เด็กหนุ่มอายุ 19 ปีกำลังถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เดินตามหญิงวัยกลางคน ขึ้นมาบนห้อง เขาวางกระเป๋าลงที่เตียงและมองไปรอบๆห้องที่เขาพึ่งจะมาถึง
"นี่คือห้องที่น้าเตรียมไว้ให้ เป็ไงอยู่ได้ไหมจ้ะ..อิคคิว"
"คิวอยู่ได้ครับน้า แค่นี้ก็มากเกินพอแล้วครับ ขอบคุณน้ามากนะครับที่ให้ผมมาอยู่ด้วย ไว้ผมตั้งตัวได้ผมจะรีบย้ายออกนะครับ"
"จะย้ายไปไหนล่ะ แม่ของเราก็เป็พี่สาวน้า อีกอย่างน้าก็อยู่บ้านหลังนี้กับเ้าบอลมันเเค่สองคนเอง เอาเป็ว่าอยู่ที่นี่กับน้านี่แหละเรายังเรียอยู่ด้วยไม่ใช่หรอ เดี๋ยวน้าจะเเบ่วค่าขนมเ้าบอลมาให้คิวด้วยจะได้มีเงินไว้กินขนม"
"ไม่ต้องหรอกครับน้า พอดีว่าคิวทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย คิวเลยพอมีเงินเก็บอยู่บ้างครับ"
"จะไม่หนักไปหรอทำงานด้วยเรียนด้วย มีอะไรให้น้าช่วยก็บอกนะ เดี๋ยวน้าลงไปทำกับข้าวก่อน เสร็จแล้วเดี๋ยวน้ามาเรียกนะ เราก็จัดการเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้และพักผ่อนละกัน น้าไม่กวนล่ะจ่ะ"
"ขอบคุณครับ" อิคคิวเดินไปส่งน้าที่หน้าประตูแล้วกลับมาจัดการกับเสื้อผ้าเอาเข้าตู้ให้เรียบร้อย ป่อก!! สมุดเล่มบางๆตกออกมาจากกระเป๋าเดินทางของเขา อิคคิววางกระเป๋าลงที่พื้นและเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นมาเปิดอ่าน
"อ้าว!! นี่มันสมุดเขียนนิยายของเรานี่นา นึกว่าจะหายไปซะเเล้ว มาอยู่ที่นี่เอง ว่าแล้วก็ลองเปิดอ่านดูซักหน่อยดีกว่าเนาะว่านิยายที่เราเขียนเองนี่มันจะสนุกขนาดไหน โอ้ย!! เเค่ชื่อเื่ก็น่าสนใจแล้วอ่ะ (ทะลุนิยายกระชากใจนายมาเฟีย) ฮ่าฮ่า ว่าเเล้วก็อ่านซะเลยดีกว่าเสื้อผ้าไว้ก่อนละกัน" อิคคิวหยิบสมุดเล่มนั้นแล้วเดินมาเปิดอ่านที่โต๊ะเขียนหนังสือข้างหน้าต่าง เขาบรรจงค่อยๆอ่านและซึมซับกับเนื้อหาไปเรื่อยๆ มีทั้งบทบาทที่ตลก โรแมนติก เศร้าและน่ากลัว เพราะพระเอกในเื่ที่เขาเขียนเป็มาเฟียจอมโหด ที่มาคบกับลูกสาวของ ผอ.โรงเรียนชื่อดัง เเต่โดนขัดขวางจากคู่อริจอมโหดอีกคน
"ทำไมเนื้อหาตรงนี้มันแปลกๆนะ ต้องแก้ไขหน่อยซะละ" อิคคิวลุกขึ้นไปหยิบดินสอจากกระเป๋าและกลับมาเขียนนิยายต่อเพราะเื่ที่เขากำลังอ่านอยู่นั้นเขายังเขียนไม่จบ อิคคิวพยายามขัดเกลาเเละเรียบเรียงฉากนิยายที่อยู่ในหัวของเขาออกมาเขียนลงในสมุดเล่มนั้น อิคคิวใช้เวลากับการเขียนนิยายไปเกือบ 2 ชั่วโมงก่อนที่น้าจะขึ้นมาเรียกไปทานข้าว
"อิคคิวๆ กับข้าวเสร็จแล้วจ้า ลงไปทานข้าวกันก่อนไหม นี่ทำอะไรอยู่หรอจ้ะ"
"คิวเขียนนิยายคนับน้า เขียนมานานแล้วล่ะครับเเต่ยังไม่จบซักที ก็เลยกะว่าจะกลับมาเขียนให้มันจบซักทีจะได้เอาไปลงเว็บให้คนได้อ่านกันครับ"
"จริงหรอ ดีๆถ้าเขียนเสร็จแล้วน้าขออ่านก่อนคนแรกนะจ้ะ ปะปะลงไปทานข้าวก่อนค่อนขึ้นมาเขียนเนาะ"
"ครับน้า อีกแปปนึงเดี๋ยวผมตามลงไปนะครับ ขอผมเก็บของอีกนิดหน่อยนะครับ"
"โอเค รีบตามน้าลงมานะ เ้าบอลมันกินจุมากเลยนะเดี๋ยวจะหมดซะก่อนน่ะ"
"ได้ครับ เดี๋ยวผมตามลงไปครับ" อิคคิวหันกลับมาพับปิดสมุดแล้ววางปากกาไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินตาน้าลงไปทานข้าว ด้วยความที่อิคคิวมาอาศัยอยู่บ้านน้าเขาจึงอยากช่วยน้าทำงานบ้าน อิคคิวจึงรับอาสาล้างจานและทำกับข้าวช่วยน้าทุกวันและให้บอลรับหน้าที่กวาดบ้านถูบ้านนั่นเอง อิคคิวจัดการล้างจานทั้งหมดจนเสร็จก่อนที่เขาจะเดินขึ้นมาที่ห้อง
"จะเขียนต่อเลยไหมนะ อืม!!ไปอาบน้ำก่อนดีกว่าจะได้คิดพล็อตไปด้วย ยังไงนิยายเื่เเรกก็อยากให้มันสุดๆไปเลยอ่ะเนาะค่อยเป็ค่อยไปละกัน" อิคคิวเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่เตียงและรีบเดินเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัว ระหว่างอาบน้ำเขาก็คิดพล็อตเื่ไปด้วย
"จะว่าไปนิยายเราก็เกินจริงอยู่นะเนี้ย ทะลุมิติได้ด้วย ถ้าคนเราทะลุมิติได้จริงๆก็ดีสิเนาะ ถ้าเป็เราเราจะทะลุมิติไปไหนดีนะเนี้ย ฮ่าฮ่าฮ่า เเต่ถ้าเป็ไปได้ก็อยากทะลุเข้าไปในนิยายที่เราเขียนเหมือนกันเนาะ อยากจะรู้ว่าพระเอกที่เราเขียนให้โหดขนาดนี้จะหน้าตาเป็ยังไง อิอิ นี่ถ้าเราเป็นางเอกเราจะรับมือกับพระเอกยังไงดีวะเนี้ย ชักเริ่มสนุกเเล้วสิ คิดออกละพล็อตต่อไปจะเขียนต่อยังไง อิอิ" นิยายที่อิคคิวเขียนเป็แนวมาเฟียโหดขี้หึงเเฟนนั่นเอง ด้วยความที่อิคคิวมีนิสัยตุ้งติ้งและชื่นชอบการเขียนนิยายเเนวโรแมนติกมากทำให้เพื่อนๆหลายคนคิดว่าเขาเป็เกย์ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เเน่ใจว่าเขาเป็เพศไหนกันแน่ เขารู้เเต่ว่าอันไหนที่เขามีความสุขเขาก็จะทำ อิคคิวอาบน้ำและใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เขาเดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมกับเปิดสมุดนิยายที่เขาเขียนและเริ่มการเขียนต่อ
"ถ้าพระเอกเป็มาเฟียก็ต้องขี้หึงนางเอกมากๆอ่ะเนาะ งั้นเราเพิ่มฉากวาบหวิวหน่อยดีกว่าคนอ่านจะได้ฟิลไปด้วย" อิคคิวเริ่มลงมือเขียนมาเรื่อยๆจนถึง 22.45 น. เขาเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกามาดูก็ต้องใเพราะเขาใช้เวลาเขียนนิยายไปเกือบ 4 ชม.กว่าแล้ว
"โอ้ยเเย่แล้ว!! นั่งเขียนซะเพลินเลย พรุ่งนี้มีเรียนเช้าอีก ไปนอนก่อนดีกว่าพรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มเเต่งต่อละกัน" อิคคิวปิดสมุดพร้อมเหน็บปากกาไว้เเล้วนำไปเก็บไว้ที่ใต้หมอนที่เขาหนุนนอน
"เอาเก็บไว้ที่นี่ละกันจะได้ไม่หายไปไหนอีก..หาว!!!นอนดีกว่า.." อิคคิวก้าวขึ้นเตียงและห่มผ้าพยายามข่มตาหลับให้ได้เพราะพรุ่งนี้เขามีเรียนเช้านั่นเอง จนในที่สุดเขาก็หลับไปได้ อิคคิวหลับไปซักพักเขาก็หลุดเข้าไปในห้วงของความฝัน ในฝันเขารู้สึกว่าเขายืนอยู่ในที่ที่มีคนหมู่มาก ก่อนจะมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา ในฝันคือชายคนนั้นหน้าตาดีมากเขาเดินเข้าไปกอดอิคคิวแน่นพร้อมกระซิบที่ข้างหูของอิคคิวว่า…
"อิคคิว!! ตื่นได้แล้วลูก เดี๋ยวไปเรียนสายนะ!!" เสียงของน้าสาวเด้งขึ้นมาทำให้อิคคิวสะดุ้งตื่นก่อนที่จะได้ยินเสียงชายคนนั้นพูด อิคคิวรีบลุกไปอาบน้ำไปเรียนอย่างด่วนจี๋ ในขณะที่ในหัวของเขายังคิดถึงชายในฝันคนนั้นอยู่เลย
"นายอัครพล นายอัครพล!!"
"ครับอาจารย์…"
"เป็อะไร วันนี้ครูเห็นเธอนั่งเหม่อลอยทั้งคาบเลยนะ มีอะไรรึป่าว"
"ป่าวครับๆอาจารย์ พอดี่นี้ผมนอนน้อยน่ะครับอาจารย์ขอโทษทีครับ" อิคคิวโดนอาจารย์ในห้องต่อว่า เพราะปกติเขาจะตั้งใจเรียนและไม่มีอาการเหม่อลอยแบบนี้มาก่อน อิคคิวสติหลุดลอยคิดถึงเเต่เื่ที่เขาฝัน ใบหน้าของชายคนนั้นลอยอยู่ในหัวของอิคคิวไปมาจนกระทั่งเลิกเรียนและกลับมาบ้านเขาก็ยังไม่เลิกนึกถึง..ชายคนนั้นเป็ใครกันแน่และเขาพูดกับอิคคิวว่าอะไรกันแน่ ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
1K
