[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

การเดินทางผ่านช่องทางพิเศษระดับ VVIP ส่วนตัวของท่านประธานฮั่ว เป็นไปอย่างราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง ไม่มีแมลงหวี่แมลงวันบินมาเกาะแกะแม้แต่ตัวเดียว

ไป๋ลู่นั่งจมดิ่งลงไปในเบาะหนังนุ่มนิ่มของรถยนต์หรูอย่าง Rolls-Royce Phantom ความรู้สึกอิจฉาในใจเดือดปุดๆ อย่างไม่หยุดหย่อน

ฮั่วเหยียนฟางเหลือบมองเธอด้วยหางตา "เกลียดคนรวยอีกแล้ว?"

ไป๋ลู่คอตก ถอนหายใจเฮือก "เกลียดค่ะ... เกลียดมากด้วย"

"ถ้าคุณเอ่ยปาก เย่จิ่งเหยียนคงยินดียกให้คุณสักคัน" ฮั่วเหยียนฟางเอ่ยเสียงเรียบ

อย่าว่าแต่รถเลย หนี้สินมหาศาลที่พ่อแม่บุญธรรมตัวแสบก่อไว้ให้เธอ ถ้าเธอเอ่ยปาก เย่จิ่งเหยียนก็คงจะช่วยใช้หนี้ให้เธอจนหมดด้วยซ้ำ

"อาซุย นายจะคิดแบบนี้ไม่ได้นะ" ไป๋ลู่ส่ายหน้า สีหน้าจริงจังขั้นสุด 

"ต่อให้เย่จิ่งเหยียนรวยล้นฟ้าแค่ไหน นั่นก็เงินของเขา ไม่เกี่ยวกับฉัน จะให้ฉันถือสิทธิ์ความเป็นไอดอลที่เขาชื่นชอบ แล้วรับของขวัญโน่นนี่นั่นจากเขาอย่างหน้าด้านๆ ไม่ได้"

เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อย แววตามุ่งมั่น "ถ้าฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับเย่จิ่งเหยียนจริงๆ ฉันก็ยิ่งไม่ควรเอาเงินของเขา แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าเป็น ‘มิตรภาพ’ กับนายก็เหมือนกัน ฉันปฏิบัติด้วยมาตรฐานเดียวกัน"

ฮั่วเหยียนฟางใช้หางตามองท่าทางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กของเธอนั้น แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

"อืม"

เขาค้นพบข้อดีของเจ้ากระต่ายเพิ่มขึ้นอีกข้อแล้ว...

"ไม่ว่าแฟนคลับของฉันจะรวยแค่ไหน ถ้าพวกเขาส่งของขวัญราคาแพงหูฉี่มาให้ ฉันจะไม่รับเด็ดขาด แต่ถ้าแฟนคลับส่งของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่ราคาไม่แพงมาให้ ฉันจะรับไว้ด้วยความยินดี เพราะสิ่งเหล่านี้คือความรักที่แฟนคลับมีให้ฉันยังไงล่ะ!"

พูดจบ ไป๋ลู่ก็ดึงคอเสื้อลง เผยให้เห็นเครื่องรางถุงหอมใบจิ๋วที่ห้อยอยู่ที่คอ แล้วอวดอย่างภูมิใจ

"นายเห็นไหม ตอนที่ฉันนอนโรงพยาบาล คุณยายเตียงข้างๆ เย็บให้ฉันกับมือเลยนะ! ขลังสุดๆ!"

ผิวขาวเนียนละเอียดดุจหิมะที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมา... ฮั่วเหยียนฟางจำได้ดี ตอนที่แช่น้ำพุร้อน เขาเห็นมากกว่านี้มาแล้ว

ดวงตาของเขาขรึมลงเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก เสียงเรียกเข้ามือถือของไป๋ลู่ก็ดังขัดจังหวะขึ้น

พอเธอกดรับสาย เสียงตะโกนแปดหลอดของผู้กำกับจางก็ดังทะลุลำโพงออกมาจนแก้วหูแทบสั่น

"ไป๋เสี่ยวลู่! ที่อยู่บ้านเธอหลุดออกไปว่อนเน็ตแล้วนะ! ตอนนี้เธอกลับบ้านไม่ได้เด็ดขาด! กองทัพนักข่าวกับแฟนคลับดักรอเพียบ! ไปหาโรงแรมซุกหัวนอนซะ!"

"..." ไป๋ลู่เบะปาก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ 

"ผู้กำกับ... หนู... หนูไม่มีเงินค่ะ ผู้กำกับจางคะ หนูขอยืมสัก——"

"ฮะ? เธอว่าอะไรนะ? สัญญาณไม่ดีเลย เสียงดังเกินไปฉันไม่ได้ยิน... โอ๊ยสรุปว่าห้ามกลับบ้านเด็ดขาดนะ! แค่นี้นะ!"

ตู๊ด... ตู๊ด...

ผู้กำกับจางตัดสายทิ้งไปดื้อๆ!

ไป๋ลู่เงยหน้าขึ้นมามองคนข้างๆ ทั้งน้ำตาคลอเบ้า 

"อาซุย... ก่อนที่ฉันจะปั้นนายเดบิวต์หาเงินได้ นายช่วยให้ฉันยืมสักสองร้อยหยวนก่อนได้ไหม? เอาแค่พอหาโรงแรมจิ้งหรีดแถวนี้ซุกหัวนอนก็ได้"

ฮั่วเหยียนฟางรู้อยู่แล้วว่าเธอถังแตก แต่ไม่คิดว่าจะจนถึงขนาดเงินติดตัวสองร้อยหยวนก็ไม่มี!

"ปกติคุณใช้ชีวิตยังไง?"

ไป๋ลู่ยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำมูก ฟืด 

"ปกติฉันไม่ใช้เงินนี่นา เสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่ การเดินทาง ล้วนมีสปอนเซอร์สนับสนุน เสื้อผ้ากระเป๋าอะไรพวกนี้ แบรนด์สินค้าก็ส่งมาให้รีวิว... อาซุย นายไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันก็ได้ค่าเซ็นสัญญาแล้ว ฉันมีเงินดันนายเดบิวต์แน่นอน!"

ฮั่วเหยียนฟาง: "......"

ตัวเองจะไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่รอมร่อ ยังจะมีกะใจมาห่วงเรื่องดันเขาเดบิวต์อีก...

เจ้ากระต่ายนี่ความมุ่งมั่นเกินพิกัดจริงๆ

ฮั่วเหยียนฟางไม่ได้ควักเงินให้เธอยืม และก็ไม่ได้ขับรถไปส่งเธอที่โรงแรมจิ้งหรีด แต่เขากลับพาเธอไปส่งที่คอนโดมิเนียมสูงระฟ้าสุดหรูของเขาใจกลางเมืองแทน

ไป๋ลู่ยืนอึ้งอยู่หน้าตึก "ที่นี่คือ...?"

"คอนโดฯ ในชื่อของท่านประธานฮั่ว คุณพักที่นี่ชั่วคราวได้"

ไป๋ลู่ลังเล "มะ... ไม่ดีมั้ง? ถึงท่านประธานฮั่วจะเป็นแฟนคลับฉัน แต่ว่า..."

"ท่านประธานฮั่วมีอสังหาริมทรัพย์เยอะแยะ ที่นี่ไม่ค่อยได้มาอยู่หรอก ทิ้งไว้ก็ฝุ่นจับเปล่าๆ ถ้าคุณเกรงใจ ก็ช่วยทำความสะอาดห้องให้ท่านประธานฮั่วเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน" 

ฮั่วเหยียนฟางยื่นคีย์การ์ดสีดำขลับให้เธอ 

"ที่นี่ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดมาก สื่อมวลชนไม่มีทางเข้ามาได้"

ไม่มีสื่อเจ้าไหนเข้ามาได้... ประโยคนี้ประโยคเดียว ซื้อใจไป๋ลู่ไปเต็มๆ

งานแถลงข่าวเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น ต่อให้เธอหนีไปนอนโรงแรม ไม่กี่นาทีก็คงโดนนักสืบโซเชียลขุดเจอพิกัด

ถึงตอนนั้นก็โดนรุมล้อม ต้องหอบผ้าผ่อนย้ายโรงแรมหนีอีก ไม่จบไม่สิ้นกันพอดี

ไป๋ลู่กัดฟันรับคีย์การ์ดมา 

"ฝากขอบคุณท่านประธานฮั่วแทนฉันด้วยนะ! ฉันจะตั้งใจทำความสะอาดห้องให้ท่านอย่างดีเลย! ปัดกวาดเช็ดถูให้วิบวับ! หาบ้านเช่าได้เมื่อไหร่ฉันจะรีบย้ายออกทันที!"

"ไม่รีบ" ฮั่วเหยียนฟางตอบสั้นๆ

"อาซุย งั้นขอเบอร์นายไว้หน่อยสิ?" ไป๋ลู่กลอกตาเจ้าเล่ห์ ทำหน้าทะเล้น 

"ตอนฉันย้ายออก ฉันก็ต้องบอกนายสักคำสิ ไม่อย่างนั้นเสียมารยาทแย่เลย จริงไหม?"

เจ้ากระต่ายหาเรื่องขอคอนแทกต์เขาได้สารพัดวิธีจริงๆ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะปั้นเขาให้ได้สินะ

ฮั่วเหยียนฟางบอกเบอร์ส่วนตัวให้เธออย่างว่าง่าย เธอรีบเมมชื่อลงในเครื่องอย่างระมัดระวังราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

เงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับมองเขา " We Chat... ก็ใช้เบอร์นี้เหรอ?"

"อืม"

เจ้ากระต่ายดีใจจนปากฉีกยิ้มกว้างไปถึงใบหู แทบจะกระโดดกอดคอเขา

"อาซุย ไว้เจอกันนะ!"

กระต่ายน้อยลากกระเป๋าเดินทางใบโต กระโดดดึ๋งๆ เข้าไปในลิฟต์อย่างร่าเริง

ฮั่วเหยียนฟางหยิบมือถือขึ้นมา ใช้เบอร์ส่วนตัวสมัครบัญชีวีแชตเป็นครั้งแรก จากนั้นถึงค่อยเหยียบคันเร่ง ขับรถออกจากลานจอดรถใต้ดินไป

สมกับเป็นคอนโดฯ หรูของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง แค่ทำเลระดับทองคำฝังเพชรว่ากินขาดแล้ว ระบบความปลอดภัยยังเทียบชั้นทำเนียบขาว ขนาดลิฟท์ที่เธอขึ้นยังล็อกชั้นอัตโนมัติ ด้วยคีย์การ์ดใบเดียว 

ต่อให้มีนักข่าวแอบเข้ามาได้ ก็ไม่มีทางขึ้นลิฟต์ได้อยู่ดี

ไป๋ลู่ลากกระเป๋าเดินทางไปตามโถงทางเดินปูพรมหนานุ่ม ท่องเลขห้องบนคีย์การ์ดไปพลาง

"888... 888... 888 อยู่ไหนหว่า..."

886 ก็เจอแล้ว... 887 ก็เจอแล้ว... แต่หาห้อง 888 ไม่เจอ!

ตอนนั้นเอง ไป๋ลู่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากด้านหลัง เธอทิ้งกระเป๋าเดินทางทันที แล้ววิ่งตึกตั่กเข้าไปหาด้วยความดีใจ

"ขอโทษนะคะ! ฉันเพิ่งมาที่นี่วันแรก รบกวนถามหน่อยค่ะ ไม่ทราบว่าห้อง 888—— พ่ออออออออ!!!!"

ลู่อี้ถิงจำ 'ลูกสาวแห่งชาติ' ที่กำลังเป็นกระแสคนนี้ได้แม่นยำอยู่แล้ว เขาขมวดคิ้วถาม "ไป๋ลู่ เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

เครื่องหน้าหล่อเหลาลึกซึ้งสมบูรณ์แบบ ราวกับพระเจ้าทรงบรรจงแกะสลักทีละส่วน คิ้วกระบี่คมเข้มเลิกขึ้นสูง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูป

พูดกันตามตรง... ใบหน้าหล่อเหลาระดับปีศาจของพ่อเธอนี่ยอดเยี่ยมกระเทียมดองจริงๆ! ไม่แพ้พ่อเทพบุตรอาซุยเลย! กินกันไม่ลง!

เบ้าหน้านี้! หุ่นนี้! ออร่าความเป็นซุปตาร์นี้!!! ที่สุด!!!

กรี๊ดดดดดดดด! ขอส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนในใจ เพื่อบูชาความหล่อของราชาจอเงินลู่!!!

ไม่เสียชื่อฉันจริงๆ ที่สืบทอดพันธุกรรมความหน้าตาดีระดับสวรรค์สร้างมาจากพ่อได้เป๊ะขนาดนี้!

เกิดใหม่ชาตินี้... ในที่สุดก็ได้เจอพ่อตัวเป็นๆ แล้ว!!

ขอบตาไป๋ลู่ร้อนผ่าว จมูกแสบจี๊ด ความรู้สึกตื้นตันตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย

"พ่อคะ..." เสียงของเธอสั่นเครือ

ทว่า... บนใบหน้าหล่อเหลาของลู่อี้ถิงกลับเต็มไปด้วยความรำคาญและรังเกียจ

"เธอป่วยเหรอ? ประสาทหรือเปล่า? เรียกใครว่าพ่อ?"

"อี้ถิง ใจเย็นๆ น่า ไป๋ลู่ไม่ได้เรียกนายว่าพ่อหรอก เธอคงอยากจะถามว่าห้อง 888 อยู่ไหนต่างหาก" ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกายลู่อี้ถิง (กู้เพียนหราน) ก้มลงมองคีย์การ์ดในมือเธอแวบหนึ่ง แล้วยิ้มให้อย่างสุภาพอ่อนโยน

"ไป๋ลู่ ออกจากลิฟต์แล้วเดินไปทางซ้ายสุดทางเดิน มีแค่ห้อง 888 ห้องเดียว เธอไม่หลงแน่นอนครับ"

ไป๋ลู่ยืนนิ่งไม่ขยับ เท้าเหมือนถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น จ้องมองพ่อของเธอตาไม่กะพริบ น้ำตาเริ่มเอ่อล้น

ลู่อี้ถิงขมวดคิ้วแน่น เส้นเลือดปูดโปน เหมือนกำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่

"อี้ถิง นายกลับเข้าไปก่อนเถอะ" ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง 

"หาไม่เจอเหรอ? ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมพาไป ดีไหม?"

ไป๋ลู่ส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาคลอเบ้าจนภาพตรงหน้าพร่ามัว

ไม่! เธอจะอ้างสิทธิ์รับพ่อ!

ไป๋ลู่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของราชาจอเงินลู่อย่างถือวิสาสะ

ลู่อี้ถิงหน้าดำทะมึนทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "ปล่อย!"

ไป๋ลู่กำแขนเสื้อเขาแน่น ไม่กล้าพูดอะไร กลัวว่าถ้าเปิดปากพูดแล้วจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้วปล่อยโฮออกมา

การได้เจอกับพ่อ เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในชีวิต... เธอจะร้องไห้ไม่ได้นะ!

ลู่อี้ถิงทำหน้าอำมหิตราวกับเจอขยะเปียก สะบัดเธอออกอย่างแรงจนสุดแรงเกิด!

เพี้ยะ! (เสียงสะบัดมือ)

"คิดว่ามีฝีมือการแสดงนิดหน่อยกับหน้าตาสวยๆ แล้วจะมาใช้ทางลัดตีสนิทได้เรอะ! คนประจบสอพลอแบบเธอเนี่ย 'พ่อ' เจอมาเยอะจนเอียนแล้ว! ไสหัวไปให้ไกลเลยไป!"

ตุบ!

ไป๋ลู่ถูกแรงเหวี่ยงจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น เธอมองแผ่นหลังของพ่อที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดีด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปากได้

ช็อกซีนีม่าจนลืมลุกขึ้นวิ่งตาม

นี่คือ... พ่อของเธอ?

ราชาจอเงินลู่ผู้สุภาพอ่อนโยน กิริยาท่าทางสูงส่งสง่างามดุจเทพบุตร แม้แต่กับตัวประกอบธรรมดาๆ ก็ยังพูดจาด้วยความสุภาพเป็นกันเองที่ออกทีวีคนนั้นน่ะนะ?

หรือว่าเธอจำคนผิด?

ไอ้คนขี้โมโหแถมปากร้ายอย่างกับหมาบ้าคนนี้... ต้องไม่ใช่พ่อเธอแน่ๆ!

ไป๋ลู่พยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจ

ตัวปลอม! ตัวปลอมชัวร์! ต้องเป็นสตั๊นท์แมนของพ่อแน่ๆ!

อื้ม! ต้องเป็นตัวปลอมร้อยเปอร์เซ็นต์! พ่อฉันไม่มีทางนิสัยเสียแบบนี้หรอก!