.... หลังจากเดินทางมาได้สองเดือน. เฟยหลงก็มาถึง เมืองชายแดนทางใต้. ก่อนที่เขาจะได้รับคำสั่งให้ จัดระเบียบทหารทั้งหมดในเมืองใหม่ โดยมีพี่น้องทั้งหกคอยช่วยเหลือ
" เอาหละ. จงเปา เป่าซื่อ เทียนมิ้ง ถังสง พวกเ้าทั้งสี่ ไปจัดการฝึกทหารเหล่านี้ด้วย " เฟยหลงสั่งออกไป.
.... ทั้งสี่ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบเอ่ยออกมาพร้อมกัน " ขอรับท่านขุนพล. " พูดจบทั้งสี่ก็ยังคงฝึกทหารต่อไป
.... เฟยหลง จึงหันไปทาง มู่ปิงและหมีดำ ก่อนจะพูดขึ้น " เ้าสองคนตามข้ามา " พูดจบเขาก็เดินกับไปยังจวนของเขา
.... มู่ปิง และ หมีดำ ต่างก็รับคำก่อนจะเดินตาม เฟยหลงไป
.... เมื่อ เข้ามาในจวนแล้ว เฟยหลง ก็ผิวปากออกมา ไม่นานกองทหารร้อยคนของเค้าก็ออกมา พร้อมกับพูดออกมาพร้อมๆกัน " คารวะท่านขุนพล "
... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้น ก็ยกมือขึ้น ก่อนจะหันไปทาง มู่ปิงและหมีดำ แล้วเอ่ยขึ้น " นี้คือพีน้องกองร้อยที่สิบของเรา. ข้าอยากให้พวกเ้าฝึกพวกเขาตามนี้ " เฟยหลงเอ่ยออกไปก่อนจะนำตำราที่เขียนเองมอบให้แก่ มู่ปิง
... มู่ปิง เห็นเช่นนั้นก็รีบถามออกไปด้วยความสงสัย " ท่านขุนพลท่านหมายความว่า..." แต่ยังไม่ทันพูดจบ หมีดำก็เอ่ยขึ้น. เ้าจะถามอะไรให้มากความหละ มู่ปิง ท่านขุนพลให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ "
... เฟยหลง จึงรีบเอ่ยขึ้น. " ไม่ต้องใไป การที่ข้าให้พวกเ้า สองคนฝึกพี่น้องของเราทั้งร้อยคนนั้น ก็เพื่อจะสร้างหน่วยรบพิเศษขึ้นมา. มีชื่อว่า " หน่วยพยัคฆ์บิน " ทุกคนจะถูกฝึกอย่างหนักให้มีความสามารถมากกว่าทหารปรกติถึงสิบเท่า แต่ละคนจะต้องสู้กับทหารทั่วไปได้ แบบหนึ่งต่อสิบ เ้าทั้งสองเองก็ต้องฝึกตามนี้เช่นกัน "
.... ทั้งสองได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้าเข้าใจทันที. ก่อนที่ เฟยหลง จะพูดออกไปอีกว่า " อีกอย่างนะ เื่นี้อย่าให้ใครรู้ พวกเ้าก็ฝึกพี่น้องเราทั้งหมดในจวนนี้หละ "
" ขอรับท่านขุนพล " ทั้งสองรับคำ
.... เฟยหลง เมื่อเห็นว่าทั้งสองรับคำแล้ว ก็เอ่ยขึ้น. " เช่นนั้นพวกเ้าก็เริ่มฝึกพี่น้องของเราได้เลย " พูดจบ เฟยหลงก็เดินเข้าห้องไป
.... มู่ปิง เมื่อเห็นว่า เฟยหลงไปแล้วก็พูดขึ้น " หมีดำ เ้าคิดว่าท่านขุนพลกำลังทำอะไรอยู่ "
.... หมีดำได้ยินเช่นนั้น ก็ตบไปที่หัวของ มู่ปิงแล้วเอ่ยขึ้น. " เ้านี้มันโง่จริงๆเลย ท่านขุนพลกำลังจะสร้างทหารของท่านเองหนะสิ "
" แต่ว่า ทำแบบนี้ หากราชสำนักรู้จะไม่เป็ผลดีต่อท่านขุนพลนะ. " มู่ปิงเอ่ยขึ้น
.... หมีดำ ได้ยินเช่นนั้นก็ตบไปอีกที. ก่อนจะพูดขึ้น " โถ่เอ้ย ก็อย่าให้ใครรู้สิ แม้แต่เ้าสี่คนนั้นก็อย่าให้รู้. "
" แต่ข้าว่า มันจะไม่... " มู่ปิงยังพูดไม่ทันจบก็ ถูกตบเป็ทีที่สาม ก่อนที่ หมีดำจะพูดขึ้น " เ้าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบไปฝึกทหารกันเถอะ " พูดจบหมีดำก็ลากตัว มู่ปิง ออกไปฝึกทหารทันที
... หนึ่งเดือนต่อมา เฟยหลงก็ถูก จางชิงเรียกตัวไปพบ
" เฟยหลง สายของเราที่แคว้นหนานไห่ รายงานมาว่า. อีกหนึ่งเดือน คณะทูตของแคว้นอู๋ จะไปยังหนานไห่. เ้าคิดว่ายังไง
" เื่นี้ข้าน้อยเองก็ทราบแล้ว. ข้าคิดว่าท่านเองก็น่าจะเดาเหตุผลของการมาหนานไห่. ของแค้วนอู๋ออก. เื่เป็พันธมิตรยังไงหละ. " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" เื่นี้ข้ารู้ แต่อีกเหตุผลนึงหละเ้ารู้หรือไม่. " จางชิงเอ่ยออกไป
.... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้น ก็รีบเอ่ยขึ้น " เหตุผลอะไรหรือขอรับท่านแม่ทัพ "
" การที่ทูตแคว้นอู๋ มาหนานไห่ครั้งนี้นอกจากจะมาเพื่อเป็พันธมิตรแล้ว ยังจะมาเพื่อสู่ขอองค์หญิงหยุนซีอภิเษกกับรัชทายาทแคว้นอู๋ . อีกด้วย. หากเื่นี้สำเร็จก็เท่ากับว่า แคว้นอู๋ที่อยู่ทิศตะวันตกของเรากับหนานไห่ที่อยู่ทางใต้ จะผนึกกำลังกันโจมตีต้าเหลียงของเราหนะสิ และเมื่อถึงเวลานั้น. ต้าเหลียงของเราจะเจอศึกสองด้านยังไงหละ " จางชิงเอ่ยออกมา
... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นก็ใขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น " หากเื่เป็เช่นนี้ ต่อไปต้าเหลียงเราต้องแย่แน่ๆ ท่านแม่ทัพไม่ทราบว่า ทางราชสำนักรู้เื่นี้แล้วหรือยัง " เฟยหลงถามออกไป
" ไม่ต้องห่วง เื่นี้ข้าได้ให้ม้าเร็วรีบไปรายงานยังเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว " จางชิงเอ่ยขึ้น
" ท่านแม่ทัพ กว่าราชสำนักจะรู้เื่นี้ก็คงไม่ทันการแล้ว " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ก็เพราะเื่นี้หละ ข้าถึงได้ให้คนไปตามเ้ามายังไงหละ. ข้าอยากจะรู้เ้ามีแผนการอะไรดีๆบ้าง " จางชิงเอ่ยขึ้น
.... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่. ก่อนจะพูดขึ้น " แผนการดีๆคงไม่มีหรอกครับ ทางที่ดีตอนนี้พวกเราสั่งทหารเตรียมการป้องกันให้พร้อมก่อนจะดีกว่า. ข้าคิดว่า อีกไม่นาน หนานไห่จะต้องยกกองทัพมาบุกเราแน่ๆ "
...จางชิงได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้า ก่อนจะพูดว่า " อืม เช่นนั้นเ้าไปจัดเตรียมทหารให้พร้อม ส่วนข้าจะส่งคนไปขอกำลังเสริมจากทางราชสำนักให้มาเพิ่มการป้องกันทีนี้. "
" ขอรับท่านแม่ทัพ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัว " เฟยหลงเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินออกไป
... เฟยหลง เมื่อออกมาจากจวนของ จางชิง เขาก็เรียกหกนายกองมาพบ หกนายกองที่ว่าก็คือเหล่าพี่น้องของเขานั้นเอง
" เอาหละ ที่ข้าเรียกพวกเ้ามาวันนี้ ข้ามีเื่จะบอก ตอนนี้แคว้นอู๋และหนานไห่ อาจจะเป็พันธมิตรกัน และมันก็จะไม่เป็ผลดีต่อแคว้นเหลียงของเรา. จงเปา เทียนมิ้ง พวกเ้าสองคน จงคุมทหารรักษากำแพงเมืองให้เข้มงวดกว่าปรกติสองเท่า " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านขุนพล " ทั้งสองรับคำ
" เป่าซื่อ ถังสง เ้าสองคน นำทหารรักษาความเรียบร้อยภายในเมือง ผู้ใดเข้าออกให้ตรวจตราให้ละเอียด. " เฟยหลงสั่งออกไป
" ขอรับท่านขุนพล. " ทั้งสองรับคำ
" ส่วนเ้าหมีดำ พาคนไปสืบข่าวที่แคว้นหนานไห่. หากมีอะไรให้รีบกลับมารายงานข้าทันที " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ข้าน้อยรับทราบ " หมีดำเอ่ยออกไป
" เอาหละ พวกเ้าแยกย้ายกันไปทำงานได้ " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
... ทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็คำนับลาแล้วแยกย้ายกันออกไปทำหน้าที่ของตน เหลือแต่เพียง มู่ปิงคนเดียวที่ยังอยู่ในห้อง
... เฟยหลง จึงเดินไปใกล้ๆแล้วบอกกับ มู่ปิงว่า " ส่วนเ้าก็อยู่ฝึกหน่วยพยัคฆ์บินต่อไป "
... มู่ปิงได้ยินเช่นนั้นก็ขานรับออกมา ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น " ท่านขุนพล หากพวกเราต้องรบกับ หนานไห่ขึ้นมาจริงๆ แล้วท่านกับองค์หญิงเล่าจะทำยังไง "
.... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้น " อย่าใส่ใจเื่นี้เลย. เ้าไปฝึกพี่น้องของเราต่อเถอะ "
.... มู่ปิง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบกล่าวลา ก่อนจะเดินออกไป เหลือไว้แต่เพียง เฟยหลงที่นั่งอยู่คนเดียว
.... เฟยหลง เค้าค่อยๆหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมาจากเสื้อ แล้วพูดขึ้น " หากเ้าเป็ชาวเหลียงก็ดีสินะ " เค้าเอ่ยออกมาก่อนจะถอนหายใจยาวๆ
.... ณ เมืองลู่หนิง. เมืองหลวงของแคว้นหนานไห่. ภายในราชวัง. หนานไห่อ๋องกำลังคุยอยู่กับบุตรชายของตน
" ซุนเหวิน เื่ที่แค้วนอู๋ จะสู่ขอพี่สาวเ้าเ้าคิดเห็นว่ายังไง " หนานไห่อ๋อง ซุนอี้หลง เอ่ยถามขึ้น
" ทูลเสด็จพ่อ เื่นี้จะเป็ผลดีต่อพวกเรานะพะย่ะค่ะ. แคว้นเหลียงตอนนี้กำลังอ่อนแอลง หากเราผูกมิตรกับแคว้นอู๋ อย่างน้อยๆ เราก็จะได้ผลประโชยน์มากกว่า " ซุนเหวินเอ่ยออกไป
... ซุนอี้หลงได้ยินเช่นนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยออกมา. " เื่ที่เ้าพูดมาพ่อก็เห็นด้วย แต่ว่าพี่สาวเ้าพึ่งจะกลับมาหลังจากไปเป็ตัวประกันอยู่แคว้นเหลียง อีกทั้งนางยังถูกรอบทำร้ายหลายครั้ง. กลับมาอยู่หนานไห่ไม่ทันไร จะให้นางแต่งออกไปอีกแล้ว พ่อคิดว่า จะไม่เป็ธรรมกับนางเกินไปหรอกหรือ "
" ทูลเสด็จพ่อ. เื่การลอบสังหารแคว้นอู๋แจ้งมาแล้วว่าไม่เกี่ยวค้อง อีกอย่างแคว้นอู๋รับปากเราว่า. หากเราร่วมมือกลับเขา แคว้นอู๋จะคืนสิบเมืองที่ยึดไปให้แก่เรา. เสด็จพ่อรองคิดดูหากได้สิบเมืองที่เสียไปคืนแลกกลับพี่หญิง ยังไงพวกเราก็ไม่ขาดทุนนะพะย่ะค่ะ. " ซุนเหวินเอ่ยออกไป
" เห้อ. ที่เ้าพูดมามันก็จริง แต่ว่า พี่สาวเ้าจะยอมแต่งออกไปหรือไม่. เอาเช่นนี้แล้วกัน เ้าไปอธิบายให้นางฟังหน่อยก็แล้วกัน ทำยังไงก็ได้ ให้นางยอมตกลง " ซุนอี้หลงเอ่ยออกไป
... ซุนเหวิน ได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น " หม่อมฉันรับบัญชา พะย่ะค่ะ " พูดจบเขาก็เดินจากไป
.... เมื่อซุนเหวิน เดินจากไป. ซุนอี้หลง ก็อุทานออกมาเบาๆ " เห้อ.... พ่อขอโทษด้วย เพื่อบ้านเมืองพ่อจึงต้องทำเช่นนี้. "
700
