ย้อนเวลาสร้างอนาคต

ย้อนเวลาครั้งที่ 5 : ทำไม?

ณ โรงแรมชุงชุง
"เอาน่าเพื่อนอย่าเสียใจไปเลย เธออาจจะแค่เขินนายเกินไปก็ได้เลยวิ่งหนีไปแบบนั้น" คมตอนนี้กำลังปลอบใจเพื่อนตัวเอง แต่ไฟนั้นไม่ได้น้อยใจแปลกใจหรือเสียอะไรเลยแม้แต่น้อยเขาแค่รู้สึกว่าตัวเองนั้นได้ปลดอะไรสักอย่างที่ค้างคาใจของเขาออกไปได้เรื่องหนึ่งเท่านั้นแหละ
"อืมมม สำหรับฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันการบอกรักของนายครั้งนี้นับว่าสุดยอดที่สุดแล้ว" เป็ดก็พูดออกมาปลอบใจไฟเหมือนกัน สำหรับเรื่องความรักเขานับว่าไฟก็เป็นหนึ่งไม่มีสองเหมือนกัน
ส่วนเจ้าหมูนั้นตอนนี้มันกำลังพิมพ์โทรศัพท์เหมือนกับกำลังทำการใหญ่อยู่อย่างนั้นแหละ
ตอนนี้ทั้งสี่คนนั้นกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารชุงชุงหลังจากจบการศึกษากันแล้วหัวหน้าห้องก็นัดทุกคนมาที่นี้เพื่อเลี้ยงฉลองเรียนจบกัน ร้านนี้อาหารแต่ละอย่างนั้นแพงเป็นอย่างมากไฟนานๆทีถึงจะมากินร้านนี้เพราะราคาจานถูกสุดก็ 100 กว่าบาทแล้วสำหรับเขาไฟคิดว่าไม่ค่อยจำเป็นเลยไม่ได้มากินบ่อยๆ
ร้านอาหารชุงชุงนั้นเป็นร้านอาหาร 5 ชั้น
พวกเขาได้จองห้องอาหารที่ชั้น 3 เอาไว้มันใหญ่เป็นอย่างมากจุคนได้ไม่น้อยเลย
"พวกมึงเลิกเว่อร์กันได้แล้ว กูไม่ได้เสียใจสักนิดแค่รู้สึกว่าได้ปลดปล่อยอะไรสักอย่างออกไปเท่านั้นเอง เขาจะรับหรือไม่ก็เรื่องของเขาแล้ว" ไฟพูดออกมาอย่างเหลืออดกับเพื่อนทั้งสองคน
คมและเป็ดเมื่อได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของไฟและเห็นว่าไฟไม่ได้เป็นแบบนั้นจริงๆ
"เออๆ งั้นมาชนกันดีกว่า" คมยกแก้วเหล้าขึ้นมาเป็ดก็ยกขึ้นมาเหมือนกัน ไฟเห็นแบบนั้นก็พยักหน้าก่อนจะยกขึ้นมาทั้งสามคนมองไปที่หมูที่เอาแต่กดโทรศัพท์ของตัวเองอยู่นั้นแหละจนคมต้องสกิดหลายครั้ง
"เห้ๆ ไอ้อ้วนเพื่อนเขากำลังจะชนแก้วกันแล้ว มึงทำอะไรของมึง" คมพูดออกมาเพราะตั้งแต่ออกมาจากโรงเรียนเจ้าอ้วนก็เอาแต่ทำอะไรก็ไม่รู้ หมูเมื่อได้ยินเพื่อนเรียกและเห็นสามคนกำลังชูแก้วเหล้าอยู่ก็หัวเราะก่อนจะพูด
"เออๆๆ โทษทีพอดีกำลังทำอะไรสนุกๆอยู่" หมูพูดออกมาก่อนจะยกเหล้าขึ้นทั้งสี่คนร้องชนก่อนจะกระดกหมดแก้วไปทันที
เมื่อทั้งสี่คนกินเหล้ากันไปไฟก็อดคิดไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้
ย้อนกลับไปในห้องโถงโรงเรียน
ไฟกำลังจ้องมองหน้าของมีนาอยู่ไม่วางตาเหล่านักเรียนทั้งเพื่อนหรือน้องต่างก็มาดู การเซอร์ไพรส์ของไฟครั้งนี้แต่มีนานั้นก็มองตาของไฟไม่วางตาเหมือนกันทั้งสองจ้องกันอยู่นาน และก็เป็นฝ่ายของมีนาเองที่ถอนสายตาออกมาแต่ก่อนที่ไฟจะได้พูดอะไรนั้นมีนาก็วิ่งออกเสียแล้วนั้นทำให้ไฟไม่สามารถพูดอะไรได้ส่วนเพื่อนของมีนาก็พากันวิ่งไปพร้อมกับเพื่อนตัวเอง
เหล่านักเรียนที่กำลังรุ่นกันอยู่นั้นเมื่อเห็นแบบนั้นก็บอกให้ไฟวิ่งตามไป
แต่ไฟนั้นไม่ได้วิ่งตามไปก็อย่างที่บอกเขาแค่อยากจะเอาสิ่งที่ค้างคาออกไปเท่านั้นเอง
และนั้นก็คือเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในห้องโถงแห่งนั้น ไฟกลับมาที่ปัจจุบันเขายกแก้วเหล้ากับเพื่อนไปอีกหลายครั้งก่อนที่จะเริ่มเมานิดหน่อยแล้ว ด้วยการจบการศึกษาครั้งนี้อาจจะได้ไม่เจอเพื่อนร่วมห้องแล้วแต่ทั้งสี่คนนั้นก็ไม่ได้แยกจากกันพวกเขาไปเรียนที่เดียวกันเพียงแค่คนละคณะเท่านั้นเอง
ณ กลุ่มของมีนา
มีนาเองก็เป็นคนห้องคิงเหมือนกับไฟเหมือนกัน แต่กลุ่มของเธอนั้นอยู่ห่างจากไฟแม้จะบอกว่าเป็นงานเลี้ยงส่งเพื่อนในห้องแต่ก็แยกกันฟังชายหญิงอยู่เหมือนกัน มิ้นเห็นเพื่อนสาวของเขามองไปที่โต๊ะของไฟก็อดส่ายหัวไม่ได้ก่อนจะพูดขึ้น
"เป็นไงเสียดายหรือยังไงห้ะ คุณผู้หญิง" มิ้นพูดเหน็บเพื่อนตัวเองที่เป็นฝ่ายไม่กล้าเสียเองแล้วยังมานั่งมองอยู่แบบนี้อีก มีนาเมื่อได้ยินแบบนั้นก็อดสะดุ้งไม่ได้ก่อนจะส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าแดงๆ
"ไม่ใช่สักหน่อย แค่ถ้าบอกไปยังไงก็ต้องแยกกันอยู่ดี" มีนาพูดออกมาเสียงอ่อย มิ้นและเมย์เมื่อได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเพราะมีนาพูดมาก็ถูก เพราะครอบครัวของมีนานั้นจะส่งไปเรียนเมืองนอกนั้นเอง
"เห้อ น่าสงสัยจริงๆ มีความรักแต่ไม่สมหวังเนี่ย" เมย์พูดออกมาอย่างสงสารเพื่อนสาวตัวเอง มีนาเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแห้งๆให้เพื่อนตัวเองก่อนจะหันไปมองไฟอีก
"จริงอย่างที่ว่านั้นแหละ" มิ้นพูดเมื่อเห็นสายตาอาลัยของเพื่อนสาวตัวเองเหมือนจะได้ห่างจากสามีของตัวเองไปไกลอย่างนั้นแหละ
ตอนนั้นเองเหมือนไฟจะรู้สึกได้ก็หันมามองตาของมีนาเหมือนกันขณะที่กำลังกอดคอเพื่อนตัวเองที่กำลังโยกไปกับเพลงในห้อง
มีนาเมื่อเห็นแบบนั้นก็หันหน้าหนีไปทันทีก่อนจะหันไปขอเข้าห้องน้ำ
ไฟมองตามร่างบางนั้นไปตอนนี้เขาก็เริ่มจะเมาไม่น้อยเหมือนกัน เขาเอามือของคมกับเจ้าหมูออกจากคอของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นแล้วบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหารแห่งนี้ทันที เมื่อออกมาสู่ทางเดินเสียงในห้องนั้นก็เงียบไปทันทีทางเดินเหลือเพียงแค่ร่างบางที่เดินมุ่งหน้าไปห้องน้ำกับไฟที่ยืนมองอยู่เท่านั้น
ไม่รู้อะไรดนใจให้ไฟเดินตามร่างบางนั้นไปติดๆ
ไม่นานมีนาก็เดินมาถึงหน้าห้องน้ำมันเป็นสองห้องชายหญิงข้างกัน
ไฟมองร่างบางเข้าไปในห้องน้ำหญิงเขามองอยู่นานก่อนจะได้สติ แล้วเดินตามเข้าไปในทันทีเมื่อเดินเข้ามาหาเขาก็เห็นร่างของมีนากำลังจะเข้าไปในห้องน้ำเล็กๆแล้ว ไฟไม่รอช้าพุ่งตัวแทรกเข้าไปก่อนจะลงกลอนห้องน้ำนั้นทันที
เงียบ !!
ใช่แล้วตอนนี้เหลือเพียงแค่ความเงียบเพียงเท่านั้น มีนาตอนนี้กำลังตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่ได้ร้องออกมาอย่างที่ควรจะเป็นและรู้ว่าคนที่พุ่งเข้ามานั้นคือไฟ แถมยังได้กลิ่นเหล้าจากตัวของไฟไม่น้อยเลยเหมือนว่าเขาจะดื่มไปไม่น้อยเลย มีนาเลยพูดเบาๆ
"นี้นายเข้ามาทำไม นี้มันห้องน้ำหญิงนะออกไปได้แล้ว" ด้วยเพราะห้องน้ำนั้นแคบไม่น้อยเลยมีนาและพยายามจะผลักไฟออกจากเพราะตอนนี้ไฟนั้นอยู่ใกล้มีนามากเหมือนกับกอดกันอยู่เลย
"ทำไม" ไฟพูดเสียงเบาตอนนี้ด้วยความเมามันเป็นอารมณ์ของเขาล้วนๆที่เขาแสดงออกมา
ไม่เกี่ยวกับชายวัยกลางคนหรือร่างสมัยเก่าของเขา มันคืออารมณ์และคำถามที่เขาอยากจะถามว่าทำไมมีนาถึงวิ่งหนีเขาแบบนั้น มันเป็นคำถามที่ออกมาจากใจของผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่ง
"อะไร" มีนาพูดเสียงเบาด้วยความไม่เข้าใจว่าไฟนั้นกำลังสื่อถึงอะไร
"ทำไมเธอถึงวิ่งหนีแบบนั้น" ไฟพูดพร้อมกับยกข้อมือทั้งสองข้างของมีนาขึ้นมา มีนาเมื่อโดนแบบนั้นก็ตกใจก่อนจะมองไปที่ไฟที่ตอนนี้หน้าแดงด้วยเหล้าที่กินเข้าไป มีนากลัวไม่น้อยก่อนจะพูดเสียงสั่นๆ
"ไฟนายใจเย็นๆก่อนนะ มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันอย่าใช้กำลังเลย" มีนาพูดออกมาเสียงสั่นๆเหมือนจะร้องไห้ออกมา ไฟไม่ได้รู้เรื่องเลยเพราะตอนนี้เหล้าเวรกำลังเล่นงานเข้าอยู่ตอนนี้

------------------------เรียบร้อยหรือไม่ จะเอาตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยหรือเนี่ย 5555

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ย้อนเวลาครั้งที่ 5 : ทำไม?

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลาสร้างอนาคต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ย้อนเวลาครั้งที่ 5 : ทำไม?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้