บทที่ หก
ท่ามกลางป่าพิษที่เคยเงียบสงบเพราะเป็สถานที่ต้องห้ามสำหรับบุคคลภายนอกบัดนี้ไม่เงียบอีกต่อไปปีศาจแมงป่องพบผู้บุกรุกเป็มนุษย์สองคนพวกมันไม่ได้ออกไปล่าภายนอกแต่เหยื่อหลงเข้ามาเองมีหรือจะยอมปล่อยไปร่างดำมะเมื่อมตาสีเหลืองอร่ามตัดกัน ปีศาจพวกนี้น่ากลัวแค่มองก็ไม่ไหวแล้วลู่อิงิที่จับมือเด็กน้อยพาวิ่งแต่ก็แทบไร้ประโยชน์ ระยะห่างใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนพวกมันยกอาวุธออกมาพลางร้องะโ
“จับมาให้ได้” หนึ่งในพวกปีศาจแมงป่องส่งเสียงอย่างฮึกเหิมบางตัวก็เริ่มหาอะไรมาโยนใส่ทั้งสอง ซึ่งลู่อิงิยังพอโบกมือปัดได้สบายๆก้อนหินเล็กน้อยไม่สามารถทำร้ายได้ ถ้าไม่โยนมาเยอะพอละก็จนพวกปีศาจชั้นต่ำเริ่มเปลี่ยนเป็โยนหอกใส่นั่นแหละก็ถึงคราวของจริงแล้ว
“เสี่ยวหรงวิ่งนำหน้าไป”นางะโสั่งแล้วตั้งสมาธิก่อนจะคว้าเอาอาวุธที่พวกมันโยนมาเอามาไว้ในมือตัวเองอยากน้อยมีอาวุธไว้โต้กลับก็ดีกว่าสู้มือเปล่า
“โห้ ิเกอรับได้ไงขอรับ” ใช่เวลามายกยอปอปั้นกันไหมเสี่ยวหรงเด็กน้อยที่เห็นนางใช้มือเปล่ารับหอกที่ขว้างมาก็ตาโตกล่าวชื่นชมเสียยกใหญ่
“อย่าหยุดวิ่งสิ” ลู่อิงิชี้ไปข้างหน้าจะเขาให้วิ่งต่อ ต้องหา ทางสะบัดพวกนี้ให้หลุดไม่งั้นได้พาพวกมาตามล่าเป็ขบวนเชียวทั้งสองได้ถึงฆาตตายกลางป่าพิษนี้แหละ
เหนื่อยแทบขาดใจวิ่งหนีมาพักใหญ่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตามเลยนอกจากนั้นตอนแรกมีแค่สี่ตัวตอนนี้เพิ่มมาเป็เจ็ดตัวแล้วด้วยต้องนึกวิธีอะไรจะใช้สู้กับเ้าพวกนี้ จำได้ว่าพวกปีศาจแมงป่องชอบอยู่ที่แห้งแล้งร้อนจัดนี่อย่างทะเลทราย ป่าพิษก็แห้งแล้งแต่แล้วยังไงล่ะ? ชอบที่แห้ง ป่าพิษถึงเป็ที่อยู่ชั้นดีไงเหมือนในนิยายไม่ได้มีบอกเสียด้วยว่าปราบยังไงหรือว่านางลืมกันนะ ให้ตายเถอะ!
ถ้าไม่บอกเอาไว้ก็ต้องคิดเองแล้วชอบที่แห้งแล้งงั้นก็ต้องเกลียดความชื้นสิ ยิ่งน้ำยิ่งไม่ชอบถึงไม่พบพวกมันที่ริมธารกลางป่าพิษอย่างไงล่ะใช่แล้วงั้นก็น้ำ ต้องเปลี่ยนพลังปราณเป็น้ำ
เมื่อคิดว่าน่าจะถูกต้องแล้วลู่อิงิก็รวมพลังออกมาแล้วสาดกลับไปใส่พวกปีศาจแมงป่องที่วิ่งตามหลังพวกมันก็หลบไม่ทันเพราะคงไม่คิดว่านางจะมีอาวุธใดๆ โต้กลับทันทีที่หนึ่งในพวกนั้นโดนน้ำทิพย์สาดใส่ก็สะบัดตัวแล้วสั่นยกใหญ่พองตัวขยายขนาดกว่าเดิมหางที่เก็บไว้เริ่มยกสูงเตรียมโจมตีศัตรู
“ให้ตายเถอะ” ไม่ใช่ให้กลายร่างใหญ่กว่าเดิมนะแล้วตาเหลืองโตที่มองก็ขู่เอาชีวิตน่ากลัวจนขนพลันลุกพร้อมเพรียงทั่วตัว
“พวกมันมีวิชา ฆ่าให้หมด” ตัวที่กลายร่างวิ่งออกนำสั่งตัวอื่นๆให้กลายร่างตามกันมา พวกมันทั้งเจ็ดตัวก็เลยพร้อมใจกันพองตัวดึงหางยาวขึ้นอวดแล้วลงหมอบคลานสี่ขาเป็ฝูง
“ิเกอ!”
“ข้ารู้แล้วเสี่ยวหรง”เสียงเด็กชายร้องดังเมื่อหันกลับมาเห็นภาพน่าหวาดหวั่น ถ้ารอดไปได้เขาได้นอนฝันร้ายแน่ประสบการณ์นี้จะติดตาทั้งคู่อีกนาน นางจึงต้องเตือนเขา “อย่ามองพวกมัน วิ่งไป”
“ไม่ใช่พวกมัน” เสี่ยวหรงตอบกลับมาถ้าไม่ได้หมายถึงเ้าพวกตัวน่ากลัวนี้จะหมายถึงอะไรกันเล่าเขาช่างเป็เด็กที่ใจเย็นเหลือเกิน และยังอึดมากวิ่งขนาดนี้ดูเหมือนแค่หอบเล็กน้อยเท่านั้นส่วนนางคงกินๆ นอนๆ ที่สวนสระมานานเกินไปจริงๆไม่ได้ออกกำลังเลยถึงได้วิ่งอืดอาดนัก ถ้ารอดไปได้ข้าจะกินให้น้อยลงสาบานต่อเทพ์ทุกตน
“เ้ามีอะไร?”
“ข้าได้ยินเสียงสายน้ำ”
“อะไรนะ สายน้ำหรือ?” นางยังไม่ได้ยินเลยคงเพราะมัวแต่คิดกำจัดแมงป่องน่ารำคาญพวกนี้ถ้าใกล้ธารน้ำได้นอกจากจะเจอดอกหลันหลิ่งก็คือจะได้หลบพวกนี้ด้วยลู่อิงิขยายพลังเปิดโสตประสาทจนในที่สุดก็ได้ยินเสียงสายน้ำไหลจริงๆ“เก่งมาเสี่ยวหรงตามเสียงน้ำไป”
“หนีไม่พันหรอกพวกมนุษย์” เสียงอาฆาตหมาดร้ายดังไล่หลังมาไม่หยุด ข้ายังไม่ได้ทำอะไรพวกเ้าเลยแค่ผ่านทางมาเท่านั้นทำไมต้องหวงพื้นที่ขนาดนี้ด้วยหลังจากเสียงขู่พวกมันก็ทำอาการแปลกๆ ทุบแขนขาลงพื้นดินเป็จังหวะกึกก้องส่ายหางสีดำยาวน่ากลัวกระทบกันกับตัวข้างๆ ให้เกิดเสียงกังวาน
“พวกมันทำอะไร” นางย้อนมองกลับไปก็สงสัย แต่ไม่นานก็ได้คำตอบเพราะมีเสียงคล้ายๆ กันดังมาจากรอบนอกที่ยังมองไม่เห็น แต่เสียงตอบกึกก้องเหมือนกันมันเรียกพวกพ้องนี่เอง จากเสียงนี่ไม่ใช่น้อยๆ เลย นับสิบๆตัวจากทุกทางได้เลยล่ะมั้ง
ถึงคราวใช้พลังแบบทุ่มสุดตัวแล้วลู่อิงิวิ่งไปกอดเด็กหนุ่มโอบเข้าใกล้กระชับให้แน่นชนิดที่ไม่ให้เหลือพื้นที่ว่าง
“กอดข้าแน่นๆ”พอนางออกปากสั่งเด็กหนุ่มก็กอดตอบพร้อมซุกตัวเข้าหาร่างบางของคุณชายลู่ทันทีจากนั้นลู่อิงิก็ลอยตัวขึ้นสูงจากพื้นเล็กน้อยเร่งผ่านแมกไม้ที่แห้งตายไปอย่างรวดเร็วประจวบเหมาะกับที่ปีศาจแมงป่องโอบล้อมมาจากทุกทาง ตีวงให้แคบลงเรื่อยๆแต่มีเพียงทางเดียวที่ไม่มีปีศาจแมงป่องปิดทางอยู่เห็นได้ชัดว่าเป็เส้นทางไปที่ธารน้ำถึงไม่มีพวกมันกระจายตัวคุมเส้นทาง
ลู่อิงิมุ่งตรงไปทางนั้นด้วยความเร็วเกินกว่าแรงเท้าจะวิ่งได้พวกปีศาจที่เห็นว่าไม่ได้การเหยื่อที่ตอนนี้อาจจะมีวิชาเหนือเกินมนุษย์ปกติกำลังจะหนีไปได้พวกมันพากันขว้างอาวุธใส่นางชนิดที่ว่าหยิบอะไรได้ก็ส่งมาหมด
“อีกนิดๆ”นางได้ยินเสียงสายน้ำดังเข้ามาใกล้โดยไม่ต้องใช้พลังหูทิพย์ค้นหาแล้วแต่อีกอย่างที่ใกล้มาเช่นกันก็คือพลังของนางด้วยที่เหลือเพียงน้อยนิดและใกล้จะหมดลง
ลู่อิงิกัดฟันเค้นพลังที่เหลือออกมาจนหมดแต่ก็ยังไปไม่ถึงต้องลงมาที่พื้นเสียก่อนยิ่งไม่มีพลังช่วยอากาศพิษที่สูดเข้าไปยิ่งทำให้เหนื่อยล้า แสบจมูกแสบตาไปหมดนางใกล้จะไม่ไหวแล้วแต่ต้องฝืนวิ่งต่อ
“เสี่ยวหรง ทนหน่อย” เด็กน้อยข้างกายก็ไม่เอ่ยท้อสักคำนางพาไปทางไหนก็วิ่งตามมาติดๆ ไม่ทิ้ง่ห่างแม้แต่น้อย
“ิเกอนั้นธารน้ำ” ในที่สุดก็เห็นสายน้ำที่ไหลผ่านป่าพิษแล้วปีศาจแมงป่องก็ตามมาชิดเช่นกัน ถึงเวลาได้ใช้หอกที่คว้ามาได้ก่อนหน้าพวกมันบางตัวเข้าประชิดแล้วฟาดอาวุธลงมาใส่นาง เสียงอาวุธกระทบกันดังอยู่หลายทีนางก็หาทางหลบหนีไปด้วย ไม่ได้้าสู้เอาชนะ
เมื่ออาวุธชักช้าไม่ทันใจบางตัวก็ใช้หางยาวแทงหมายจะใช้พิษหยุดการเคลื่อนไหวของนางแต่ยังดีที่นางหลบทัน ไม่งั้นได้ทิ้งกระดูกกลบฝังศพกลางป่าพิษแน่ถึงจะหลบได้หลายครั้งแต่ถ้าจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆแบบนี้นางก็ต้องเพลี่ยงพล้ำเข้าสักที อาศัยสู้ไปถอยหลังเข้าสายน้ำ
“ิเกอ ถึงแล้ว” เด็กน้อยที่อยู่ด้านหลังนางกระตุกชายเสื้อคลุมคนที่นางพยายามกันไว้ไม่ให้ปีศาจตนไหนมาทำร้ายเหมือนเป็แม่นกกันลูกนกจากอันตรายเรียกนางให้หันมองสายน้ำใสที่ห่างไปไม่กี่สิบก้าวสู้จนไม่ได้สังเกตเลยว่ารอบบริเวณนี้ต้นไม้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นแล้ว มีใบเขียวๆให้เห็นบ้าง
“ดี ตามน้ำไป อึก” เพราะถูกหักเหความสนใจมีดยาวที่ปีศาจแมงป่องขว้างมาจึงโดนหัวไหล่นางอย่างจังเืไหลซึมอย่างรวดเร็วเนื้อผ้าขึ้นสีแดงเป็ทางยาวไปถึงแขน และที่สำคัญนางไม่มีพลังใช้รักษาแม้แต่น้อย
“ิเกอ” เสี่ยวหรงะโอย่างใที่เห็นเืไหลอย่างน่ากลัวเขาเกาะร่างบางของคุณชายแน่น “อย่าเป็อะไรนะขอรับ”
นางสู้ต่อไม่ไหวทั้งหมดแรงทั้งเสียเืแล้วไม่รู้ทำไมถึงง่วงเหลือเกิน ไม่แน่ว่าพวกมันเคลือบยาพิษไว้ที่มีดสุดท้ายลู่อิงิคว้ากอดเด็กชายแล้วพุ่งลงน้ำไปไม่คิดชีวิตปล่อยสายน้ำไหลพาทั้งคู่ไปตามทางปีศาจแมงป่องที่พอเริ่มใกล้เขตน้ำก็ไม่ค่อยบุกโจมตีระยะใกล้อาศัยขว้างอาวุธใส่แต่ก็ไม่ทันสองร่างที่กอดกันไหลไปตามสายน้ำอย่างเร็วเพราะข้างหน้าเป็ริมผา
“ิเกอๆ หน้าผาๆ หน้าผาขอรับ”เซียนน้อยที่พอจะได้ยินอยู่แต่ไม่สามารถตอบอะไรได้อีกแล้วตาปรือใกล้หลับในไม่ช้ามือที่โอบเด็กน้อยก็เริ่มคลายออกเป็ฝ่ายเสี่ยวหรงที่ต้องกระชับอ้อมกอดเข้าหาแทน จนในที่สุดลู่อิงิก็หมดสติไปสองร่างไหลไปตามสายน้ำอย่างไม่ทันได้หลีกหนีและร่วงไปจากหน้าผาสูงชัน
เสี่ยวหรงที่กอดอีกคนเอาไว้แน่นเงยหน้ามองใบหน้าใสที่แม้ตอนหลับไปก็ยังดูกังวลและเหนื่อยล้าแล้วยิ้มเยาะมุมปากน้อยๆก่อนร่างเด็กน้อยจะค่อยๆสูงใหญ่ขึ้นจนกลายเป็บุรุษร่างสูงใหญ่และชุดที่เคยเป็สีขาวก็เปลี่ยนเป็สีดำสนิท
“ดอกไม้นั่นสินะ” ขณะที่กำลังร่วงใกล้ถึงผิวน้ำด้านล่างเขาก็เห็นดอกไม้สีเหลืองนวลอย่างที่เซียนน้อยเคยพูดถึงดอกหลันหลิ่ง ซึ่งตอนนั้นจะเก็บมาให้เลยก็ได้แต่เขาก็เลือกจะไม่ทำรอให้นางทำเองดีกว่า เขาก็อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะลอยขึ้นไปเก็บให้เด็กชายเห็นหรือไม่จนใกล้ถึงผิวน้ำเขาก็หมุนตัวให้ร่างหนาของตนเองลงกระแทกพื้นน้ำแทนที่จะเป็ร่างบางของเซียนไร้พลัง
ลู่อิงิฟื้นขึ้นมาก็ตอนที่แสงแทบจะลับขอบฟ้าเหลือเพียงแสงแดงๆไว้เท่านั้น อีกไม่กี่เค่อ[1]ก็คงมืดสนิทแต่ที่ไม่สบอารมณ์คือนางปวดตัวอีกแล้ว แค่ไม่กี่วันอาการเดิมก็วนมาอีกครั้งหรือว่านี่เป็การเคราะห์กรรมของนางกันนะ ดีที่นางขยับตัวไหวพิษที่มีคงเป็เพียงพิษสลบเท่านั้น ไม่งั้นคงได้ตายอีกครั้งไปแล้ว
“เอ๊ะ เดี๋ยวสิ เสี่ยวหรงล่ะ” พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้มาตัวคนเดียว ลู่อิงิก็หอบร่างแสนเหนื่อยล้าเดินรอบริมลำธารที่นางฟื้นขึ้นมาได้แต่หวังว่าจะลอยมาอยู่ไม่ห่างกันมากบริเวณนี้มีหญ้าและต้นไม้ขึ้นค่อนข้างเขียวชอุ่มรู้สึกเย็นสบายต่างจากส่วนอื่นลิบลิ่ว
นางเดินหาอยู่ไม่นานก็เจอร่างเล็กของเด็กชายนอนสลบไสลอยู่ที่ริมน้ำจึงเดินเข้าไปจับชีพจรพบว่าเสี่ยวหรงยังปกติดีก็สบายใจ
“ดวงแข็งนัก” เซียนน้อยยิ้มอย่างสุขใจที่เด็กน้อยยังไม่ตายจากนั้นถึงเขย่าตัวปลุกให้ตื่นขึ้นมาจะได้หาที่พักพิงกันยังไงก็คงออกจากป่าพิษไม่ทันคืนนี้อยู่แล้ว เดินทางกลางคืนอันตรายเกินไปอีกด้วย
“อือ ิเกอหรือ” เสี่ยวหรงสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาก็เรียกหานางทันทีนี่ไม่ใช่เตียงในโรงเตี๊ยมนะตื่นได้แล้ว นางจึงเขย่าตัวเด็กชายหนักขึ้น
“เสี่ยวหรงตื่นได้แล้ว”
“ขอรับ” เขาลืมตาขึ้นมาแล้วตอบรับนางมองรอบตัวหนึ่งรอบแล้วะโกอดนางแน่นอย่างคนที่ดีใจเหลือแสน “ิเกอๆๆเรารอดขอรับ เรารอด”
“อืมๆ ใช่ๆ เรารอด” อดไม่ได้จะกอดตอบเด็กน้อย ก็มันเป็เื่น่ายินดีจริงๆมาถึงธารน้ำได้โดยยังมีชีวิตอยู่ได้แผลเป็ของฝากแค่เพียงที่หัวไหล่ที่พอนึกถึงนางก็เจ็บขึ้นมาทันที
“อึก” ร่างบางถอยตัวห่างจากเสี่ยวหรงแล้วเริ่มคลำไปที่แผลจุดที่เืซึมจากเดิมชุดขาวเป็แดงเข้มขึ้นจากเืดูหนักกว่าเดิมนางกัดฟันพยายามจะรักษาแผลแต่ว่ามันก็ยังปวดอยู่ดี คงเพราะพลังไม่พอแต่แค่ไม่มีเืไหลก็ดีมากแล้วตอนนี้ กัดฟันทนไปก่อนพรุ่งนี้เช้าคงพอรักษาได้
“ิเกอเจ็บมากไหม” เด็กน้อยที่มองมาทำสีหน้าเป็ห่วงกับแผลของนาง
“แผลปิดแล้วไม่มีอะไรหรอก เ้าก็อย่ากังวลเลย เราไปหาที่พอจะพักค้างคืนนี้กันเถอะ”นอกจากพวกปีศาจแมงป่องนางก็ไม่รู้ว่าจะมีปีศาจอะไรอีกไหมต้องหาที่มิดชิดที่จะกันไม่ให้พวกมันหาเจอได้
ลู่อิงิกอดไหล่เด็กหนุ่มเสี่ยวหรงก็โอบนางอีกที เป็หลักพิงให้กันและกันตอนเดินไม่ให้ล้มไปเสียก่อน
“เราเดินย้อนไปที่ริมผากันนะ อย่างไรก็ต้องไปเก็บดอกหลันหลิ่ง”
“ได้ขอรับ”
จนฟ้ามืดแสงอาทิตย์ลาลับทั้งสองก็ยังไม่เจอจุดที่เหมาะจะเป็ที่พักได้ ยิ่งมืดเลยยิ่งหายากนางถึงต้องใช้กิ่งไม้จุดไฟส่องหาขณะเดิน และหวังว่าไฟนี้จะไม่ได้เรียกตัวอะไรมาอีก
แกรบแกรกๆ
เสียงบางอย่างดังมาจากนอกรัศมีที่แสงส่องไปถึงหันไปมองตามเสียงก็ไม่เจออะไร บรรยากาศชวนหลอนลู่อิงิที่คิดขึ้นว่าถ้าไม่อยู่ในยุคโบราณคงคิดว่าเป็ผีแน่นอนแต่พอมาทบทวนอีกทีพวกปีศาจกระหายเนื้อก็น่ากลัวไม่ต่างกัน หรืออาจจะมากกว่าด้วยไม่ว่าจะเสียงอะไรนางไม่ไปตามหาหรอก ไม่อยากมีจุดจบแบบพวกช่างสอดรู้
“ิเกอได้ยินเสียงไหมขอรับ”
“อืม..ได้ยินสิ”
“ไม่ไปดูกันหรือ”
“ไม่ ห้ามไปเด็ดขาด” เสี่ยวหรงนี่มันพวกอยากรู้อยากเห็นนี่เอง มันอันตรายนะนางต้องห้ามความคิดห่ามๆ เอาไว้ ไม่งั้นจะพาเื่มานะสิ
“ขอรับ ไม่ก็ไม่” เสี่ยวหรงตอบรับอย่างเชื่อฟัง ทั้งสองเดินอยู่อีกหลายเค่อก็เหมือนจะเจอจุดที่เหมาะสมในการพักในค่ำคืนนี้ใกล้น้ำไม่ต้องกังวลเื่ปีศาจแมงป่อง กันลมกันฝน และสามารถซ่อนตัวได้
มันเป็แง่หินที่ขดเป็ชั้นๆถึงจะแคบไปหน่อยแต่คงพออยู่ได้สองคนและจุดไฟได้ด้วย เป็จุดให้ความอบอุ่นกองเล็กๆคงพอไหว นางนำเข้าไปก่อนตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรซ่อนอยู่แล้วก็ใช้กิ่งไม้มากองจุดไฟถึงเรียกเด็กน้อยให้เข้ามาด้านใน
“เสี่ยวหรงเข้ามาๆ” แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีร่างเล็กเข้ามาสักทีเด็กน้อยของนางหายไปไหนหรือว่าจะไปตามหาเสียงนั้น ถ้าเสี่ยวหรงเกิดอยากรู้มากๆ แล้วไม่เชื่อฟังนางไปตามหาจนเจอปีศาจขึ้นมาล่ะ
ลู่อิงิรีบออกมาจากแง่หินเดินหาร่างเล็กของเด็กชาย แต่จะส่งเสียงเรียกดังๆ ก็ไม่กล้าเพราะแทนจะเจอคนเจอุ์เอานี่สิ
แกรบๆ
เสียงแบบตอนครู่นี่นางควรตามไปไหม เกิดมันเอาตัวเสี่ยวหรงไปล่ะ ขณะที่ชั่งใจอยู่กำลังจะก้าวตามไปแล้วก็มีแรงกระตุกชายเสื้อคลุมเสียก่อนลู่อิงิหันไปเตรียมจะรับมือกับพวกปีศาจก็หยุดชะงัก
“เสี่ยวหรง” เฮ้อ นางถอนหายใจอย่างโล่งอก “มาเงียบๆ เ้านี่ ข้านึกว่า..”
“ว่าอะไรขอรับ”
“ช่างเถอะๆ แล้วนั้นอะไร” นางสังเกตเห็นในมือของเด็กหนุ่มมีอะไรมาด้วย คล้ายจะเป็ผลไม้เพราะมืดไปหน่อยจึงไม่มั่นใจ
“ผลไม้ขอรับ ข้าบังเอิญเห็นเลยไปเก็บมาให้ท่านทาน”
“ข้าเข้าใจความหวังดี แต่สถานการณ์เสี่ยงอย่างนี้พักเื่เอาใจข้าไว้ก่อนอย่าแยกตัวไปไหนอีกเข้าใจไหม”
“ขอรับ” เสี่ยวหรงยอมรับปาก
ทั้งสองเดินเข้าแง่หินด้วยกันก่อนที่นางจะหยิบผลไม้ขึ้นมาส่องดูว่าทานได้ไหมเกิดมีพิษขึ้นมาที่หนีกันเมื่อชั่วยามที่แล้วจะเสียเปล่าเอาได้
“น่าจะทานได้” นางส่งผลไม้คืนเสี่ยวหรงเขาจะได้ทานเป็อาหารสำหรับวันนี้
“มีหลายผล ท่านก็ทานด้วยสิิเกอ”
นั้นสิเด็กน้อยก็เก็บมาเสียหลายผลเลย ทานคนเดียวไม่หมดอยู่แล้วเพราะงั้นทานด้วยคงจะไม่เป็อะไรทั้งสองจึงนั่งทานด้วยกันจนหมด จากนั้นลู่อิงิก็พูดให้เด็กชายได้พักผ่อนส่วนนางจะนั่งทำสมาธิเสียหน่อย วิธีนี้จะเรียกปราณคืนได้เร็วกว่าพักผ่อนปกติ
[1] หน่วยเวลา1 เค่อ = 15 นาที
5K
