.jpg)
:blue margarita
"อ่าห์! จีมิน... พัคจีมิน..." ยุนกิส่งเสียงครางแหบพร่า ในขณะที่เ้าตัวกำลังขึ้นคร่อมร่างหนาเอาไว้ ยามกลืนกินท่อนเอ็นร้อนผ่าวด้วยลำตัว
"ฮื่มมมม พี่ยุน..." จีมินขบกรามแน่น ยามที่ััได้ถึงอุณหภูมิร้อนๆในกายของยุนกิ สะโพกเล็กที่กำลังส่ายเคลื่อนไหวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บวกกับสีหน้าเร้าอารมณ์ของคนที่เคยมีใบหน้าเรียบเฉยทุกครั้ง
มันกำลังทำให้จีมินแทบบ้า
แม้ว่าใบหน้าราบเรียบของยุนจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมาก หากแต่ริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเปล่งเสียงเรียกชื่อของเขา บวกกับั์ตาเรียวรีที่กำลังเปี่ยมไปด้วยความ้า
แค่นั้นก็ทำให้จีมินแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
อ่า... ขออีกนิดน่า...
ปึก ปึก ปึก
เสียงหัวเตียงที่กำลังกระทบกับผนังของห้องยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก ขณะที่มือเรียวท้าวลงบนแผ่นอกของจีมินเพื่อประคองตัว ยามที่ร่างกายกำลังสอดประสานกันราวกับภาพวาดที่แสนงดงามในที่แห่งหนึ่ง
"อืมมมมมม"
"อ่าห์ อ่าห์... อ่าห์"
พรวด!
ยุนกิตัวกระตุกเกร็ง ขณะที่ััได้ถึงความรู้สึกอุ่นวาบที่พุ่งเข้ามาในลำตัวเป็รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ขณะที่ตัวของเขาเองก็ปลดปล่อยออกมาจนเลอะไปทั่วหน้าท้องของจีมินเช่นเดียวกัน
"แฮ่...ก"
ใบหน้าหวานซบลงบนบ่าแกร่งอย่างหมดแรง ก่อนที่เปลือกตานั้นจะค่อยๆปิดลงและผล็อยหลับไปในระยะเวลาไม่นาน
ท่าทางน่ารักที่ทำให้จีมินกดจูบลงบนขมับเบาๆ ยามที่ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ
ไม่สิ ทั้งตัวเลยต่างหาก
เฮ้อ สงสัยคงต้องพาไปอาบน้ำใหม่อีกรอบแล้วมั้ง
"หืม... ทำไมสภาพเป็งี้อ่ะ"
โฮซอกที่พึ่งกลับมาจากสตูดิโอเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นว่ายุนกำลังนอนซมอยู่บนเตียง
เมื่อวานก็ยังดีๆอยู่เลยนี่น่า
"เอ่อ... เอ่อ..." จีมินอึกอัก ยามถูกโฮซอกหรี่ตามองอย่างนึกจับผิด ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าไปใกล้ยุนกิแล้ววางมือลงบนลำคอยุนแทบจะทันที
"เหี้ย! ตัวร้อนขนาดนี้ทำไมไม่พาไปหาหมอ" โฮซอกหันกลับมามองหน้าจีมินอย่างหัวเสีย ยามที่จีมินกำลังยกมือขึ้นจับลำคอของตัวเองอย่างไม่รู้ว่าจะอธิบายอะไรออกไป
ถ้าพูดมากไป พี่โฮปจะต้องจับสังเกตได้แน่ๆ
"โว๊ะ!"
สีหน้ารู้สึกผิดหากแต่ไม่ยอมอธิบายอะไรออกมาสักอย่างทำให้เจโฮปรู้สึกหงุดหงิด หากแต่เขาก็หันกลับมามองร่างเล็กอีกครั้งด้วยความเป็ห่วง ก่อนจะรวบร่างของยุนกิขึ้นให้จีมินเบิกตากว้าง
เหี้ย! จะเอาไปโรงบาลสภาพนี้ไม่ได้นะเว้ย
แม้จะเป็ห่วงยุนกิมากแค่ไหน แต่ด้วยความที่ไข้ของรุ่นพี่นั้นค่อนข้างที่จะลดลงไปจากตอนเช้ามากแล้ว มันจึงทำให้จีมินสบายใจไปเปราะนึง จึงได้แต่รักษาตามอาการ ป้อนข้าวป้อนยา เช็ดตัว และคอยเปลี่ยนเจลลดไข้ให้อยู่ตลอด
เรียกได้ว่าวันนี้ทั้งวันจีมินเอาแต่นั่งเฝ้ายุนกิจริงๆ
แต่ดูเหมือนว่าโฮซอกจะไม่ได้รับรู้ด้วยเลยสักนิด แถมถ้าหากใครได้มาจับตัวของยุนกิในเวลานี้ก็คงจะต้องใกันเป็แถบๆ
ตัวร้อนชิบหาย
"หลบดิวะ จะยืนขวางทำเหี้ยไร"
"..."
จีมินจำต้องหลบทางให้เจโฮปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่เด็กหนุ่มเริ่มคอตก ในหัวพยายามคิดหาวิธีเอาตัวรอดต่างๆนานา
ไม่ใช่ว่าอนาคตของเขาและพี่ยุนจะดับลงเพียงเพราะเซ็กส์นั่นหรอกนะ...
"?"
"พี่จะพาพี่ยุนไปไหนอ่ะ"
จองกุกที่เห็นเจโฮปอุ้มยุนออกมาจากห้อง เอ่ยถามอย่างงงๆ
ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อบวกกับท่าทางที่กำลังหอบอากาศหายใจทางปากของยุน ทำให้จองกุกรับรู้ได้ในทันทีว่ายุนกิน่าจะกำลังป่วยอยู่แน่ๆ ไม่งั้นพี่โฮปคงไม่สามารถอุ้มพี่ยุนออกมาในสภาพนี้ได้หรอก
"ไปโรงบาล" เจโฮปตอบห้วน ก่อนที่ใบหน้าของจีมินที่เดินตามหลังมาติดๆจะทำให้จองกุกเลิกคิ้วขึ้นมองอย่างนึกประหลาดใจ
"พี่โฮป เดี๋ยวผมช่วย" จีมินว่าออกมา ขณะที่โฮซอกกำลังใส่รองเท้าด้วยท่าทางทุลักทุเล ท่าทางที่ทำให้เจโฮปตัดสินใจส่งยุนให้กับจีมินทันที
พรึ่บ
"ไอ้เหี้ยมิน! มึงจะเอาพี่เขาไปไหน" เจโฮปสบถเสียงดังลั่น ยามที่จีมินรีบวิ่งเข้าไปในห้องจองกุกที่กำลังเปิดประตูเอาไว้ก่อนจะกดปิดล็อคอย่างรวดเร็ว
ทำเอาเจโฮปที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับอ้าปากค้าง
ไอ้เด็กนี่มันคิดจะทำอะไรของมันวะ
ปัง ปัง ปัง
"กูสั่งให้มึงเปิดประตูไงไอ้มิน!"
เจโฮปที่ยังคงทุบประตูไม่หยุด จนบานประตูะเืทำเอาจีมินถึงกับหน้าถอดสี
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็ห่วงยุนกินะ แต่เื่ของหน้าที่การงาน มันก็เป็เื่ที่ถือว่าสำคัญที่สุดในตอนนี้ จะให้จีมินยอมปล่อยให้อนาคตของยุนกิต้องมาพังลงเพราะน้ำมือของเขาได้ยังไง
ก็รู้อยู่ว่าการกระทำของเขามันประหลาดเกินคน แต่ถ้าจะให้วิ่งหนีเจโฮปออกไปจากหอสภาพนี้ ให้ตายยังไงอีกฝ่ายก็ต้องไล่ตามเขาทันแน่ๆ และห้องจองกุกที่เปิดอยู่พอดีก็ทำให้จีมินตัดสินใจแทบจะทันที
"แม่งเอ๊ย... ทำไงดีวะ"
จีมินถึงกับหัวเสีย ในขณะที่หันกลับไปมองรุ่นพี่ขาโหดที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เื่รู้ราวอยู่บนเตียง หากยุนกิไม่ป่วยหนักจนหลับไปแบบนี้ เขาเชื่อเลยว่าพี่ชายของเขาจะต้องคิดหาทางออกให้กับเื่นี้ได้แน่ๆ
(ฮัลโหล ว่าไง)
เสียงของซอกจินที่รับโทรศัพท์ั้แ่ยังไม่ขึ้นมิสคอล ทำเอาจีมินแทบจะโพล่งออกไปด้วยความดีใจ
"พี่จิน! ช่วยผมด้วย"
ปัง ปัง ปัง
โว้ยยยย จะเคาะอะไรนักหนาวะ ไม่เจ็บมือบ้างรึไง
(ฮะ? เกิดอะไรขึ้นจีมิน)
"คือพี่โฮปเข้ามาเจอพี่ยุนแล้วเขาจะเอาพี่ยุนไปโรงบาลอ่ะ แต่ผมชิงตัวพี่ยุนมาได้ตอนนี้อยู่ในห้องไอ้กุก"
(.......) ปลายสายเงียบไปครู่ใหญ่ ทำเอาจีมินถึงกับใจเสีย
"พี่ต้องช่วยผมนะเว้ย ไม่งั้นผมกับพี่ยุนโดนไล่ออกจากวงแน่ๆ"
(เอออออ รู้แล้วน่า ไม่ใช่แค่นายมั้ยที่เดือดร้อน) ซอกจินไม่คิดว่าเื่มันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ ก็ใครมันจะรู้ล่ะว่าเจโฮปจะเกิดสงสัยอะไรขึ้นมา จนถึงขนาดจะหามยุนกิส่งโรงพยาบาลขนาดนี้
(ยุนเป็หนักมากเลยหรอ)
"ก็... หนัก" จีมินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อรู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อเช้าเขาเผลอทำอะไรกับยุนไปบ้าง และกว่าจะรู้ตัวอีกทีเขาก็เสร็จไปหลายน้ำแล้ว
จะโทษเขาฝ่ายเดียวได้ไง ก็พี่ยุนอ่อยเขาก่อนเองมั้ย
"แต่จริงๆไข้ลดแล้ว แค่พี่โฮปไม่รู้ว่าตอนแรกมันหนักกว่านี้"
(เฮ้อ... เดี๋ยวฉันรีบไป)
ขอบคุณพระเ้า!
88
