ตอนที่ 32 บ้าน
กัสวิ่งหนีออกมาจากพื้นที่แต่เขาไม่ได้ใช้ทางหลัก เพราะรู้ดีว่าถ้าทำแบบนั้นไม่นานก็คงจะโดนจับได้
เขาอาศัยความชำนาญในทักษะที่ฝึกมาของหน่วยลาดตะเวณกัสหลบเลี่ยงกล้องและโดรนส่วนใหญ่ไปได้ ส่วนที่หลบไม่พ้นก็แกล้งเนียนไปเป็หนุ่มธรรมดาที่กำลังมั่วสุมเอา
ในเมืองแบบนี้ตามตรอกซอกซอยมีคนไร้บ้านอยู่ไม่มากก็น้อยบางกลุ่มก็มั่วสุม ก่อไฟตามถังขยะแก้หนาว ดื่มเหล้า สูบบุหรี่มีให้เห็นทั่วไป
สังคมยุคนี้กดดันยิ่งกว่าอะไรหลายคนก็เลือกจะหลบหนีด้วยวิธีนี้
ทางการแทบไม่สนใจคนเหล่านี้เลยยกเว้นจะมีหมายจับหรือหนีเกณฑ์ทหารแต่กัสรู้ดีว่าอีกไม่นานจุดจบของคนเหล่านี้จะไปจบลงที่ไหน
ค่ายทหารที่สร้างขึ้นมาเพื่อใช้เป็สถานที่ฝึกทหารกำลังเสริมสำหรับผู้ไร้บ้านโดยเฉพาะจะถูกสร้างขึ้นมาเพราะยิ่งเวลาผ่านไปมนุษย์ก็ต้องหันมาใช้ทุกสิ่งที่พอจะใช้ได้
มีไอ้บ้าคนหนึ่งในรัฐบาลที่เสนอให้เอาคนพวกไร้บ้านติดยา อาชญากรมาเป็ทหาร แน่นอนว่ามันไม่ได้ทำให้คนเหล่านี้หายไปกลับจะมีมากขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ
กัสหลบเลี่ยงสายตาส่วนใหญ่ไปได้ถึงกระนั้นก็มีหลายคนที่จ้องของกินในมือของเขา แต่คนพวกนี้ก็ไม่มีใครกล้าลงมือ
บางครั้งความขี้ขลาดและความกลัวก็เฉียบคมยิ่งกว่าสิ่งใดพวกมันมองออกว่าเด็กคนนี้อันตราย
กัสเดินต่อไปอีกหลาย่ตึกก่อนจะเจอกับป้ายรอรถและรออยู่นานเนื่องจากเกิดปัญหาที่ป้ายรถที่เขาเคยอยู่ทำให้รถประจำทางมาถึงช้ากว่ากำหนดเล็กน้อย
กัสขึ้นและนั่งรถที่แทบจะไม่มีคนเป็รถไร้คนขับที่มีแค่คนนั่งอยู่หนึ่งถึงสองคนเท่านั้นแต่ละคนนั่งที่ของตัวเองเงียบ ๆ เว้นระยะห่างอย่างระมัดระวัง
กลางคืนอะไรก็เกิดขึ้นได้ย่อมต้องระวังตัวเป็ธรรมดา
รถจอดอยู่สองครั้งคนในรถก็เหลือแค่กัสเพียงคนเดียวเท่านั้นก่อนที่จะมาจอดที่ป้ายสุดท้าย ซึ่งกัสก็ลงที่นี่พอดีเขาเดินเท้าท่ามกลางความหนาวในเวลากลางคืน
ตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้วอากาศยิ่งหนาวมากขึ้น หมอกลงจัดมาก ๆทุกลมหายใจของเขาก็มีไอร้อนพุ่งออกมาอย่างชัดเจนถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายที่แข็งแรงขึ้น กัสคงสั่นสะท้านไปทั่วตัวแล้ว
ผ่านถนนที่ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านหลังเก่าที่ปลูกติดกันบ้านพวกนี้มีมานานหลายสิบปีแล้วส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น บางหลังก็ซ่อมแซมตกแต่งใหม่บางหลังก็แค่ดูแลรักษาไม่ให้พังลงพอให้ได้อยู่อาศัย
เขาหยุดยืนอยู่ที่บ้านที่เป็เหมือนกับร้านขายของชำเล็กๆ ซึ่งที่นี่ก็คือบ้านของกัส บ้านที่มีพ่อ แม่ น้องชายและยายอาศัยอยู่ร่วมกันส่วนพี่สาวแต่งงานแยกไปอยู่กับสามีแล้ว
บ้านไม้ขนาดสองชั้นชั้นแรกเปิดเป็ร้านขายของและมีทำข้าวกล่องตอนเช้าให้กับคนทำงานส่วนชั้นบนเป็ห้องนอนและส่วนอื่น ๆ ของบ้าน
ตอนนี้ไฟในร้านเปิดไว้ส่องสว่างผ่านกระจกเก่าออกมา
กัสได้ยินเสียงดังมาจากในครัวมีคนกำลังทำอาหารบ้านเก่าก็แบบนี้มันเก็บเสียงไม่ค่อยอยู่
“เหมือนเดิมทุกอย่างทั้งในความทรงจำของอดีตและอนาคต”
เช้ามืดแบบนี้คนที่ตื่นเช้ามีแค่ 3 คนส่วนน้องชายต้องรอจนใกล้ตะวันขึ้นถึงจะตื่นเพื่อไปโรงเรียน เสียงดังมาจากในครัวและการพูดคุยกัน
“แม่หนูเอาของไปตั้งหน้าร้านก่อนอีกไม่นานก็คงมีคนมาซื้อแล้ว” แม่ของกัสหันไปบอกกับยาย
“กับข้าวใกล้เสร็จแล้วไปเตรียมก่อนได้เลยเดี๋ยวแม่ตามไปช่วย” ยายของกัสหันกลับตอบกลับ
“ค่ะแม่” เธอกล่าวและพูดแบสามี “นี่คุณช่วยไปปลุกลูกหน่อยได้ไหม”
ในร้านค่อนข้างวุ่นวายพวกเขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่ากัสยืนอยู่หน้าร้าน กระทั่งแม่ที่เดินออกมาเตรียมเอาของไปตั้งที่หน้าร้านก็เห็นกัสเข้าพอดี
“กัส”
“แม่ ผมกลับมาแล้วซื้อของกินมาด้วย” กัสฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับยกของในมือที่ถือมาเต็มมือทั้งสองข้างให้ดู
...
การกลับมาของกัสถือเป็ข่าวดีของบ้าน แต่ยังไงกัสก็หนีไม่พ้นการว่ากล่าวจากพ่อแม่และแม้แต่ยายที่ใจดีที่สุดก็ยังว่ากัสไปหลายประโยค
เพราะพวกเขาต่างก็คิดว่ากัสจะหายไปในหอคอยโลกาวินาศเหมือนกับเด็กอีกหลายคนที่เข้าไปแล้วไม่เคยกลับออกมา
กัสเอาของที่ซื้อออกมาและบอกว่ามันคือของที่ใช้เงินจากการขายของที่ได้มจากหอคอยโลกาวินาศในการซื้อทุกคนต่างก็กินกันพร้อมหน้าพร้อมตาและกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง
สำหรับพวกเขาแล้วการที่กัสยังมีชีวิตอยู่ก็คือสิ่งที่มีค่าและมีความสุขที่สุดแต่ถึงอย่างนั้นชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป เพราะถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีอาหาร
กัสช่วยที่บ้านขายของจนหมดและอาสาพาน้องชายไปส่งที่โรงเรียนด้วย
“พี่ ตกลงพี่เข้าไปและรอดมาจริงๆ เหรอ ผมเองก็อยากจะเข้าไปในหอคอยโลกาวินาศบ้าง ผมอยากเป็เหมือนกับพี่” น้องชายวัย 13 ปีที่ยังเรียนอยู่มัธยมต้นพูดกับกัสด้วยสายตาที่คาดหวัง
สำหรับเขาแล้วพี่ชายคือไอดอลแบบอย่างที่เขายึดถือ
กัสมองน้องชายด้วยแววตาที่จริงจังสิ่งที่เสียใจในชีวิตของเขามีไม่กี่อย่างและครอบครัวถือหนึ่งในนั้นโดยเฉพาะกับน้องชายของเขา
ชีวิตก่อนกัสกลายเป็ทหารเขาเลือกจะส่งเงินกลับมาบ้านและไม่อยากจะให้น้องชายมาเดินรอยตามหรือเสี่ยงชีวิตด้วย
เขาอยากให้น้องชายเรียนสูง ๆและเข้ามหาลัย
ซึ่งก็ทำได้จริงแรงผลักดันจากพี่ชายที่ไปเสี่ยงชีวิตทำให้น้องชายของเขาตั้งใจเรียนและเรียนจนจบมหาลัยได้ด้วยเวลาแค่3 ปีเท่านั้น
แต่ในวันนั้นวันรับปริญญาครอบครัวไปกันพร้อมหน้ายกเว้นกัสที่ยังประจำการอยู่ ใน่เวลาแห่งความสุขของความสำเร็จน้องชายกลับเกิดโศกนาฎกรรมครั้งใหญ่ขึ้น
พื้นที่รอบมหาวิทยาลัยถูกยิงถล่มด้วยปืนใหญ่จากยานของศัตรู
เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้กัสสูญเสียทุกคนและเขาก็เริ่มตระหนักได้ว่าแม้เราไม่อยู่ในสนามรบแต่ชีวิตที่อ่อนแอจะโดนฆ่าตอนไหนก็ได้
กัสจะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปแบบเดิมหรือจะเตือนแค่เฉพาะวันที่เกิดเหตุการณ์ก็ได้ปกป้องพวกเขา แต่จะปกป้องได้กี่ครั้ง
ไม่คราวนี้นอกจากปกป้องแล้วกัสอยากให้ความสามารถในการปกป้องตัวเองแก่พวกเขาด้วย
“แกรี่พี่จะช่วยให้นายเป็นักผจญภัยที่แข็งแกร่งถึงตอนนั้นนายจะต้องปกป้องตัวเองและปกป้องคนที่เรารักด้วย”
“แน่นอนผมจะปกป้องพ่อแม่ยายและพี่ด้วย”แกรี่พยักหน้าอย่างคาดหวัง
กัสยกมือลูบหัวน้องชายพร้อมกับยิ้มและพาเขาไปส่งที่โรงเรียนด้วยการนั่งรถประจำทางเข้าไปที่โรงเรียน
โรงเรียนที่กัสมาส่งเป็โรงเรียนมัธยมต้นท้องถิ่นที่นี่เป็โรงเรียนของรัฐที่จัดการเรียนฟรีให้กับเด็กในพื้นที่แต่ว่าภายในก็ยังมีการแข่งขันและแบ่งแยกกันอยู่
มีเฉพาะลูกของคนธรรมดาและแรงงานเท่านั้นที่มาเรียนที่นี่ ส่วนเด็กบ้านรวยมีทุนทรัพย์พวกเขาไปเรียนยังโรงเรียนอีกแห่งที่มีหลักสูตรการสอนที่ดีกว่าและการเตรียมพร้อมที่มากกว่า
กัสเองก็จบมาจากที่นี่เหมือนกันแต่ในใจตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะย้ายน้องชายไปยังโรงเรียนที่ดีกว่านอกจากการเรียนที่กัสจะมอบให้ได้เขายังจะมอบสิ่งที่เตรียมพร้อมทางด้านร่างกายให้ด้วย
ยาวิวัฒนาการ
เขาต้องรอให้ทางนั้นส่งมาเพราะปริมาณที่กัส้าอาจจะต้องใช้เวลาวันสองวันกัสไม่รีบเพราะเขาต้องเตรียมตัวอีกหลายอย่าง
กัสกลับบ้านไปและเริ่มพูดถึงแผนการของเขา
“พ่ออีกไม่นานผมก็ต้องไปเข้ารับการเกณฑ์ทหารแล้วผมยังอยากจะทำบางอย่าง...” กัสเริ่มบอกสิ่งที่เขา้าั้แ่การเช่าบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่ขึ้น
โดยใช้เหตุผลว่าอย่างน้อยเขาและน้องก็ควรมีห้องส่วนตัวของตนเองได้แล้ว
บ้านที่พวกเขาอยู่มันก็เก่าแล้วและยังเป็แค่บ้านเช่าเท่านั้นด้วยตอนแรกพ่อปฏิเสธทันที แต่กัสกลับโอนเงินเข้าไปให้สามหมื่นเครดิต
นี่คือจำนวนเงินที่เขาจะเปิดเผยออกมานี่คือเงินจำนนวมหาศาลมากสำหรับทุกคนในที่นี้
กัสในตอนที่เป็ทหารโอนเงินกลับมาบ้านแต่ละครั้งก็แค่5,000 เครดิตนับว่าเป็เงินเดือนแทบทั้งหมดของเขาแล้ว
นี่คือเงินมากกว่าหกเท่าแต่ว่ามันก็ยังพอจะอธิบายถึงที่มาที่ไปของเงินจำนวนนี้ได้
“ผมบังเอิญเข้าไปยังพื้นที่ของกิลด์และก็ได้เข้าร่วมกับพวกเขาเงินที่ได้มาคือของที่มาจากงานที่ผมทำในนั้น มันไม่เสี่ยงอันตรายมากนักแค่ว่าต้องใช้ทักษะเฉพาะทาง”
กัสอธิบายอย่างคลุมเครือมากแต่โดยสรุปคือเขาไปได้สวยในนั้น
“ไม่ได้เงินนี้สามารถซื้อยาวิวัฒนาการยืนส์ได้ ถ้าลูกไปเป็ทหารยานี่ก็จำเป็มากลูกจะมีโอกาสรอดมากขึ้น” แม่ของกัสรีบปฏิเสธในการใช้เงินก้อนนี้ทันที
“เงินนี่พ่อจะเอาไปซื้อยามาให้แกอย่าได้เถียง พวกเราตัดสินใจแล้ว” พ่อของกัสแสดงความเด็ดขาดมาในทันที
“พ่อยาผมได้มาแล้วแต่ว่ารอมาส่งเท่านั้น ที่กิลด์ใจดีมาก เพราะผมมีประโยชน์กับพวกเขามาก”
“กิลด์ที่ไหนจะใจดีขนาดซื้อยาวิวัฒนาการส่งมาให้หรือแกไปทำเื่ไม่ดี”
“ไม่ใช่อย่างนั้นเอาเป็ว่ามันไม่ผิดออะไรและก็ไม่ได้ทำร้ายใคร เอาตามนี้ผมอยากไปที่ค่ายโดยไม่ห่วงเื่ทางนี้ แล้วก็เงินนั้นครั้งต่อไปอาจจะไม่ได้มากแบบนี้แต่ว่าก็คงมีมาให้เรื่อย ๆ” กัสกลับแสดงความประสงค์ของตัวเองอย่างชัดเจน
สุดท้ายเขาก็เลือกจะตัดจบและหลีกหนีการสนทนาที่ทุกคนพยายามหาเหตุผลมาอ้าง
หลังจากนั้นบ้านที่เช่าพวกเขาก็ยังคงเช่าต่อไปแต่พวกเขาเลือกจะเช่าบ้านหลังที่ติดกันซึ่งกำลังย้ายออกไปทำให้ร้านขายของที่บ้านขยายไปอีกเท่าหนึ่ง
แม้จะไม่ใช่บ้านที่ใหญ่โตหรือสวยงามแบบที่กัสคาดหวังไว้แต่เขาก็ทำได้แค่นี้ เพราะจะย้ายไปไหนพ่อแม่เขาก็เป็คนติดสินใจอีกอย่างยายก็ไม่อยากจะย้ายไปจากที่นี่ เพราะอยู่มานานมีเพื่อนอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
กัสเองก็พอจะเดาได้แล้วจากนิสัยของพวกท่าน
บ้านหลังใหม่ถูกปรับปรุงโดยพ่อและเพื่อนๆ ที่มาช่วยกันทำเอง เพื่อประหยัดเงินส่วนเ้าของบ้านก็เป็คนในพื้นที่และยินดีด้วยซ้ำที่ทางพ่อของกัสออกเงินซ่อมแซมบ้านเอง
กัสและน้องชายได้ห้องในบ้านหลังใหม่แต่นั้นมันก็อีกเกือบเดือนหลังจากนี้ เพราะต้องใช้เวลาในการทำสัญญาเช่าซื้อของมาซ่อมแซมและตกแต่งใหม่
นอกจากของเหล่านี้กัสยังแบ่งดอกไม้ศพมาให้กับยายและพ่อแม่กินด้วยพวกท่านไม่ได้เป็ผู้เล่นร่างกายอ่อนแอ ดอกไม้ศพเพิ่มอายุขัยได้และก็ช่วยในเื่ของการเจ็บป่วยได้ด้วยการกินก็ง่ายมากแค่เอาไปต้มแบบชาหรือกินตรง ๆ ก็ได้
กัสแค่บอกไปว่าเป็ชาแบบใหม่ที่ราคาแพงลองเอามาให้กินตอนแรกก็ไม่อยากจะกิน แต่กัสเลือกจะต้มมาให้ลองกินแล้ว ไม่กินก็เสียดายของ
สุดท้ายก็พากันดื่มจนหมดไม่มีเหลือแม้แต่หยดเดียว
มันไม่มีการเปลี่ยนแปลงในทันทีแต่จะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปช้า ๆ ยายที่ปวดหัวเข่าก็ไม่ปวดอีกพ่อที่เจ็บหลังจากการทำงานหนักทุกวันก็ไม่รู้สึกปวดเลยส่วนแม่ที่ร่างกายอ่อนแอก็ดูมีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม
กัสยังส่งมันให้กับพี่สาวและพี่เขยส่วนเขาไม่ได้เก็บเอาไว้และน้องชายอายุยังน้อยจึงไม่จำเป็ต้องใช้
ของบางอย่างถ้ามีประโยชน์กัสก็ไม่คิดจะขายมันเก็บไว้ใช้เองดีกว่า ส่วนดอกไม้ศพแบ่งขายไปบางส่วนเหตุผลเพราะคนหนึ่งกินได้แค่ครั้งเดียวกินครั้งต่อไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
...
หลายวันหลังจากนั้นกัสไปหาห้องเช่าที่ปลอดภัยและเงียบสงบโดยไม่บอกใครที่นั้นจะกลายเป็ห้องสำหรับการวางเครื่องส่งของเขา
แน่นอนว่ากัสไม่ยอมบอกใครเื่เครื่องส่งเพราะราคาของเครื่องส่งมันแพงกว่าที่คิดมากและการเอาออกมาก็ใช้แก่นพลังงานจำนวนมากด้วยกัสไม่้าเปิดเผยความมั่งคั่งของเขามากเกินไป
ตอนที่ออกไปกัสก็บอกว่าไปที่หอคอยโลกาวินาศเพื่อใช้เครื่องส่งที่นั่น แต่เขาแวะไปที่ห้องนั้นแทน
“ของน่าจะใกล้ได้มาแล้วงั้นก็ไว้พรุ่งนี้รับของแล้วก็กลับเข้าไปในหอคอยโลกาวินาศได้แล้ว”
454
