“เฮ้ย นี่แกะพาฉันไปไหนว่ะ”
ตะวันถามขณะเดินตามเพื่อนไป
“ฉันจะฉลองให้แกก่อนล่วงหน้าไงล่ะ ไปกันเถอะ รถฉันจอดอยู่โน้น”
แล้วทั้งสองก็ออกไปเที่ยวด้วยกันอย่างสนุกเต็มที่ ดื่มเบียร์กันเข้าไปหลายแก้วจนออกอาการมึนๆจึงได้พากันกลับ
“ตายแล้วคุณตะวัน นี่ไปดื่มเหล้ามาหรือค่ะ”
แม่บ้านเห็นเข้าก็ร้องเอะอะด้วยความใ ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรได้แต่เดินเซๆขึ้นห้องไปนอนก่อนจะหลับเป็ตายไปตื่นเอาอีกทีก็สิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น
ตื่นมาก็อาบน้ำแต่งตัวเดินลงมาชั้นล่าง พบผู้เป็แม่นั่งอยู่ซึ่งพอเห็นลูกชายก็รีบถาม
“หิวหรือยังลูก”
“หิวมากเลยครับคุณแม่”
“ได้ข่าวว่าริอ่านกินเหล้าแล้วเหรอ”
ผู้เป็มารดาทำเสียงเข้มถาม ตะวันหลบตาแล้วมองเลยไปที่คุณแม่บ้านซึ่งเขามั่นใจว่าต้องเป็คนที่เอาเื่ของเขาไปฟ้องมารดาแน่ๆ
“คุณแม่บ้านบอกหรือครับ”
“ไม่ต้องไปโทษคุณแม่บ้านหรอก แม่สั่งแกไว้เองว่าถ้ามีอะไรก็ให้รีบบอก ตะวันเองนั้นแหละที่ทำตัวไม่ดี”
“ขอโทษครับคุณแม่ แต่ผมดื่มนิดหน่อยเท่านั้นเอง ทะนงเขาพาไปเลี้ยงฉลองที่ผมสอบได้”
ชายหนุ่มกล่าวเสียงอ่อยอย่างยอมรับผิด
“คราวนี้แม่จะไม่ว่าอะไร แต่อย่าให้มีครั้งต่อไปอีก ตะวันอายุยังน้อยนะลูก ไว้เรียนจบมีงานมีการทำเมื่อไหร่แม่จะไม่ห้ามเลย”
“ครับคุณแม่”
“เื่เลี้ยงฉลองนี่ก็เหมือนกัน พ่อเขาสั่งไว้ว่าให้ลูกล่วงหน้าไปที่บ้านสวนก่อน ไปจัดสถานที่เตรียมพร้อมไว้อีกสองวันพ่อกับแม่ถึงจะตามไป”
“ครับคุณแม่”
ตะวันรับคำ และเมื่อเขาทานอาหารอิ่มเขาก็ได้โทรไปชวนทะนง เมื่อทะนงมาถึงก็ต้องใที่เห็นเขาใส่ชุดนักเรียนเตรียมทหารยืนรออยู่
“เฮ้ย แกจะแต่งชุดนี้ทำไมตะวัน”
“ก็ฉันจะไปชุดนี้”
เขาตอบหน้าตาเฉย
“ทำไมว่ะ”
ทะนงงงจัด
“แล้วแกก็จะรู้เอง”
เขาตอบเพื่อนวัยเดียวกันด้วยรอยยิ้มกริ่มก่อนออกเดินทางกันโดยมีคนรับใช้ของบิดาที่เป็ผู้ชายไปด้วยสองคนเพื่อไปช่วยจัดเตรียมสถานที่
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ไปถึงบ้านสวนที่แสนสงบร่มรื่น เมื่อรถจอดลงหน้าบ้านตะวันก็สั่งให้คนรับใช้เอาของขึ้นไปเก็บที่บ้าน ส่วนตัวเขาก็เดินอ้อมไปทางบ้านหลังเล็กเมื่อนางลีหันมาเห็นเข้าก็ร้องเอะอะออกมาด้วยความดีใจ
“ตาแสงดูนั้นสิ คุณตะวันมาแล้ว แต่งชุดทหารมาด้วย โก้ทีเดียว”
นอกจากนายแสงแล้วยังมีลอยกับน้อยด้วยที่วิ่งออกจากบ้านมาดูทำให้ตะวันรู้สึกภาคภูมิใจมาก เขายกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่าอย่างไม่ถือตัว
“สวัสดีครับน้าแสง น้าลี เป็ไงเด็กๆ สบายดีกันทุกคนไหม”
“สบายดีกันทุกคนครับ หายไปนานผมนึกว่าคุณตะวันจะไม่มาบ้านสวนอีกแล้ว”
คำพูดของลอยเด็กชายวัยสิบขวบทำให้ตะวันหัวเราะ
“ต้องมาสิ ยังไงก็ต้องมาแน่ๆ”
พอดีกับที่ทะนงเดินตามมาตะวันจึงได้แนะนำเขาให้กับทุกคนได้รู้จัก
“นี่เพื่อนผมครับ ชื่อทะนง”
“สวัสดีครับน้า”
ทะนงยกมือไหว้สองสามีภรรยาที่เป็คนเฝ้าสวน
“เดี๋ยวผมต้องขอตัวก่อนน่ะครับ จะไปจัดของเสียหน่อย ไปนง ไปได้แล้ว”
ขณะที่ตะวันพูดนั้นสายตาของเขาก็แอบมองไปรอบๆโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
“เดี๋ยวผมให้ไอ้สองคนนี้กับแม่มันไปช่วยนะครับ”
880
![[OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776844356_90956942.webp)
