สิ้นสุดปลายฟ้า ไม่กล้าหวนคืน

สกัดจุด หยางหว่านแบกร่างบางขึ้นบ่าดุจนางเป็นเพียงปุยนุ่นบางเบา

“ปู้ตานซิน มาหาที่ตายถึงที่นี่”เสียงแหบพร่าของ ฉูฉางดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ใม่ได้ขยับ

“อาจารย์พาหยางหว่านหนีไป”เสียงห่วงใยของจี้โม่

“อย่าขวางข้าฉูฉาง ดีชั่วเราสองคนล้วนรู้แก่ใจ”

“ถูกผิดดีชั่วเป็นเจ้าที่ตัดสินหรือไร ข้าเดิมเป็นคนดีอย่างที่จอมยุทธ์ฝ่ายคุณธรรม เป็นผู้บัญญัตขึ้นมา แต่ในเมื่อเจ้ากลับ สร้างแผลในใจ สิ่งที่ข้าทำข้าจึงเรียกมันว่าดีบ้าง”

“เจ้าดื่มเลือดสูบเนื้อผู้คนเพื่อคงกระพันอีกทั้งยังเข้าสู่ด้านมืด ดึงจิตใจฝ่ายมารออกมายังคิดว่าเจ้าดีอีกหรือ”

“เจ้าก็ไม่ต่างกัน กงล้งสิ่งที่เจ้าทำรู้ทั้งรู้ว่านางเป็นของข้าเจ้ายัง กล้าสมสู่กับนางคนชั่วช้าที่สุดเท่านั้นจึงจะทำได้”

“นางเป็นของข้ามาก่อน”

“แก้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์ความแค้นของเราสองคนวันนี้จักต้องสะสางให้หมดไป แต่บอกไว้ก่อนปู้ตานซินข้าดื่มเลือดสูบเนื้อมานาน เคล็ดวิชาสุดยอดนี้ทำให้ข้าเหนือกว่าเจ้าสิบปี ความจริงไม่อาจเปิดเผยแต่เมื่อเห็นว่า เจ้ากำลังจะตายคนตายจึงเป็นคนที่เก็บความลับได้ดีที่สุด”

“หากเป็นความลับของเจ้า ถึงข้าตายไปข้าก็จะขอเหยียนหลัวหวางกลับมาเปิดโปงมันเสีย”

“ยังไม่เปลี่ยน กงล้งเจ้าเป็นคนที่ อ่อนนอกแข็งใน วาจาแม้ไม่ยี่หระแต่ทว่าน้ำใจงาม ข้าชอบเจ้าเสียจริง เช่นนั้นข้าช่วยให้เจ้าพบเหยียนหลัวหวางได้เร็วขึ้น”ซัดฝ่ามือเข้าใส่ทันทีแบบไม่ทันได้ตั้งตัวปู้ตานซินโดนฝ่ามือเข้าเต็มเปาร่างลอยไปชนเข้ากับผนังถ้ำ แต่ยังคงแบกร่างหยางหว่านไว้ไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ

วางร่างบางของหยางหว่านลงบนพื้นฉูฉางรวบรวมพลังลมปราณวัดฝ่ามือเข้าใส่อีกครั้ง เลือดสดๆ ถูกพ่นออกมา จากปากของปู้ตานซิน

“เจ้าก็ไม่เปลี่ยนฉูฉางชอบฉวยโอกาสอย่างไรก็ยังอย่างนั้น กระอักเลือดออกมาจากปาก

“ข้าบอกแล้วอีกสิบปีกว่าเจ้าจะชนะข้า”จ้องเขม็งมาที่ปู้ตานซินความทรงจำบางส่วนของหยางหว่านกลับคืนมาอาจารย์ที่ตบตูดนอน อาจารย์ที่เคย โอบอุ้มด้วยสองมืออบอุ่น อาจารย์ที่หยางหว่านอยากจะกอดในทุกครั้งที่พบหน้าแต่ติดที่ใบหน้าเฉยชานั้น อาจารย์ที่กลิ่นกายหอมจนคุ้นชิน อาจารย์ที่หยางหว่านหลงใหลได้ปลื้มและใฝ่ฝันว่าจะได้เคียงข้างตลอดไป

“ถึงเวลาบอกลาหยางหว่านแล้วฆ่าเจ้าเสร็จแล้ว ข้าจะลบความทรงจำนางเสียใหม่ แล้วก็เคียงคู่กับนางตลอดไป ปู้ตานซินเจ้าไม่มีทางได้พบนางอีก”หยางหว่านน้ำตาร่วงริน พยายามขยับกายแต่ไม่เป็นผลปู้ตานซินยิ้มหยางหว่านหลับตาไล่หยาดน้ำตา ก่อนที่ฝ่ามือทรงพลังของฉูฉางจะซัดเข้าใส่ปู้ตานซินอีกครั้ง ตอนนี้เองที่ปู้ตานซินซัดฝ่ามือกลับเข้าใส่ร่างของฉูฉางที่เข้ามาใกล้ ทั้งคุ๋ ลอยละลิ่ว ไปปะทะกับผนังถ้ำแรงแกระแทกไม่ต่างกัน

“ไม่น่าเชื่อเจ้าทำข้าเจ็บได้ด้วยฝีมือของเจ้าเพียงเท่านี้ทำข้าที่ฝึกฝนมาถึงสี่พันปีบาดเจ็บได้นับว่าฝีมือเจ้าไม่เลว"ฉูฉางกระอักเลือดสดๆ ออกมา ใบหน้าเปลี่ยนไปมาระหว่างใบหน้าของจี้โม่กับ ฉูฉาง

“อาจารย์ท่านหนีไป ท่านหนีไปเสีย จอมมารสำเร้จวิชาคงกะพันแล้ว อาจารยฺ์ท่านฆ่าเข้าไม่ตายหรอก”

“เจ้าโง่ เป็นถึงดวงจิตมารอวตารของข้า กลับเห็นว่าศัตรูเป็นมิตรยิ่งกว่าข้าอย่างนั้นหรือ”

“อาจารย์หนีไป อาจารย์”

“จี้โม่ อาจารย์นับถือเจ้าแม้จะเป็นจิตมารของจอมมารเจ้ายังมีจิตใจคุณธรรม”

“อาจารย์ท่านดูแลเลี้ยงดูข้ามา”

“หุบปาก”ขยับกายลุกขึ้นทั้งๆที่อ่อนแรงไม่น้อยแต่จอมมารฉูฉางหาใช่คนที่จะแสดงความออ่นแอให้ใครได้เห็นเข้ากับ ปู้ตานซินไม่ต่างกันตรงจุดนี้

“กงล้ง อย่าได้พบกันอีกเลย”รวบรวมกำลังอีกครั้ง แม้จะรู้สึกว่าร่างกายแทบแหลกสลาย พลังฝ่ามือของปู้ตานซินร้ายกาจอย่างไม่อาจปฏิเสธแม้เขาจะเก่งกล้าเพียงใดก็ยังรู้สึกว่าเจ็บปวด ปู้ตานซินเองก็รวบรวม พลังลมปราณให้เป็นเกราะกำบังตัวด้านหน้า ลำแสงสี แดงพวยพุ่งออกจากฝ่ามือสองข้างของฉูฉาง สีแดงประดุจเปลวเพลิง ปะทะกับเกราะกำบังกายของปู้ตานซิน แต่ไม่สามารถทำออันตรายได้ ฉูฉางแสยะยิ้ม สุดลมหายใจเข้าลึกสุดลึก

“ถึงตายข้าก็จะให้เจ้าตายไปพร้อมกัน”ขยับตัว ถอยหลังซัดฝ่ามืออีกครั้งคราวนี้ ปู้ตานซินที่บาดเจ็บไม่อาจรับมือพลังฝ่ามือได้ เกราะกำบังสลายหายไปพร้อมกับร่างที่ลอยละลิ่ว กระอักเลือดสีเข้มออกมา แสดงว่าภายในบอบช้ำอย่างมาก หยางหว่าน พยายามกำมือจิกเล็บมือตัวเองเจ็บใจที่ไม่อาจช่วยเหลืออาจารย์ได้

ท่ามกลางแรงฝ่ามือนั้น ร่างของเจวียนจิ่วหยาทะยานลงมา ดึงร่างที่กำลังจะหมดเรี่ยวแรงของปู้ตานซิน หอบเอาร่างของปู้ตานซิน ใช้เคล็ดวิชาเร้นกายพาปู้ตานซินจากไป ลำแสงสีแดงกระแทกเข้ากับผนังถ้ำเสียงกำปะนาทราวฟ้าจะถล่ม ผนังถ้ำแหลกละเอียดในพริบตา ร่างสูงของฉูฉาง ทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเหี่ยวย่น ดวงตาอ่อนแสงในทันที หยางหว่านหลับตาลงช้าๆ ดีใจที่เจวียนจิ่วหยามาช่วยปู้ตานซินได้ทัน