไปที่พักเสียแล้ว"พี่หยวนข้าว่าเรากลับกันดีกว่าเจ้าค่ะ""เช่นนั้นก็กลับกันเถอะ"ชายหนุ่มพานางเดินย้อนกลับมายังทางเดิมก่อนที่จะใช้ทางลัดเหมือนตอนขามา พานางหลับไปยังที่พักเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในกรงตอนนี้ไม่ได้ส่งเสียงร้องน่าสงสารอีกต่อไป มันมองไปด้านหน้าสายตาเหมือนจะจดจำสิ่งต่างๆ ที่ผ่านสายตา หลินหลานกอดประคองกรงเล็กๆ นั้นเอาไว้พยายามเดินอย่างระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง
ขากลับย่อมรวดเร็วกว่าเมื่อตอนมาคนทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านเดิมพร้อมกับเจ้าสัตว์ตัวน้อยในมือของหลินหลาน ผู้ที่ออกมาต้อนรับไม่ใช่เสี่ยวเอ้อแต่กลับเป็นชายชรา "อ้าว!? กลับมาเร็วจัง เป็นอย่างไรบ้างเจ้าได้อะไรติดมือกลับมาฝากข้าบ้างล่ะ"ช่างเป็นคำถามที่น่าโมโหนัก นางทำหน้าบึ้งตึงก่อนที่จะพยายามเดินเลี่ยงขึ้นไปยังด้านบน แต่เหมือนสายตาของชายชราจะเห็นสิ่งที่นางประคองเอาไว้ เขาจ้องมองอย่างตื่นเต้นก่อนที่จะรีบเดินเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว"นี่มัน!? ... ตัวตุ่นนี่ เจ้าไปได้มาจากตลาดหรือ ดีเลยข้าไม่ได้เห็นมันมานานแล้ว เจ้านี่ช่างรู้ใจคนแก่อย่างข้าเป็นอย่างมาก มาๆ รีบส่งมันมาให้ข้าเสีย"หลินหลานรีบเบี่ยงตัวหลบ ก่อนที่จะตอบโต้ชายชรากลับทันที"ไม่ได้นะ! นี่มันเป็นของข้า ข้าตั้งใจว่าจะนำมาปล่อย ให้มันได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ""เรื่องอะไร เจ้าไม่รู้เสียแล้วเจ้าตัวนี้นะมีสรรพคุณทางยาอย่างมาก เมื่อนำมาทำน้ำแกงจะช่วยเพิ่มกำลังกายไม่น้อยเลย เจ้าจะปล่อยไปเฉยๆ ได้อย่างไร" ชายชราพูดอย่างขัดเคือง มีหรือที่จะยอมปล่อยอาหารอันโอชะนี้ไปง่ายๆชายชราและหญิงสาวยื้อแย่งกรงที่มีเจ้าสัตว์ตัวน้อยที่กำลังเป็นปัญหาอยู่ไปมา หลินหลานก็ไม่ยอมแน่หากเจ้าตัวน้อยที่นางอุตส่าห์ช่วยเอาไว้ต้องกลายเป็นน้ำแกงในหม้อ ให้ท่านปู่กิน ส่วนชายชราก็มีความต้องการมากเช่นกัน เพราะเจ้าตัวนี้ถือเป็นของโปรดอีกอย่างที่หากินได้ยากเมื่อได้เห็นมันแล้วเขาก็ต้องไม่ปล่อยให้หลุดรอดไปได้ศึกแย่งชิงโต้เถียงกันไปมา ดูเหมือนจะไม่มีทางหยุดลงง่ายๆ ชายหนุ่มที่ยืนมองมาตั้งแต่ต้นรู้สึกเอือมระอากับนิสัยของชายชรามากนักที่นับวันก็ยิ่งเหมือนเด็กน้อยเข้าไปทุกที ดูอย่างตอนนี้สิถึงขนาดลดตัวลงไปแย่งชิงตัวตุ่นเล็กๆ ตัวเดียวกับเด็กสาว เห็นทีเขาจะต้องกล่าวอะไรสักหน่อยแล้ว"พอได้แล้ว ท่านปู่ท่านก็ปล่อยให้หลินหลานไปเถิด นางเป็นผู้ซื้อมันมาหากท่านอยากดื่มน้ำแกงวันหลังเดี๋ยวข้าจะเป็นผู้หามาให้ท่านเอง"ชายชราชะงักอาหารยื้อแย่งลงทันที พร้อมกับยืดตัวตรงปรายตามองไปยังกรงที่อยู่ในมือนางเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวอย่างไว้ท่า เหมือนชายชราผู้เที่ยงธรรม"อันที่จริงข้าก็เพียงทดสอบเจ้าเท่านั้นเห็นเจ้าทะนุถนอมมันมาก จึงอยากจะหยอกเล่น มิคิดเลยว่าเจ้าจะคิดเป็นจริงเป็นจัง"เมื่อพูดเสร็จก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบนไปทำเอาชายหนุ่มงุนงงอยู่ไม่น้อยไม่คิดว่าท่านปู่จะยอมรามือง่ายเช่นนี้ เขาจึงกล่าวตามหลังอย่างไม่มั่นใจนัก"ถ้าเช่นนั้นท่านก็ไม่ต้องการน้ำแกงตัวตุ่นหรือ? "ชายชราที่กำลังจะก้าวขั้นบันไดชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับมากล่าวกับชายหนุ่มน้ำเสียงวางท่าจริงจัง"เจ้าพูดอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นผู้บอกเองมิใช่หรือว่าจะหามาให้ข้า ยังไม่ทันไรก็จะผิดคำพูดเสียแล้ว""ตกลงๆ ข้าจะหามาให้ท่าน"เมื่อได้ฟังคำตอบของชายหนุ่ม ชายชราก็หันหลังขึ้นบันไดไป อย่างรวดเร็ว เป็นอันว่าศึกการแย่งชิงตัวตุ่นก็จบลงเพียงเท่านี้....หลินหลานและชายหนุ่มมองสบตากัน ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายพยักหน้าให้กับนาง"เจ้าเองก็ขึ้นไปพักผ่อนเถิด เดี๋ยวข้าจะกลับไปตลาดอีกสักรอบ"พี่หยวนจะกลับไปตลาดด้วยเรื่องใดนั้นนางพอจะทราบอยู่ นางรู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยที่ทำให้พี่หยวนต้องเข้ามายุ่ง"ขอบคุณพี่หยวนมากเจ้าค่ะ"ชายหนุ่มเพียงผงกหัวเล็กน้อยเป็นสัญญาณเข้าใจ ก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป นางมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ หายไปอีกครั้งก่อนที่ถอดหายใจ แล้วจึงอุ้มเจ้าตัวที่สร้างปัญหาให้นางตั้งแต่วันแรกขึ้นมากอดกระชับเอาไว้ พร้อมพูดลำพึงกับมันเบาๆ"เจ้านี่นะ ยังไม่ทันไรก็สร้างเรื่องให้ข้าเสียแล้ว ตกลงว่าเจ้าเป็นตัวตุ่นหรอกหรือนี่? "นางก้มลงไปมองมันอีกเล็กน้อย ก่อนจะคิดกับตัวเองว่า มองอย่างไรก็เหมือนหนูไม่มีผิด...."ถ้าอย่างนั้นข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าว่า ไข่ตุ๋น ก็แล้วกัน"เมื่อนางคิดชื่อที่เข้าท่าได้แล้ว อารมณ์ก็กลับมาร่าเริงทันที เรื่องท่านปู่นั้นนางชินเสียแล้ว ทั้งนางและท่านปู่ก็เป็นเช่นนี้แหละมักจะมีเรื่องให้ทะเลาะกันเป็นประจำ แต่ไม่ว่าจะทะเลาะกันเท่าใดสุดท้ายนางก็ยังเคารพรักท่านปู่เช่นเดิม เพราะถือว่าท่านปู่เป็นผู้มีพระคุณกับนางไม่น้อยเลยทางด้านชายชราก็เช่นกัน ยามนี้เขากำลังนอนพักผ่อนอยู่ภายในห้องเฝ้ารอน้ำแกงหอมๆ ที่กำลังจะมาถึงอย่างมีความสุข ไม่ได้เก็บเรื่องที่ทะเลาะกันกับเด็กสาวมาใส่ใจแม้แต่น้อย อันที่จริงการได้ทะเลาะกับนางก็ถือว่าเป็นสีสันชีวิตอีกแบบทำให้ชายแก่อย่างตนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาไม่น้อย?
.............................................................ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ ^^ คิดว่าอีกไม่นานไรท์ก็จะมีเวลาเขียนแบบเต็มตัวแล้ว ก็จะอัพได้มากขึ้น ช่วงนี้ไรท์ต้องตื่นตั้งแต่ ตี 4 กว่าจะกลับมาถึงบ้าน ก็เกือบ 4 โมงเย็น หมดแรง
2K
