"ข้าพร้อมแล้ว!!" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมความมุ่งมั่นเปี่ยมล้น
"อืม..ตามข้ามา" ผู้าุโหานกล่าวออกมาก่อนเริ่มเดินกลับไปยังซากปรักหักพัง..สักพักพวกเขาก็มาถึงจุดที่สวี่หยุนตื่นขึ้นมา..หลงหานยี่สะบัดมือเล็กน้อยทำให้เศษซากหินลอยออกไปจากบริเวณนั้น..
"นั่งลงตรงนี้..ทำจิตใจของเ้าให้สงบ...หากมีอะไรผิดพลาดจะมีโอกาสที่เ้าจะเคลื่อนย้ายไปที่อื่นที่ไม่ใช่จุดหมาย" ผู้าุโหานกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"ข้าเข้าใจแล้ว..ผู้าุโหานแล้าวข้าจะไปยังที่ใดในดาวสมุทรประกายแสงหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย
"ข้าไม่รู้...แต่เ้าไม่ต้องเป็ห่วงไป..ส่วนมากวงเวทย์เคลื่อนย้ายจะพาเ้าไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยตลอด" ผู้าุโหานกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
"อืม..ข้าเข้าใจแล้ว.." สวี่หยุนหันหน้ามองไปยังลู่เหมยด้วยสายตาซับซ้อนก่อนจะเดินไปนั่งที่ที่เขาเคยตื่นขึ้นมา..สวี่หยุนหลับตาลงสงบจิตใจของตนเอง..หลงหานยี่โบกมือหนึ่งครั้ง รอบๆตัวของสวี่หยุนก็กลายเป็สัญลักษณ์เวทย์ขนาดใหญ่โดยที่มีสวี่หยุนเป็จุดศูนย์กลาง...วงเวทย์เริ่มส่องแสงสว่างมากขึ้นเรื่อยๆ...พอถึงจุดๆหนึ่งสวี่หยุนก็ลืมตาขึ้นมา..
สวี่หยุนมองเห็นลู่เหมยกำลังร้องไห้ขณะที่มองมาที่เขา..เมื่อเด็กสาวเห็นสวี่หยุนลืมตาขึ้นก็พูดขึ้นมาในทันที...
"หนึ่งปี!! ท่านสัญญากับข้าไว้แล้ว!! หนึ่งปีเท่านั้น!!" ลู่เหมยกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มขณะที่ใบหน้ายังคงมีนํ้าตาไหลลงมา..
"ข้าจะต้องใจฝึกฝนรอท่านกลับมา..หากท่านไม่กลับมาในหนึ่งปีข้าจะโกรธท่านจริงๆด้วย!!" ลู่เหมยกำลังจะกล่าวต่อแต่หลงหานยี่ก็รีบกล่าวขึ้นมาทันที...
"หากเ้ากล้านอกใจหลานของข้า..เ้าไม่ได้ตายดีแน่เ้าหนุ่มน้อยแซ่ติง!!" หานหลงยี่หัวเราะเสียงดังก่อนจะกล่าวออกมา
"แน่นอน!! ข้าให้สัญญาทั้งท่านและลู่เหมย...หลังจากข้ากลับมา..ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!!" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมยิ้มอย่างมีความสุข...เขารู้สึกราวกับได้มีครอบครัวมาห่วงใยเขาเมื่อเขาต้องเดินทางไกล...
หลังจากกล่าวลํ่าลากัน สัญลักษณ์ของเวทย์เคลื่อนย้ายก็สว่างวาบขึ้นมา..หลังจากแสงสว่างหายไปสวี่หยุนก็หายไปจากตรงนั้นแล้ว...เมื่อสวี่หยุนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบเขากำลังอยู่ในป่า...รอบๆตัวเขามีสมุนไพรมากมายขึ้นอยู่ตามที่ต่างๆ...
'นี่คือดาวสมุทรประกายแสงหรือ?' สวี่หยุนคิดในก่อนจะลุกขึ้นและเริ่มเดินเก็บสมุนไพรต่างๆทันที...เขารู้จักมันทุกชนิดเพราะสมุนไพรต่างๆช่างเหมือนในหนังสือสมุนไพรเบื้องต้นเล่มหนาเตอะที่เขาเคยอ่านที่จุดศูนย์กลางของแดนเทพ...
สวี่หยุนเดินเก็บสมุนไพรตามทางจนเต็มกระเป๋าผ้าที่ลู่เหมยเป็คนตัดเย็บให้...ขณะที่สวี่หยุนกำลังนับจำนวนของสมุนไพรอยู่ก็ได้ยินเสียงร้องของผู้ชายดังออกมาจากในป่า...สวี่หยุนเดินตามเสียงร้องไปก็พบกับหมาป่ากำลังแทะศพของชายคนหนึ่งอยู่...
ทันทีที่สวี่หยุนมองเห็นหมาป่า..หมาป่าตัวนั้นก็หันหน้ากลับมามองเขาทันที..หลังจากผ่านไปสักครู่มันก็กระโจนเข้าใส่สวี่หยุน..เด็กหนุ่มสังเกตมันอยู่นานแล้ว..ทันทีที่มันกระโจนเข้ามาสวี่หยุนก็เอี้ยวตัวหลบทันทีก่อนจะหยิบเอามีดไม้ขึ้นมามาแทงเข้าที่ตาของหมาป่าตัวนั้น...หมาป่าร้องโหยห้วนออกมาอย่างเ็ปก่อนจะกระโจนเข้าใส่สวี่หยุนอีกรอบ...
ราวๆกับภาพเดิมๆสวี่หยุนหลบและแทงหมาป่าไปเรื่อยๆจนหมาป่ามีแผลทั่วตัว..หมาป่าเริ่มมีความคิดที่จะหลบหนีแต่ก่อนที่มันจะได้หลบหนีไป สวี่หยุนก็พุ่งเข้ามาพร้อมแทงมีดไม้ทะลุคอของหมาป่าทันที...หมาป่าตัวกระตุกเล็กน้อยก่อนจะแน่นิ่งไป...สวี่หยุนดึงมีดออกจากคอของหมาป่าก่อนจะสบัดเืของหมาป่าทิ้ง..ทิ้งแม้ตัวเขาเองจะคิดว่ามันเป็แค่เื่ปกติของคนที่เริ่มต่อสู้ครั้งแรก..แต่จริงๆแล้วเขาวิเคราะห์และแทงมีดไม้ได้อย่างแม่นยำไปยังจุดต่างๆของหมาป่าทำให้เรี่ยวแรงของหมาป่าหายไปอย่างรวดเร็วก่อนจะเผด็จศึกด้วยการแทงทะลุของหมาป่าอย่างแม่นยำ..ตัวของสวี่หยุนราวกับมีประสบการณ์ต่อสู้โชกโชนแม้ตัวของหมาป่าจะมีกำลังและความเร็วมากกว่าสวี่หยุนแต่สวี่หยุนก็ฆ่าหมาป่าได้อย่างง่ายดาย...
สวี่หยุนเก็บมีดไม้กลับไปก่อนจะเดินไปทางศพของชายผู้หนึ่งที่โดนหมาป่าตัวนั้นฆ่าตาย..
'ทำไมข้าไม่รู้สึกอะไรเลยที่ได้เห็นศพของผู้คน..แม้แต่ตอนที่ข้าได้ฆ่าหมาป่านั่นข้าก็ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย...' สวี่หยุนขมวดคิ้วคิดอยู่ในใจก่อนจะก้มตัวลงและค้นตัวของชายคนนั้น..เขาเจอสิ่งของที่มีลักษณะภายนอกเหมือนหินแต่กับััได้ถึงพลังปราณภายใน..สวี่หยุนค้นตัวของชายคนนั้นต่อไปก่อนจะพบกับเม็ดยาจำนวนหนึ่งและหินใสๆที่มีสีออกสีฟ้านิดๆอยู่..สวี่หยุนถือหินใสที่มีสีฟ้าออกมานิดๆไว้สักพักก่อนจะส่งพลังปราณเข้าไปภายใน...ทันทีที่เขาส่งพลังปราณเข้าไปก็ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างออกมาจากตัวเขาทำให้หินที่มีสีฟ้าจางลงทันที...ในที่สุดมันก็หยุดลงแต่สีของมันก็จางประมาณ 1 ใน 10 ส่วน...
สวี่หยุนงุนงงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะมีความรู้สึกแปลกประหลาดออกมา...สวี่หยุนสำรวจในทะเลปราณอย่างรวดเร็วเขาก็พบว่าต่างหูประหลาดที่เขาได้มาจากห้องขังของลู่เหมยกำลังเรืองแสงอยู่...สักพักมันก็สว่างขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดมันก็ออกมาจากทะเลปราณของสวี่หยุนมาอยู่ที่หูของเขาทันที..ต่างหูมีขนาดประมาณ 1 ชุ่น(1 ชุ่น = 1 นิ้ว)ต่างหูมีรูปลักษณ์ที่เรียบง่าย..แทบไม่มีสิ่งใดตกแต่งอยู่เลยนอกจากผลึกเม็ดสีฟ้าเล็กๆที่ติดอยู่แต่ก็ดูสง่างามราวกับเป็สิ่งของมาจากตระกูลใหญ่สักตระกูลหนึ่ง...
ขณะที่สวี่หยุนกำลังงุนงงอยู่นั้นสวี่หยุนก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ดูเลือนลอยเป็อย่างมากขึ้นมาในจิตใจของเขา...
'ขอแสดงความยินดีต่อเ้าด้วยที่ถูกเลือกโดยต่างหูสรรพธาตุ..ผู้ใช้ปราณสรรพธาตุรุ่นที่ 4 ข้าคือผู้ใช้ปราณสรรพธาตุรุ่นที่ 3 เฉินลี่ถิง...' เสียงที่ดูเลื่อนลอยดังขึ้นในจิตใจของสวี่หยุน..ขณะที่เขากำลังตกตะลึงเสียงนั้นก็กล่าวต่อทันที..
'ก่อนที่ข้าจะตายไป..ข้าได้ผนึกเศษเสี้ยวิญญาไว้ในต่างหูสรรพธาตุเพราะข้า้าช่วยตระกูลของข้า...ผู้ใช้ปราณสรรพธาตุทุกรุ่นต้องสูญเสียความทรงจำเป็ข้อแลกเปลี่ยนของการเป็ผู้สืบทอดของต่างหูสรรพธาตุ..เ้าจะได้รับความทรงจำคืนก็ต่อเมื่อได้ฝึกฝนตนเองไปเกินกว่าระดับการฝึกตนก่อนหน้าของเ้า...เ้าจะได้รับความทรงจำบางส่วนกลับมาทุกครั้งที่ทะลวงขั้นใหญ่..นั่นคือข้อแลกเปลี่ยนของการเป็ผู้สืบทอดของต่างหูสรรพธาตุ' เสียงนั้นดังขึ้นในจิตใจของสวี่หยุนทำให้ความสงสัยเกี่ยวกับความทรงจำของเขาหายไปทันที...
'อะไรคือผู้ใช้ปราณสรรพธาตุ? ผู้ใช้ธาตุทั้ง 5? หากเ้าคิดเช่นนั้นก็นับว่าเ้าช่างน่าขันยิ่ง...ทุกสิ่งทุกอย่างต่างก็ล้วนเป็ธาตุได้ทั้งสิ้น..ธาตุิญญา ธาตุชีวิต ธาตุความตาย ธาตุมิติ ธาตุแสงและธาตุความมืด...ทุกสิ่งต่างก็ล้วนมีธาตุของมัน..ขึ้นอยู่กับว่าเ้าจะเข้าถึงแก่นแท้ของมันได้หรือไม่..สรรพธาตุคืออนันต์ เ้าสามารถหลอมรวมธาตุของเ้าเข้ากับสิ่งต่างๆได้...แม้แต่ผสานธาตุกับธาตุก็ทำได้เช่นกัน!" เสียงนั้นดังขึ้นในจิตใจของสวี่หยุนอีกครั้ง...ทันทีที่สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็ราวกับได้รู้แจ้งบางอย่างขึ้นมาทันที..
'ต่างหูสรรพธาตุสามารถดูดซับธาตุจากแหล่งต่างๆมาเพื่อช่วยเ้าบรรลุแก่นแท้ของธาตุได้..ผลึกลมปราณธาตุก็เป็หนึ่งในนั้น..ผลึกลมปราณธาตุแบ่งเป็ ตํ่า กลาง สูง สูงสุดและบางก้อนยังสามารถเปิดช่องว่างของมิติเพื่อใช้ในการเก็บของได้อีกด้วย...ผลึกลมปราณวารีที่เ้าใช้เพื่อกระตุ้นต่างหูสรรพธาตุเป็ผลึกลมปราณระดับตํ่า..แต่มันก็พิเศษเล็กน้อยที่สามารถเปิดช่องว่างมิติไว้ใช้เก็บของได้...ความกว้างของมิติที่มันเปิดได้จะขึ้นอยู่กับระดับของผลึกลมปราณธาตุ..เ้าจะสามารถดูดซับมันเพื่อใช้ในการเข้าใจแก่นแท้ของธาตุวารีได้ตามลมปราณที่เ้ามี...ด้วยลมปราณของเ้าตอนนี้คงดูดซับมันได้เพียง 1 ใน 10 ส่วนเพื่อใช้มันปรับเปลี่ยนลมปราณของเ้า...แต่ล่ะธาตุมีระดับความเข้าใจแบ่งเป็ เริ่มต้น ตํ่า กลาง สูงและแก่นแท้ของธาตุ!!" เสียงนั้นกล่าวบอกสวี่หยุนเกี่ยวกับความพิเศษของต่างหูสรรพธาตุทำให้เขาตกตะลึงในทันที...เมื่อเขาเริ่มตวจสอบลมปราณในทะเลปราณของเขา..สวี่หยุนก็พบว่าลมปราณในทะเลปราณของเขามีสีออกสีฟ้าออกมาเล็กน้อย!! ก่อนที่สวี่หยุนจะได้ลมปราณธาตุวารีมาลมปราณของเขาไม่มีใดๆทั้งสิ้น...ตอนนี้เมื่อเขาเรียกใช้ลมปราณออกมาก็รู้สึกราวกับเขาสามารถควบคุมหรือสร้างสิ่งที่เกี่ยวกับนํ้าได้เล็กน้อย...
'เ้าได้กระตุ้นปราณวารีในต่างหูสรรพธาตุเรียบร้อยแล้ว..ปราณธาตุวารีของเ้าอยู่ในระดับเริ่มต้นแล้วเ้าสามารถควบคุมหรือสร้างมันได้ตามระดับของลมปราณธาตุและการฝึกตนของเ้า..ในอดีตข้าได้เข้าใจแก่นแท้ของธาตุ 7 ชนิดและธาตุผสานต่างๆถึง 25 ชนิด..แต่รุ่นที่ 2 และ รุ่นที่ 1 ต่างก็เข้าใจได้มากกว่าข้ามากนัก...ผู้ใช้ปราณสรรพธาตุรุ่นที่ 4 ข้า เฉินลี่ถิง จะช่วยเ้าในการได้รับการรู้แจ้งในการผสานธาตุด้วยเศษเสี้ยวิญญาของข้า...แต่สิ่งที่ข้า้าเป็ค่าตอบแทนคือการให้เ้ารับฟังความคิดเห็นที่เห็นแก่ตัวของข้า..ข้า้าให้เ้าไปยังแดนาและช่วยเหลือตระกูลเฉินของข้าที่กำลังตกตํ่าลงและกำลังตกเป็เป้าโจมตีของตระกูลอื่น...แม้เ้าจะไม่ช่วยก็ไม่เป็ไร..ข้าแค่หวังว่าเ้าจะช่วยตระกูลข้าสักเล็กน้อยก็ยังดี...' เสียงนั้นดังขึ้นมาในจิตใจของสวี่หยุน..สักพักต่อมาเขาก็รู้สึกเหมือนได้รับความเข้าใจในการผสานธาตุกับสิ่งต่างๆขึ้นมา...สวี่หยุนสามารถผสานธาตุต่างๆให้เข้ากับสิ่งของต่างๆแม้แต่อาวุธหรือวรยุทธเขาก็ยังผสานธาตุวารีเข้าไปได้!!..ถึงจะยังต้องใช้ความพยายามในการผสานธาตุเข้ากับสิ่งต่างๆอย่างมากแต่ก็นับได้ว่าเขาสามารถผสานสิ่งต่างๆให้ดีขึ้นได้!!
"ข้าขอขอบคุณท่านผู้าุโเฉินลี่ถิงเป็อย่างมาก..ข้าจะช่วยตระกูลของท่านอย่างแน่นอนหากข้าทำได้!!" สวี่หยุนกล่าวขึ้นมาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
57
