ตอนที่ 18ช่างโลหะคือผู้สร้างสิ่งที่สร้างคือร่างกาย แต่ร่างกายต้องเหมาะสมกับิญญา
ส่วนกายตอนนี้วิ่งกลับสถาบันศาสตร์นักรบด้วยความเร็วที่มากกว่าขามามากนักเขากลัวว่าถ้าช้าแอชเชอร์เ้าของร้านจะตามมาทันได้ส่วนเื่ที่ว่าแอชเชอร์จะตามมาด้วยสถาบันศาสตร์นักรบหรือไม่นั้นกายไม่ได้คิดถึงมันเลยแม้แต่น้อย
กลับมาถึงสถาบันศาสตร์นักรบกายก็ตรงไปยังสนามประลองกลางซึ่งมีส่วนที่ใช้สำหรับฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อยู่ซึ่งมีคนที่มาฝึกฝนก่อนอยู่แล้วจำนวนหนึ่งส่วนใหญ่จะเป็ศิษย์ชั้นปีหนึ่งและชั้นปีสองรองลงมา แต่เขากลับไม่เห็นศิษย์ชั้นปีสามเลยแม้แต่น้อย
“หนักพอสมควร”กายดึงดาบขึ้นดาบยาวประมาณ 1.3 เมตร หนัก 2.3 กิโลกรัมทำจากเหล็กทั่วไปออกจากฟักดาบมาลองฟันดู
“ใช้เท้าขวานำหน้าเท้าซ้ายค้ำยัน ยกดาบขึ้นสูงแขนตั้งฉาก ปรับจังหวะลมหายใจ ตั้งท่าฟันแล้วก็ฟันลงไป” เขาทบทวนเื่ที่อาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ ฟัน อธิบายให้ฟัง
“การฟันก็คือการตัดย้า!” กายฟันลงไปในอากาศที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าซ้ำ ๆ
ฟันติดต่อกัน 20ครั้งเขาก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาบ้างแล้วแต่มันก็ไม่เท่ากับตอนที่ตีเหล็กอยู่ในโรงตีเหล็กไร้เวลากายยกมือปาดเหงื่อบนหน้าและก็ยิ้มออกมาเพราะเขาคิดถูก
“ฟังการสอนครบ 6ชั่วโมง เพื่อเริ่มเรียนรู้ [ศิลปะการต่อสู้ ฟัน 0 /2 (0.01%) ] ”
ดูเหมือนว่าถึงจะยังฟังไม่ครบชั่วโมงแต่สามารถฝึกไปก่อนได้ ถ้าครบเงื่อนไข เขาก็สามารถเรียนรู้การ ศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตรา ฟัน ขั้น 1 ได้เลย
ชายหนุ่มฟันดาบซ้ำๆ แบบเดิมไปนับร้อย ๆ ครั้งก็รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว แต่เปอร์เซ็นต์เพิ่มขึ้นเป็ 1 %แล้ว
“วันนี้คงได้แค่นี้”
กายจึงหยุดมือกลับไปพักผ่อนเพราะเช้าวันต่อมาเข้าชั้นเรียนแรกของสถาบันศาสตร์นักรบ
เช้าวันต่อมากายเดินเข้าไปในห้องเรียนซึ่งมีคนที่มาอยู่ก่อนไม่กี่คนหนึ่งในนั้นคือ มีอา ที่มารออยู่ในห้องอยู่ก่อนแล้วนอกจากเธอแล้วในห้องยังมีคนอีกยี่สิบกว่าคนดูเหมือนว่าภายใน 1ห้องเรียนจะมีคนจำกัดคือ ห้าสิบคนแต่ตามที่เขารู้มาคนกว่าครึ่งจะไม่ผ่านการทดสอบในเดือนแรกอย่างแน่นอนและดูเหมือนการทดสอบจะเป็แบบห้องต่อห้องด้วย
นั้นหมายความว่าทุกคนในห้องนี้ต้องสู้กันเองทุกๆ คนคือศัตรู ดังนั้นกายจึงไม่อยากที่จะสนิทกับ NPCคนอื่น ๆ มากนักเพราะมันจะทำให้การลงมือตอนทดสอบอาจจะต้องลำบากใจได้
ซึ่งคนอื่น ๆก็คิดแบบเดียวกับกาย แต่ใช่ว่าทุกคนจะทำตัวเฉยชากันหมด บางคนเริ่มหาพันธมิตรกันและในตอนนั้นเองโจทก์เก่าของกายก็เดินเข้ามา
“หือเ้าก็อยู่ห้องนี้ด้วย ดูเหมือนฟ้าจะเข้าข้างข้าเ้าเตรียมตัวตายได้เลยในวันทดสอบประจำเดือน” วิลเลียมแสยะยิ้มมองกาย
ลูคัสก็เดินเข้ามาด้วยและด้านหลังยังมีกลุ่มของวิลเลียมอีกสองสามคนคนในห้องมองเหตุการณ์เมื่อสักครู่ก็พอจะเดาได้ว่าวิลเลียมดูจะไม่ชอบขี้หน้ากายเป็อย่างมากจึงพากันถอยห่างจากกายอีกหน่อยเพราะกลัวจะโดนวิลเลียมเข้าใจผิดได้ว่าเป็เพื่อนกับกาย
หลายวันที่ผ่านมาในสถาบันศาสตร์นักรบวิลเลียมได้แสดงพร์ในการต่อสู้ที่สูงมากจนอาจจะเรียกได้ว่าเป็ 1 ใน 10 ศิษย์รุ่นนี้ที่มีความพร์มากที่สุด
หลังจากรอสักพักเมื่อถึงเวลาเรียนอาจารย์ชายวัยกลางคนแต่งตัวด้วยชุดที่ดูจะเป็ทางการสุด ๆ เข้ามาในห้อง
อาจารย์คาร์เตอร์เซนลิน เป็นักรบแท้จริง ขั้น 2 ซึ่งสอนในเื่ทฤษฎีอาวุธาซึ่งในคราบเรียนนี้พูดถึงในเื่ดาบ
“ดาบ เป็ชื่อเรียกของอาวุธที่มีขนาดยาวและมีคม มีการใช้ทั่วโลกโดยมีชื่อเรียกและลักษณะที่แตกต่างกันออกไปส่วนประกอบหลักของดาบจะประกอบด้วยสามส่วนหลักคือ คมดาบ ไว้สำหรับฟันและตัด, ปลายดาบไว้สำหรับแทง, และด้ามดาบไว้สำหรับจับถือ...”
เขานั่งฟังการสอนของอาจารย์คาร์เตอร์อย่างตั้งใจเช่นเดียวกับศิษย์คนอื่น ๆ ความรู้ที่อาจารย์คาร์เตอร์นั้นมีประโยชน์ไม่มากก็น้อยมันช่วยเติมเต็มเื่พื้นฐานได้เป็อย่างดี
‘แม้จะเป็ในเกมแต่ความรู้พวกนี้ก็ไม่ต่างจากโลกจริงมากนัก’กายพูดในใจ
และเพียงในนานเวลาเรียนของคาบนี้ก็หมดลง
“เอาละเื่ดาบเอาไว้แค่นี้พรุ่งนี้เราจะมาต่อกันและถ้าจบแล้วอาจจะเริ่มเื่ใหม่การขี่ม้าและการรักษาสมดุลขณะใช้อาวุธ”อาจารย์คาร์เตอร์พูดทิ้งท้ายด้วยหัวข้อที่จะมาเรียนกันในวันต่อไป
ศิษย์แต่ละคนบอกลาอาจารย์คาร์เตอร์และรีบออกไปกันทันทีและกายก็เช่นเดียวกันเพราะเขายังมีงานที่ต้องทำในโรงตีเหล็กไร้เวลาอีกซึ่งขณะนี้ก็เย็นมากแล้ว ถ้าไม่รีบมีหวังวันนี้เขาทำงานไม่ทันอย่างแน่นอน
......
วันต่อมากายก็ใช้ชีวิตในเกมแบบเดิมๆ คือไปเรียนกับอาจารย์คาเตอร์ซึ่งดูตามตารางแล้วเด็กชั้นปี 1แบบพวกเขาจะเรียนเื่พื้นฐานพวกนี้กับอาจารย์คนเดียวจนกว่าจะขึ้นชั้นปีสองและสามที่จะมีอิสระการเรียนที่มากขึ้น
หละหมดวันก็เหมือนเช่นเดิมที่ต้องไปที่โรงเหล็กไร้เวลากว่าจะหมดจะทำงานครบก็แทบจะพระจันทร์ขึ้นกลางหัวแล้วดังนั้นจึงไม่ค่อยมีเวลาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ฟัน มากนัก
และคืนนี้ก็ครบกำหนดเวลาในเกมแล้วกายจึงไม่มีทางเลือกนอกจากออกจากเกม
“ล๊อกเอ้า”
กายลุกออกจากแคปซูลเกมและมองไปรอบๆ เจ้ซาเรียก็ยังคงตรวจสอบบัญชีอยู่จนเกือบเช้าทุกวันเหมือนเช่นเคย
.........
วันที่ 17 เมษายนปีที่ 70 เวลา 00:00 น.
“ล๊อกอิน”
กายเข้ามาในเกมตามปกติวันนี้ก็เป็เช้าอีกวันที่ต้องไปเรียนกับอาจารย์คาร์เตอร์เซนลินอีกวันวันสุดท้ายของสัปดาห์นี้ในเกมตามตารางเรียน
ตกเย็นกายก็ไปทำงานตีแท่งเหล็กเหมือนเดิมและทุกครั้งที่ทุบแท่งเหล็กระดับของศิลปะการต่อสู้ ทุบ เพิ่มขึ้นเป็
“ศิลปะการต่อสู้ :ทุบ 1/1 (8%) ”
หลังจากจัดการเสร็จท้องฟ้าก็มืดแล้วกายถือตะเกียงน้ำมันเดินกลับห้องพักของตัวเอง และจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยน้ำไปตักมาจากบ่อหน้าหอพักเขาชอบการอาบน้ำในโลกราชันมาก เนื่องจากในโลกจริงน้ำสะอาดหายากและมีราคาแพงเขาจึงทำได้แต่เช็ดตัวเอา แต่ที่นี่มันไม่มีข้อจำกัดในเื่ของน้ำแม้แต่น้อย
กายยังคงไม่นอนเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องและคิดอยู่ว่าจะทำยังไงตัวเองถึงจะแข็งแกร่งขึ้นได้ไวๆ เพราะอีก 2 วันในโลกจริงก็จะเป็วันที่แดนาเปิดให้เล่น (6 วันในโลกราชัน)
และหางตาของเขาก็หันไปเห็นหนังหนังสือ“บันทึกช่างโลหะ” ที่วางไว้ั้แ่ย้ายเข้ามาที่สถาบันศาสตร์นักรบแล้วก็ไม่ได้จับมาอ่านอีกเลย
จึงหยิบมันขึ้นมาอ่านเพราะคิดว่ามันอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง เขาเริ่มเปิดอ่านต่อจากครั้งก่อนเมื่ออ่านไปกายก็รู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อ ในหนังสือนี้มีบันทึก “ศิลปะการต่อสู้ทุบ” ไว้จนถึงขั้น 9
ชายหนุ่มรู้สึกใมากหมายความว่ายังไงนะหรือขั้น 9
ระดับชั้นของนักรบแบ่งออกเป็ระดับนักรบฝึกหัดและระดับนักรบแท้จริง นักรบฝึกหัดมี 3 ระดับ และนักรบแท้จริงมี 9 ระดับเมื่อรวมกันแล้วก็เท่ากับ 13 ขั้นซึ่งศิลปะการต่อสู้ก็แบ่งเป็ 13ขั้นตามด้วยเช่นกัน
ถ้าตามที่บันทึก“ช่างโลหะเป็จริงว่ามี ศิลปะการต่อสู้ ทุบ 9 ขั้นจริง ๆมันก็พอที่เขาจะฝึกได้จนถึงนักรบแท้จริงขั้น 6 เลยทีเดียว
“ดูเหมือนข้าจะให้ใครรู้เื่นี้ไม่ได้เด็ดขาด”
กายเริ่มอ่านศิลปะการต่อสู้ทุบ ทั้ง 9 ขั้นด้วยความโลภ แต่ดูเหมือนเขาจะโลกสวยเกินไป เพราะเมื่อลงมืออ่านปรากฏว่าเขาไม่เข้าใจตัวอักษรในหนังสือที่บันทึกศิลปะการต่อสู้ทุบไว้เลยตัวอักษรมันลอยไปมายกเว้นขั้น 2 ที่เขาสามารถอ่านได้
หลังจากอ่านจบข้อความจากระบบเกมก็เด้งขึ้นมาในทันที
“เรียนรู้ขีดจำกัดศิลปะการต่อสู้ทุบ ขั้น 2 สำเร็จ”
“ศิลปะการต่อสู้ :ทุบ 1/2 (8%) ”
กายรู้สึกดีใจเพราะตอนนี้เขาสามารถเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ ทุบ ขั้นสองแล้ว หลังจากนั้นกายก็เปิดข้ามหน้าที่อ่านไม่ได้ไปเพื่อดูว่ามีอะไรอีกหรือไม่
และเขาก็เจอเข้ากับ“การเรียนรู้ที่จะสร้างอาวุธของช่างโลหะ”
“ช่างโลหะคือผู้สร้างสิ่งที่สร้างคือร่างกาย แต่ร่างกายต้องเหมาะสมกับิญญา” กายอ่านประโยคนี้ก็ถึงกับงุนงงเพราะทั้งหน้ามีแต่ประโยคนี้ซ้ำ ๆ ไปมาราวกับคนเขียนเป็บ้าไปแล้ว
เขายังคงอ่านหน้าต่อมามีคำอธิบายข้อความในหน้าก่อนหน้าไว้ว่าอาวุธที่ช่างโลหะสร้างเองจะมีความผูกพันทำให้ฝึกฝนได้เร็วกว่าอาวุธที่ช่างโลหะไม่ได้สร้าง
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้แล้วก็พอจะเข้าใจในประโยคแรกในหน้าก่อน “ช่างโลหะ คือผู้สร้าง สิ่งที่สร้าง คือร่างกาย”
“ถ้าเขาอยากเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็วก็ต้องมีอาวุธที่มีค่าความสัมพันธ์กับตัวเขาสูงมากเท่านั้น ซึ่งสำหรับช่างโลหะแล้วอาวุธที่สร้างมันก็ไม่ต่างจากร่างกายตัวเองดังนั้นค่าความสัมพันธ์ที่ได้จึงสูงกว่าอาวุธที่ไม่ใช่ตนเองสร้างขึ้นมา”
เหมือนประตูสู่โลกใหม่เปิดขึ้นกายนิ่งและคิดตามไปเรื่อยๆ กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านไปหลายชั่วโมงในเกมแล้ว
.........
“แล้วประโยคหลังล่ะ”กายเปิดหนังสืออ่านต่อ
มันเขียนไว้ว่า“การฝึกศิลปะการต่อสู้ก็คือการฝึกจิติญญาดังนั้นอาวุธที่สร้างต้องสัมพันธ์กับศิลปะการต่อสู้ที่จะเรียนรู้...”
กายอ่านไปเรื่อย ๆก็ยิ่งเข้าใจในเื่ผู้เขียน้าจะบอกคนอ่าน ไม่สิคนเขียนคง้าจะเน้นย้ำตัวเองมากกว่า
“อาวุธที่มีความสัมพันธ์กับศิลปะการต่อสู้ถ้าข้าต้องฝึกศิลปะการต่อสู้ ฟัน ก็ต้องใช้อาวุธที่มีจุดเด่นในการฟัน นั้นคือดาบขวาน และอย่างอื่น ๆ อีกไม่กี่อย่าง และข้าก็เลือก ดาบอย่างแน่นอน”
เขาสันนิษฐานว่าผู้เขียนหนังสือเล่มนี้คงไปเจอประโยคนี้มาจากที่ไหนสักแห่งและได้เก็บมันมาวิเคราะห์สุดท้ายจึงเขียนความรู้ทั้งหมดลงไป
“เป็ NPC ระดับไหนกันที่สามารถบันทึกศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตราวุธขั้น 9 ไว้ได้” 1 สงสัย
แต่แล้วก็รู้สึกง่วงนอนดูเหมือนว่าการอ่านศิลปะการต่อสู้ทุบ ขั้น 2 และข้อความในหน้าหนังสือพวกนี้จะกินพลังสมาธิสูงมาก กายจึงลากตัวเองไปนอน
กว่าจะตื่นก็เป็เที่ยงอีกวันในเกมแล้ว