ตอนที่ 10
เมื่อคนที่บ้านใหญ่กลับไปกันหมด แล้วทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาเป็เหมือนเดิม แม้จะไม่ใช่ความผิดของที่บ้าน แต่ก็มาเกิดที่บ้านของเขา หลิงตงจิ้น จึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง
"ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ให้ทุกคนมาเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเสียแล้ว ทำให้ขายหน้าแล้ว"
ส่วนชาวบ้านที่รับรู้และได้ฟัง ก็ไม่ได้คิดว่าเป็ความผิดเลยสักนิด คนที่ผิดคือกลุ่มคนที่กลับไปมากกว่า อยากจะฉกฉวยเอาของคนอื่นอย่างหน้าไม่อาย เป็การกระทำที่น่ารังเกียจเหลือเกิน และคิดว่าจะไม่ให้ลูกหลานแต่งกับคนที่บ้านนั้นเด็ดขาด
"ไม่ใช่ความผิดเสียหน่อย พวกเรารู้ดี"
"อย่างนั้นก็เริ่มขายหมูป่ากันเลยครับ ลุงตู้ให้เพิ่มเนื้อหมูจากที่ชาวบ้าน้าซื้อได้เลยนะครับ เป็การแทนคำขอโทษจากบ้านเรา ที่ต้องให้มายืนรอนาน"
"ได้เื่แค่นี้เองลุงจัดการให้ได้"
เมื่อชาวบ้านที่ได้ยินก็รู้สึกดีใจ แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่ก็ยังดีไม่ใช่หรือ ยิ่งทำให้รู้สึกดีกับครอบครัวนี้เข้าไปอีก
หลังจากนั้นจึงได้ขายหมูให้ชาวบ้านไปจนชาวบ้านที่มารอหมดไป แต่ก็ยังมีเนื้อหมูเหลืออยู่มาก จึงได้แบ่งให้ลุงตู้ไปห้ากิโล ซึ่งก็ปนไปทั้งเนื้อ สามชั้นและมันหมู สร้างความยินดีให้กับลุงตู้เป็อย่างมาก เพราะห้ากิโลถือว่าเยอะมาก และเขาสามารถเก็บไว้กินได้หลายวันเลยทีเดียว
"ให้มามากอย่างนี้จะดีหรือ ลุงเกรงใจ ให้ลุงสักหนึ่งหรือสองกิโลก็พอแล้ว"
"รับไปเถอะครับ บ้านลุงคนเยอะ บ้านเรารบกวนลุง ให้เท่านี้ถือว่าเหมาะสมแล้ว"
"อย่างนั้นลุงไม่เกรงใจแล้วนะ ขอบใจมาก"
"อย่างนั้นเดี๋ยวผมถือตาชั่งไปส่งให้ดีกว่าครับ"
"ไม่เป็ไรลุงถือกลับเองได้ อย่างนั้นลุงกลับก่อนดีกว่า" บอกเสร็จ พร้อมทั้งถือตาชั่งและหมูกลับไปบ้านด้วยใจที่มีความสุข เพราะวันนี้ที่บ้านจะได้กินเนื้อกัน จึงได้เดินยิ้มไปตลอดทาง
เมื่อชาวบ้านกลับไปแล้ว ทุกคนที่ตอนแรกไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อไม่มีอะไร ตอนนี้คิดเหมือนกันคือ หิวมาก เพราะว่ายังไม่ได้กินอะไรกันั้แ่เช้าแล้ว
"ตอนนี้ผมหิวมากเลยครับ" ซีหยาง คิดว่าเหมือนแรงเขาจะหมดแล้ว
"พี่เองก็เหมือนกัน ตอนแรกไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว"
"อาหารเสร็จแล้วค่ะ ฉันเข้าไปทำเตรียมเอาไว้ให้แล้ว คิดว่าทุกคนคงจะหิวกันมากแล้ว"
"ลูกสะใภ้ช่างรู้ใจทุกคนดีจัง ไปเร็วเข้า เดี๋ยวค่อยมาจัดการที่เหลือ ซีหยางลูกไปปิดรั้วบ้านให้ดีก่อนไป" ปลอดภัยเอาไว้ก่อน
"ได้ครับ"
หลังจากนั้นทุกคนก็กินข้าวกันด้วยความหิวโหย เพราะเลยเวลาอาหารมานานแล้วนั่นเอง
"ตอนนี้เหลือหมูประมาณ 50 กว่ากิโล ผมจะให้ย่า10กิโล พ่อเห็นว่ามันน้อยไปหรือเปล่า" เขาต้องถามพ่อ เพราะอย่างไรเขาก็ยังคิดถึงความรู้สึกของพ่ออยู่ แม้จะอยากให้น้อยกว่านี้ก็ตาม
"เอาตามที่ลูกว่านั่นล่ะ หรือว่าจะน้อยกว่านั้นก็ได้ ยังไงย่าก็คงไม่ได้กินเท่าไรหรอก ย่าแก่แล้ว คนที่จะได้กินน่าจะเป็คนอื่นเสียมากกว่า" เขาคงจะไม่กตัญญูอย่างโง่งมเหมือนที่แล้วมาอีก เพราะเขาคิดว่าสิ่งที่เขาเคยทำให้นั้น มากพอแล้วเสียด้วยซ้ำ
"ได้ครับ"
"เดี๋ยวพ่อเอาไปให้เอง พวกลูกคงจะเหนื่อยกันมากแล้ว พักผ่อนเถอะ"
เขาอยากจะช่วยลูกบ้าง แม้ไม่อยากจะไปเจอคนเป็แม่ก็ตามที และซีหยางก็มองทุกอย่างออกว่าพ่อคงจะไม่อยากจะไป และถ้าไปเจอย่า คงไม่พ้นต้องถูกด่า ซึ่งทำให้พ่อไม่สบายใจอย่างแน่นอน เขาจึงคิดว่าเขาจะไปเองดีกว่า
"เดี๋ยวผมเอาไปให้เองดีกว่าครับ พ่อไปก็คงจะถูกด่า ย่าไม่ฟังอะไรหรอกครับ นอกจากอยากได้ในสิ่งที่ตัวเอง้า และผมขอเอาเนื้อหมูไปให้เซียวซูฮวา สักหน่อยนะครับ ผมจะไปดูด้วยว่าเธอดีขึ้นหรือยัง"
"ขอบใจมากนะ พ่อก็ไม่รู้จะทำยังไงกับย่าของลูกเหมือนกัน ก็ทำได้แค่ฟังไป แต่จะให้ทำเหมือนแต่ก่อน พ่อคงจะไม่ทำแล้ว เข็ดแล้วจริงๆ ทำให้ครอบครัวต้องลำบากไปด้วย"
"มันแล้วไปแล้ว คุณอย่าไปคิดถึงมันเลยค่ะ ให้ดูที่วันนี้สิ ครอบครัวเรามีเงินแล้วนะ ลูกของเราก็เก่งมาก เราแค่คิดสิ่งที่ทำให้เราสุขใจก็พอแล้ว"
"ใช่แล้วครับพ่อ ผมว่าครอบครัวเราสามารถสร้างทุกสิ่งขึ้นมาใหม่ได้" เฟินหัว ก็เห็นใจพ่อเหมือนกัน ที่ย่าทำเหมือนพ่อไม่อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
ส่วน ซีหยาง ไม่ได้พูดอะไร แต่เขาคิดที่จะทำให้ครอบครัวดีขึ้นอย่างแน่นอน ในเมื่อเขามีสิ่งที่รู้และสิ่งที่จะเกิดในวันข้างหน้า เขาก็จะนำมันมาใช้ให้ได้ประโยชน์ที่สุด
เมื่อเขาได้หมู 10 กิโล เพื่อเอาไปให้ย่า และอีก หนึ่งกิโล เอาไปให้ เซียวซูฮวา เขาจึงเดินออกจากบ้านไป
ทางด้านบ้านใหญ่ที่กลับมาถึงบ้านด้วยความโมโห ที่ไม่ได้ในสิ่งที่้า
"คอยดูนะ ถ้าให้หมูแม่มาน้อย แม่จะด่าให้" ย่าลี่หว่าน พูดขึ้นมา เพราะคิดว่าคนที่นำหมูมาให้ตัวเองคงจะเป็ลูกชายของตัวเอง
"ถ้าให้บ้านเราน้อย น้องรองก็ใจดำเกินไปแล้ว" แม้จะเป็ของคนอื่น แต่ก็ยังอยากได้นี่นา
"น้องรองให้เท่าไร ก็พอเท่านั้นเถอะครับ อย่าให้มีเื่มากไปกว่านี้เลย หมูป่าตัวนั้นเราก็ไม่ได้ไปล่ากับพวกเขาเสียหน่อย" เขารู้สึกไม่สบายใจกับการกระทำของแม่และเมียของเขา
"ลูกทำไมถึงพูดอย่างนั้นกัน แม่เป็แม่ของเขา ลูกก็เป็พี่ชายของเขา เขาจะทำเหมือนไม่ใช่ญาติได้ยังไงกัน" พูดด้วยความไม่พอใจ ที่ลูกชายไม่เห็นด้วยกับตัวเอง
"ผมไม่อยากให้มีเื่กัน แม่ไม่เห็นสายตาชาวบ้านที่มองมาที่บ้านเราหรือครับ เป็สายตาของความดูถูกดูแคลน อย่าลืมนะครับ ว่าลูกของผมยังไม่ได้แต่งงาน ถ้ามีเื่ไม่ดี อาจจะหาคู่ได้ยาก" เขาพยายามหาเหตุผล เพื่อให้ทุกคนใจเย็นลง
เมื่อทั้งสองคนที่ยังเสียงแข็งอยู่เมื่อสักครู่เมื่อได้ฟังก็เริ่มที่จะคิดตาม ลูกชายไม่เท่าไร แต่ลูกสาว ถ้ามีเื่ไม่ดี อาจจะหาสามียาก จึงคิดว่าได้ไม่คุ้มเสีย แต่ทั้งสองคนก็รู้สึกยังไม่ยินยอมอยู่ดี
ซีหยางที่มาถึงบ้าน ก็เข้าไปในบ้าน เห็นทุกคนนั่งอยู่ จึงได้นำหมูมาให้ซึ่งก็มากอยู่ แต่ใครจะคิดว่าน้อยก็ต้องไปหากันเองแล้วล่ะ
"ผมเอาหมูมาแบ่งให้ครับ"
"ทำไมถึงเอามาให้เท่านี้เองล่ะ มันไม่น้อยไปหรือ หมูตัวออกจะใหญ่ แล้วทำไมตงจิ้น ถึงไม่เอามาให้เอง" เขาอยากจะด่าลูกชาย แม้จะมองหมูที่ให้มาก็เยอะอยู่ แต่ก็อยากจะได้มากกว่านี้
"ผมให้พ่อพักครับ พ่อทำงานเหนื่อยแล้ว และผมว่าหมูที่เอามาก็เยอะอยู่นะครับ ย่าคงไม่กินหมดหรอกจริงไหม เพราะพ่อบอกว่าให้เอามากตัญญูกับย่า ซึ่งผมก็เห็นว่ามันออกจะมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ แต่ถ้าคนอื่นอยากได้มากกว่านี้ คงต้องเข้าป่าไปล่ามันมาเองแล้วล่ะครับ"
"หลานอกตัญญูพูดอะไรออกมา พูดอย่างนี้ได้ยังไง"
"แล้วจะให้ผมพูดอะไรล่ะครับ ทั้งที่พวกเราเอามาให้ตั้งสิบกิโล ทุกคนก็ยังจะไม่พอใจกันอีก อย่างนั้นผมเอากลับบ้านก็แล้วกัน อย่างไรผมก็เป็หลานอกตัญญูอยู่แล้ว ก็เป็มันเสียเลย ก็คงจะไม่เป็ไรใช่ไหม"
ว่าเสร็จก็เตรียมที่จะเอาหมูกลับ แต่สะใภ้ใหญ่รีบยกเข้าไปเก็บในครัวทันที เพราะกลัวว่าหลานสามีคนนี้จะเอากลับไปจริงๆ เพราะท่าทางการพูดเหมือนว่าถ้ายังพูดอีก จะเอากลับไปจริงๆ และถ้าเป็อย่างนั้นเธอยอมไม่ได้ ได้ก็ยังดีกว่าไม่ได้ไม่ใช่หรือ ส่วนความไม่พอใจก็เป็อีกส่วนหนึ่ง
"อย่างนั้นก็กลับไปได้แล้ว ไม่อยากจะเห็นหน้า" ย่าลี่หว่าน พูดด้วยความไม่พอใจ
"ลุงขอบใจมากนะ และขอโทษด้วย" เขาพูดอย่างรู้สึกผิด แต่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
"ไม่เป็ไรครับ ผมกลับเลยแล้วกัน" เขามองลุง ที่ทำหน้ากระอักกระอ่วน ก็เข้าใจ ไม่ได้จะว่าอะไรต่อ
หลิงฮ่าวรัน ที่มองตามน้องชาย ที่มีท่าทีเปลี่ยนไปเป็คนล่ะคน เหมือนกับไม่ใช่คนเดิมด้วยความสงสัย เมื่อไม่กี่วันนี้ยังเป็คนที่ดูโง่งมอยู่เลยไม่ใช่หรือ แล้วตอนนี้ที่กลายเป็คนที่ไม่ยอมคนและไม่ให้ใครเอาเปรียบได้นี่คืออะไรกัน เขาคิดด้วยความไม่เข้าใจ และมองตามออกไปจนลับสายตา
( ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )
3K
