เทพสงครามสายเลือดมังกร

ในมิติห้วงนภานั้นหาใช่ที่ราบกว้างใหญ่ไร้ซึ่งขอบเขต  หากแต่มีเทือกเขาและภูเขาอยู่มากมาย

ภูมิประเทศในโลกภายนอกนั้นคล้ายคลึงกับที่นี่มาก

“มิติห้วงนภานี่ดูเหมือนโลกภายนอกเลยนะ!  ยากที่จะบอกได้ว่ามันเป็นห้วงมิติขนาดเล็ก  ช่างน่าทึ่งจริง ๆ!”

เมื่อได้เห็นห้วงมิติแห่งนี้  หลงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง  ทั้งขนาดอันมหึมาและความลึกลับของโลกใบนี้ช่างไกลเกินความคาดหมายของเขามากนัก

“ถูกแล้ว อย่างไรก็ตามเมื่อเจ้าไปถึงสุดขอบของห้วงมิติขนาดเล็กแห่งนี้  เจ้าก็จะได้เห็นกำแพงของห้วงมิติในขณะที่โลกภายนอกนั้นไม่มีใครสามารถบอกได้เลยว่ากำแพงของมันอยู่ที่ใด”

หลงเฉินตระหนักได้ว่า ‘กำแพง’ ที่ว่านั้นคงห่างไกลเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้

เวลานี้เขาเข้ามาในหุบเขาแห่งหนึ่งที่เกิดจากก้อนหินรูปร่างประหลาดมากมาย  หลงเฉินเดินไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวังและในที่สุดก็พบสถานที่ที่เขาสามารถซ่อนตัวได้

มันเป็นรอยแยกที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หลังจากขยับหินก้อนใหญ่สองสามก้อนออกไปหลงเฉิน ก็เข้าไปในรอยแยกและใช้ก้อนหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งมาปิดทับเอาไว้

“ข้ากลายเป็นหนูไปแล้วสินะที่ซ่อนอยู่ในที่เช่นนี้!”

หลงเฉินรู้สึกเคร่งเครียดเล็กน้อยที่เขาต้องซ่อนตัวแต่ในเมื่อทุกคนข้างนอกกำลังตามหากระบี่แก้วสิขร  เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะต้องเสาะหาไปทั่วทุกที  และหากหลงเฉินต้องการจะดูดกลืนผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่สิบ  เขาจำเป็นจะต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบเชียบที่สุด

หากมีใครเข้ามารบกวนหรือบังเอิญเจอเข้ากับเฟิงอู่เทียน  ชีวิตของเขาคงถึงจุดสิ้นสุดอย่างแน่นอน

“หลงเฉินเจ้าต้องการจะผสานผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่สิบจริงๆ หรือ?”

เมื่อคิดว่าหลงเฉินอาจจะทนไม่ไหว  หลิงซีจึงรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม  ขณะที่นางพูดนั้นหลงเฉินก็ใช้วิชา [แปลงร่างวิญญาณมังกร] แล้วและในตอนนี้เขาก็อยู่ในสภาวะที่แข็งแกร่งที่สุด  จากนั้นเขาก็นั่งขัดสมาธิและนำผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่สิบออกมาจากถุงมิติ

ขณะที่เขามองผลึกแก้วเพลิงอัสนีอยู่นั้น  แววตาของหลงเฉินแสดงถึงความแน่วแน่

“อย่าห่วงไปเลยข้ารู้ขีดจำกัดของตัวเองดี และหากข้าไม่สามารถรับมือกับมันได้ข้าจะยังเป็นหลงเฉินอยู่ได้อย่างไรล่ะ?  นอกจากนี้เมื่อครู่ข้าก็ทำเรื่องร้ายกาจไปมาก  พวกนั้นคงต้องอยากกำจัดข้ามากกว่าเดิมและหากข้าทำไม่สำเร็จละก็ ข้าคงต้องตายอย่างน่าสมเพชแน่ ๆ”

เมื่อนางเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้  หลิงซีจึงทำได้เพียงถอนหายใจ

“ระวังตัวด้วยล่ะ”

หากหลงเฉินทนไม่ไหวขึ้นมา  นางจำต้องคิดหาทางช่วยเขาให้ได้

หลงเฉินมองผลึกแก้วเพลิงอัสนีในมือ  เขายิ้มเล็กน้อยและรีบดูดกลืนมันเข้าไปในร่างโดยไม่ลังเล

ขณะที่มันเข้าไปในร่างของเขา  ผลึกแก้วก็แปรเปลี่ยนเป็นกระแสสายฟ้าและเปลวเพลิงและผสานเข้ากับพลังเปลวเพลิงและสายฟ้าในจุดตันเถียนของเขา  พวกมันผสานเข้าด้วยกันและทำให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง!

‘พลังของผลึกแก้วเพลิงอัสนีช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!’

นี่เป็นเพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น  ทว่าหลงเฉินกลับรู้สึกตกใจที่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดสั้นๆ เป็นระยะ จากบริเวณเล็ก ๆ จนขยายกว้างขึ้นและกลืนกินร่างกายของเขา  แม้จะแปลงร่างแล้วหลงเฉินก็ยังรู้สึกว่ามันยากเกินรับไหว!

เขาสัมผัสได้ว่าพลังนี้ทำลายองค์ประกอบของร่างกายของเขาอยู่ตลอดเวลาการทำลายล้างในระดับนี้เกินกว่าอัตราที่เขาสามารถฟื้นฟูขึ้นใหม่ได้  และในเวลาไม่นานหลงเฉินก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงยิ่งกว่าที่เขาสัมผัสได้จากผลึกแก้วชิ้นที่เก้าความเจ็บปวดนั้นฉีกทึ้งไปทั่วทุกอณูของร่างกายและราวกับมีใบมีดเล็ก ๆแฝงเร้นอยู่ทั่วทั้งตัวและกำลังบิดไปมาอย่างรุนแรง

การบิดตัวนั้นมากพอที่จะทำให้คนเสียสติได้เลยทีเดียว  เวลานั้นหลิงซีเห็นเลือดไหลออกมาจากมุมปากของหลงเฉิน  แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังกัดฟันทน

กระแสสายฟ้าและเปลวเพลิงบิดตัวอยู่ภายในร่างของหลงเฉินระลอกแล้วระลอกเล่า  แม้แต่เกล็ดมังกรของเขาก็ได้รับความเสียหายในระดับหนึ่ง

“ขืนเป็นเช่นนี้  ไม่ว่าเขาจะอดทนได้มากแค่ไหนก็คงหนีไม่พ้นความตายไปได้  ข้าจะทำอย่างไรดี?”

หลิงซีกำลังคลุ้มคลั่งด้วยความเป็นกังวล

เมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ในตอนนี้  หลงเฉินอดทนต่อความทุกข์ทรมานจากพลังทำลายล้างของผลึกแก้วและพยายามคิดหาทาง

‘ร่างกายของข้าได้รับความเสียหายอย่างหนัก  ด้วยการบ่มเพาะและการเผาไหม้ของสายฟ้าและเปลวเพลิง  มันอาจจะมากเกินกว่าที่ร่างกายของข้าจะรับได้!’

เมื่อคิดได้เช่นนั้น  จู่ ๆหลงเฉินก็มีความคิดบรรเจิดปรากฏขึ้นมา

‘[กายาย้อนกลับ]มีผลต่อการฟื้นฟูที่ยอดเยี่ยมสำหรับการบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อยๆ ในร่างกาย!ข้าน่าจะลองทดสอบประสิทธิภาพของมันที่นี่!’

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลงเฉินก็เริ่มใช้เคล็ดวิชา[กายาย้อนกลับ]  มันคือทักษะยุทธ์ระดับลึกล้ำขั้นกลาง ต่อให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส  หลงเฉินก็สามารถใช้เคล็ดวิชานี้เยียวยาตนเองได้

ความอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านไปมาระหว่างเปลวเพลิงและสายฟ้าในร่างกายของหลงเฉิน   ไม่ว่ามันจะโคจรไปที่ใดมัดกล้ามและเนื้อหนังของเขาก็ดูราวกับจะได้รับการเยียวยาและค่อย ๆ ฟื้นตัวอย่างช้าๆ  

“มันได้ผลจริง ๆ ด้วย!”

หลงเฉินรู้สึกเบิกบานใจและรีบเพิ่มพลังให้กับเคล็ดวิชานี้อย่างรวดเร็ว  ความร้อนหลั่งไหลเข้าไปในร่างของเขา  บริเวณที่ถูกทำลายโดยสายฟ้าและเปลวเพลิงและไม่สามารถฟื้นตัวได้ด้วยร่างกายของตนเองกลับได้รับเยียวยาด้วยผลจาก[กายาย้อนกลับ]

สิ่งนี้ทำให้เนื้อหนังที่ฟื้นฟูขึ้นใหม่และถูกเผาไหม้มีความทนทานยิ่งขึ้น

เมื่อเริ่มผสานผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่สิบ  หลงเฉินก็มีสภาพที่น่าสังเวชนัก  อย่างไรก็ตาม  หลังจากเวลาชั่วครู่ผ่านไป  หลิงซีก็เห็นว่าสีผิวของเขาค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาดมากขึ้น

“น... นี่มันคลื่นพลังของ [กายาย้อนกลับ]”

หลิงซีนึกขึ้นได้ว่าเคล็ดวิชา [กายาย้อนกลับ]น่าจะมีประโยชน์ในการช่วยลดความเจ็บปวดให้กับหลงเฉิน

หากเขากินสมุนไพรวิญญาณเข้าไป  เขาจำต้องย่อยสลายสมุนไพรนั้นก่อนที่จะใช้ประโยชน์จากพลังของมัน  ในตอนนี้พลังปราณของหลงเฉินจดจ่ออยู่กับการต้านทานพลังของสายฟ้าและเปลวเพลิง  จะเป็นไปได้อย่างไรหากเขาจะแบ่งสมาธิมาย่อยสลายสมุนไพรเหล่านั้น?

อย่างไรก็ตาม [กายาย้อนกลับ] อยู่ในร่างกายของหลงเฉินอยู่แล้ว  เพียงแค่ใช้ความคิดเขาก็สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ทันที

นี่คือความน่าอัศจรรย์ของเคล็ดวิชาบัญญัติชีวา มันทั้งรวดเร็ว สะดวกและมีประสิทธิภาพอย่างมาก  ที่สำคัญที่สุดก็คือมันมีไร้ซึ่งขีดจำกัดและไม่ต้องเสียเงินเสียทองเลยสักแดง

“ตาคนนี้โชคดีชะมัด”

หากไม่ใช่เพราะ [กายาย้อนกลับ]หลิงซีก็ไม่รู้ว่าจะช่วยหลงเฉินให้ผ่านพ้นสภาวะนี้ไปได้อย่างไร  ตอนนี้สถานการณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้วหลิงซีจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

เมื่อมี [กายาย้อนกลับ] หลงเฉินจึงสามารถทนต่อไปได้  อย่างไรก็ตามการที่ต้องทนอยู่ในสภาพเช่นนี้ห้าถึงหกวันนั้นเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสอย่างมาก  และด้วยสถานการณ์ของเขาก็เรียกได้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยสักนิด

นอกจากนี้  การที่เขาใช้พลังของ [กายาย้อนกลับ]  ทำให้สิ้นเปลืองปราณมังกรและช่วงเวลาที่พลังปราณมังกรลดลงก็เป็นโอกาสให้เปลวไฟและสายฟ้านั้นได้เปรียบ  หลงเฉินมีความเฉียบแหลมและคาดการณ์ถึงปัญหานี้เอาไว้แล้ว  ขณะที่พลังปราณมังกรลดลงก็ผ่านไปราวสองวัน

ในช่วงสองวันนี้ ร่างกายของหลงเฉินค่อย ๆแข็งแกร่งทนทานมากขึ้น  เขาเกือบจะได้ครอบครองร่างเพลิงอัสนีแล้วเต็มที

ด้วยปราณมังกรที่ลดลง  พลังเปลวเพลิงและสายฟ้าก็เริ่มจู่โจมอย่างต่อเนื่องก่อนหน้านี้มันอยู่ในสภาวะนิ่งเฉย แต่แล้วจู่ ๆ ก็กลับรุนแรงขึ้นราวกับฝูงผึ้งแตกรังที่แพร่กระจายไปทั่วร่างของหลงเฉิน

หลิงซีสังเกตได้ว่าร่างกายของหลงเฉินนั้นสงบลง  สายฟ้าและเปลวไฟค่อยๆ บ่มเพาะร่างกายของเขาอย่างเงียบ ๆ  แต่อย่างไรก็ตาม จู่ ๆพลังเหล่านี้ก็ก่อกบฏขึ้น  มันรุกล้ำร่างกายและพุ่งเข้าสู่แก่นมนุษย์สีแดงของเขา!

“ท่าไม่ดีแล้ว!มันจะทำให้ร่างกายระเบิดได้!”

หลงเฉินชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ  ความรุนแรงของสายฟ้าและเปลวเพลิงอยู่เหนือแก่นมนุษย์ในจุดตันเถียนของเขา  ปราณแท้จริงที่หลงเหลืออยู่นั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาต้านทานมันได้  หากพลังนั้นเข้าสู่จุดตันเถียนและหลงเฉินไม่สามารถทนรับไหวโดยปราศจากพลังปราณ  จุดตันเถียนของเขาจะถูกทำลายลงในที่สุด  ผู้ที่ผสานผลึกแก้วจนร่างระเบิดก็เจอกับสถานการณ์เดียวกันกับหลงเฉินในตอนนี้

‘ข้าไม่สามารถผสานผลึกแก้วชิ้นที่สิบได้อย่างนั้นรึ? ข้า...ข้าไม่ยอมรับหรอก!’

เมื่อคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เขายังไม่ได้ทำ  ความรู้สึกของหลงเฉินจึงเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน  ตระกูลหยางยังคงรอคอยความช่วยเหลือจากเขาอยู่และหลิงซีก็เช่นกัน  นางจำเป็นต้องมีเขา

เมื่อเขาเลือกที่จะผสานผลึกแก้วชิ้นที่สิบ  หลงเฉินก็ใคร่ครวญเรื่องนี้ไว้แล้ว  ทุกสิ่งที่มีความเสี่ยงมาพร้อมกับความเป็นไปได้ที่จะล้มเหลวเสมอ  หลงเฉินประมาทพลังของผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่สิบมากเกินไป  ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องไม่คาดฝันหากเขาต้องตายในที่สุด

“ไม่มีวัน!  ข้าจะไม่ยอมตายที่นี่!”

แสงเป็นประกายระเบิดออกมาจากดวงตาของหลงเฉิน  ความดื้อรั้นของเขานั้นแข็งแกร่งเสียจนหาที่เปรียบมิได้  หากเขาต้องตายเพราะผลึกแก้วเพลิงอัสนีทุกสิ่งที่ผ่านมาก็ล้วนเสียเปล่า!

“ข้า...หลงเฉิน...จะตายได้อย่างไรกัน!”

หลงเฉินคำรามออกมาด้วยคำพูดนั้น  เสียงของเขาดังก้องไปทั่วหุบเขาเล็ก ๆแห่งนี้

ตอนนั้นเอง  พลังของเปลวเพลิงและสายฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงที่พุ่งเข้าไปหมายจะทำลายจุดตันเถียนของเขา

ภายในจุดตันเถียนมีเพียงแก่นมนุษย์อยู่ในนั้น  ขณะที่เขาใช้พลังปราณมากเกินไป  แก่นมนุษย์ของเขาจึงใช้ประโยชน์ได้ไม่มากนัก

ภายในแก่นมนุษย์สีโลหิต  ลวดลายมังกรสีเข้มก็ปรากฏขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าพลังนั้นกำลังจะพุ่งเข้าไปในจุดตันเถียน  หลงเฉินก็กัดฟันแน่นและเตรียมขัดขวางการโจมตีด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี  ทันใดนั้น ณจุดตันเถียน ลวดลายมังกรกลับมีชีวิตและพลันเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า

ลำแสงสีโลหิตคู่หนึ่งพุ่งออกมาจากดวงตาของลวดลายมังกรและพุ่งไปยังพลังรุนแรงนั้น

หมอกโลหิตแพร่กระจายไปยังสายฟ้าและเปลวเพลิง  และภายใต้การควบคุมของพลังรุนแรงนั้น  หลงเฉินรู้สึกราวกับว่าพลังของสายฟ้าและเปลวเพลิงเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

ไม่นานหลังจากนั้น หลงเฉินก็เห็นพลังสีฟ้าของสายฟ้าและเปลวเพลิงที่อยู่ในจุดตันเถียนกลับกลายเป็นสีแดงอย่างสมบูรณ์และแฝงอยู่ในจุดตันเถียนของเขา

*************************