บทที่ 1 เธอคือผู้หญิงที่สกปรกที่สุด
เมืองเอ ตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทตระกูลมู่
ก่อนขึ้นลิฟต์ ลู่จิ่นเนี่ยนโทรหาสามีของเธอที่กลับบ้านเพียงเดือนละครั้งเท่านั้น แต่กลับถูกตัดสายทันที
เธอกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานของประธานบริษัทที่อยู่ชั้นบนสุดด้วยใบหน้าบึ้งตึง
"คุณลู่ ขอโทษด้วยค่ะ คุณเข้าไปไม่ได้" เลขาขวางเธอเอาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ผิดกับท่าทางที่ดูแข็งกร้าว
ลู่จิ่นเนี่ยนชายตามองอีกฝ่ายอย่างเ็า "หลีกไป!"
เลขาสาวสวยคนนั้นมองลู่จิ่นเนี่ยนด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วพึมพำว่า "คุณลู่ ประธานของเราสั่งไว้ว่า ต่อไปนี้ถ้าเจอคุณ ให้ไล่ออกไปได้เลย ถ้าไม่ออกไป ฉันจำเป็ต้องเรียกรปภ.ค่ะ"
นี่สามีของเธอ เพียงเพราะไม่อยากพบหน้าเธอ เขาต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?
ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกเ็ปในใจ แต่ภายนอกยังคงตีสีหน้าเรียบเฉย "นี่คือบริษัทของสามีฉัน เธอเป็ใครถึงกล้าไล่ฉันออก? หลีกไป!"
เธอผลักเลขาสาวคนนั้นออกไป แล้วยกเท้าถีบประตูที่ปิดสนิทจนเปิดออกดังโครม
ทันใดก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้อง
สามีของเธอที่แต่งงานด้วยกันมาสองปี ตอนนี้กำลังนอนพิงบนเก้าอี้ประธาน โดยมีหญิงสาวร่างบางสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนั่งคร่อมอยู่บนตักเขาอย่างสนิทสนม...
ั์ตาของลู่จิ่นเนี่ยนร้อนผ่าว ปลายนิ้วของเธอกำแน่นขึ้น
เมื่อเื่ดี ๆ ถูกขัดจังหวะ มู่จือเหยียนจึงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แววตาคมเผยความไม่สบอารมณ์จ้องผู้หญิงน่ารำคาญที่หน้าประตูอย่างไม่เกรงใจ
"ไปให้พ้น!"
แม้จะเป็แค่สามคำสั้น ๆ แต่ก็เผยชัดถึงความเ็า ไม่หลงเหลือเยื่อใยแม้แต่น้อย
ลู่จิ่นเนี่ยนหายใจเข้าลึก สีหน้าเรียบเฉยกดความไม่พอใจไว้ ก้าวเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ ท่ามกลางสายตาคมกริบของมู่จือเหยียน"
พ่อแม่ขอให้เรากลับบ้านไปทานอาหารเย็นด้วยกันวันหยุดสุดสัปดาห์นี้"
นี่คือเหตุผลที่เธอจำเป็ต้องมาหาเขา เพราะเขาไม่เคยรับสายเธอเลย และถ้าเขาไม่เมาจนไม่ได้สติ เขาก็จะไม่กลับไปเด็ดขาด
ชีวิตแต่งงานตลอดสองปีที่ผ่านมาล้วนเป็เช่นนี้ ห่างเหิน เ็า และปราศจากความรัก
"รู้แล้ว ไปได้" มู่จือเหยียนพูดปัด ไม่แม้แต่จะมองเธอ เอาแต่ลูบไล้ร่างกายอ่อนนุ่มของผู้หญิงในอ้อมกอดของเขา
ราวกับไม่รับรู้ถึงสิ่งผิดปกติ หล่อนส่งเสียงครางตอบรับอย่างแ่เบา พลางกอดรัดร่างของมู่จือเหยียนไว้แน่น
ภาพที่เห็นทำให้ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกเ็ปใจจนยากบรรยาย
ลู่จิ่นเนี่ยนกำมือแน่น เธออยากฉุดกระชากผู้หญิงคนนั้นออกมา อยากจะคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะมาสาดใส่พวกเขาทั้งคู่ อยากจะะโถามมู่จือเหยียนว่าทำไมถึงนอกใจ ทำไมต้องมาคลุกคลีกับผู้หญิงพวกนี้...
เล็บจิกลึกเข้าไปในเนื้ออย่างแรง ความเ็ปดึงสติของลู่จิ่นเนี่ยนกลับคืนมาทันที
เพราะเธอจะทำแบบนั้นไม่ได้ เธอเป็คุณหนูตระกูลลู่ ไม่ใช่ผู้หญิงชั้นต่ำข้างถนน เธอมีความภาคภูมิใจและรักนวลสงวนตัว
ยิ่งไปกว่านั้น ชีวิตแต่งงานของเธอกับชายผู้นี้ เป็เพียงการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเท่านั้น
เป็พ่อแม่ของเธอที่ใช้วิธีการทุกอย่าง แม้กระทั่งทำให้เขาเมาจนหมดสติ เพื่อให้เธอมีความสัมพันธ์กับเขา เพื่อให้ได้แต่งงานเชื่อมสายสัมพันธ์ที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน
มีเพียงผลประโยชน์ แต่ไร้ซึ่งความรัก
แม้ว่าเธอจะรักผู้ชายคนนี้จนสุดหัวใจ แต่สำหรับผู้ชายคนนี้ เธอไม่สำคัญเลย
แม้เธอจะร้องไห้ ะโใส่หน้า มันก็ไม่มีประโยชน์ รั้งแต่จะทำให้ผู้ชายคนนี้เกลียดเธอมากขึ้นเท่านั้น
"มู่จือเหยียน คุณนี่ก็ไม่เลือกหน้าตาเลยนะ หาผู้หญิงแบบนี้มาเกลือกกลั้วด้วย นี่คุณไม่กลัวติดโรคบ้างหรือไง" เธอยกยิ้มมุมปาก พูดประชดประชัน
ผู้หญิงในอ้อมกอดของมู่จือเหยียนเปลี่ยนสีหน้าทันที จ้องลู่จิ่นเนี่ยนอย่างดุดัน จากนั้นก็แสดงท่าทางน้อยอกน้อยใจ พิงอกผู้ชายร้องไห้คร่ำครวญ "จือเหยียน ฉันซื่อตรงกับคุณมาตลอด เธอมาหาว่าฉันสกปรกได้ยังไง..."
มู่จือเหยียนกอดเธอไว้ ลูบหลังหญิงสาวคนนั้นอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบโยน ส่วนแววตาเ็ากลับจ้องไปที่ลู่จิ่นเนี่ยนอย่างโจ่งแจ้ง
"ถ้าพูดถึงความสกปรก เธอมีสิทธิ์อะไรไปว่าคนอื่น? เธอต่างหากที่สกปรกที่สุด"
ลู่จิ่นเนี่ยนหน้าซีดเผือด แต่ริมฝีปากของเธอกลับยกขึ้น "แล้วคนที่แต่งงานกับฉันล่ะ? มู่จือเหยียน… คุณก็สกปรกไม่ต่างกัน!"
พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวกลัวว่า ถ้าตนอยู่ต่ออีกวินาทีเดียวคงอดไม่ได้ที่จะะเิออกมา
เมื่อออกจากห้องทำงานมา ลู่จิ่นเนี่ยนก็พบเลขาสาวคนเดิมอีกครั้ง อีกฝ่ายเห็นสภาพที่น่าสมเพชของลู่จิ่นเนี่ยน มองด้วยสายตาเยาะเย้ยดูถูก เผยท่าทางล้อเลียนเต็มที่
ลู่จิ่นเนี่ยนเหยียดหลังตรง ก้าวเข้าไปลิฟต์
เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง เธอถึงกล้าที่จะถอดหน้ากากที่แสร้งเข้มแข็งออก และทรุดลง
ในใจของเขา เธอคือผู้หญิงสกปรก...
642
