บทที่ 2: การทดสอบพลังที่ล้มเหลว
หลงอี้ยืนอยู่กลางลานทดสอบพร้อมกับผู้เข้าทดสอบคนอื่น ๆท่ามกลางสายตาของศิษย์สำนักที่จ้องมองมาด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาหายใจเข้าลึก ๆพยายามระงับความตื่นเต้นและความกังวลไว้ในใจ
“ข้าไม่อาจรู้ได้เลยว่าพลังกายของข้าหลังคืนชีพจะเป็เช่นไรบ้าง”หลงอี้คิดในใจ
“เริ่มการทดสอบได้” ศิษย์าุโผู้ดูแลการทดสอบยื่นมือออกมาสร้างวังวนพลังงานรายล้อมหลงอี้และผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆ ไว้ หลงอี้ค่อย ๆ หลับตาลงััพลังในด่านทิพยกายา หวังจะใช้พลังกายทิพย์ที่แข็งแกร่งทำลายวังวนออกไปแต่แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วเพราะไม่อาจััได้ถึงพลังแห่งกายทิพย์ภายในร่างได้เลย
หลงอี้ระลึกถึงสิ่งที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ ขั้นแรกของการฝึกฝน จำเป็ต้องมีการฝึกกายาให้พร้อมเพื่อเป็รากฐานที่มั่นคงโดยจะเรียกขั้นนี้ว่าขั้นกายา แบ่งออกเป็สามด่านย่อย คือ หนึ่งด่านสรีรกายา เป็ด่านสำหรับขัดเกลาอวัยวะทั้งสามสิบสองของร่างกายสองด่านทิพยกายา เป็ด่านสำหรับสร้างกายทิพย์ที่เป็เอกลักษณ์เฉพาะของผู้บำเพ็ญสามด่านนามกายา เป็ด่านสำหรับสร้างกายนามธรรมขึ้นผ่านการผสานกับกายทิพย์ของตน
กายทิพย์ของข้าไม่น่าจะมีปัญหาแต่อย่างใด แต่อาจมีบางสิ่งที่วังวนพลังนี้สร้างขึ้นทำให้ข้าไม่อาจใช้กายทิพย์ได้หลงอี้ลืมตาขึ้นพลางสังเกตุรอบข้างเขาพบว่าผู้เข้าทดสอบหลายคนก็ดูไม่ต่างไปจากเขาที่ไม่อาจััถึงพลังในด่านทิพยกายาของตน
ไม่นานเสียงเยาะเย้ยรอบข้างพลันดังขึ้น “ดูสีหน้าเ้าพวกนั้นสิ ต่อให้ได้รับโอกาสอีกครั้งก็ยังทำออกมาได้เหลวไหลยิ่งนักวังวนพลังงานของศิษย์าุโมีพลังในการสกัดกั้นพลังกายทิพย์ระดับหนึ่งหากไม่สามารถใช้พลังกายทิพย์ได้ แปลว่ากายทิพย์ของคนเ่าั้อ่อนแอมาก
หลงอี้ได้ยินเช่นนั้นก็พลันแสดงสีหน้าเข้าใจ พลางระลึกถึงคำพูดของหญิงสาวปริศนาในห้วงมิตินั้นที่คอยถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้แก่เขานางกล่าวว่าหลังจากคืนชีพเขาต้องรวบรวมเือสูรบริสุทธิ์เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กายทิพย์เนื่องจากกายทิพย์ของเขา่แรกจะอ่อนแอมาก
แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกได้แต่รวบรวมพลังในร่างกายและปลดปล่อยพลังออกมาเพื่อทำลายวังวนแต่พลังที่เขาปลดปล่อยออกมาช่างอ่อนแอยิ่งนัก จนไม่สามารถทำลายวังวนได้อย่างที่คาดหวัง
หลงอี้พลาดท่าในขณะที่เขาปลดปล่อยพลังออกไป ทำให้เกิดการสะท้อนกลับปะทะเข้าที่ร่างเขาอย่างจังร่างของเขาลอยปะทะเข้ากับม่านพลัง และหมดสติไปในที่สุด เสียงหัวเราะเยาะรอบข้างพลางดังขึ้น
“แค่นี้หรือ? นึกว่าการเข้าทดสอบครั้งที่สองจะมีอะไรที่มากกว่านี้นึกไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายก็ยังคงเป็เพียงขยะชิ้นหนึ่ง!”
หลงอี้ฟื้นตื่นขึ้นนอกประตูสำนัก เขาไม่ผ่านการทดสอบและถูกหามมาทิ้งไว้ ณ ตรงนี้เขารู้สึกเจ็บใจ แต่เขาพยายามควบคุมความรู้สึก ศิษย์เฝ้าประตูมองพลางส่ายหน้าด้วยความสมเพช
“หลงอี้ เ้าคงต้องกลับไปฝึกฝนอีกนาน” ศิษย์เฝ้าประตูกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
เขาได้แต่ลุกยืนขึ้นด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง และเดินหันหลังจากไป มุ่งสู่ป่าลึกที่มีกระท่อมเก่าหลังตั้งอยู่ซึ่งเป็ที่เขาใช้พักอาศัยของเขา หลงอี้รู้สึกว่านี้ยังไม่ใช่จุดจบเขาต้องแข็งแกร่งขึ้น
เมื่อกลับมาถึงกระท่อมเก่าในป่าลึก หลงอี้นั่งลงคิดทบทวนเคล็ดวิชาโลหิตสยบอสูรเขารู้ว่าตนเองต้องวางแผนการฝึกฝน และคิดหาวิธีที่จะได้มาซึ่งเืสัตว์อสูร
หลงอี้ตัดสินใจที่จะใช้เวลาฝึกฝนเพิ่มเติมและเข้าถึง “วิชาโลหิตสยบอสูร” ขั้นต่อไปเขารู้ว่าทางเดียวที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดคือเขาต้องปรับร่างกายที่พึ่งฟื้นคืนชีพให้มั่นคงและออกตามหาโลหิตอสูรต่อไป
ในขณะที่หลงอี้นั่งสมาธิและเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาโลหิตอสูร รัศมีบางอย่างค่อยๆ เคลือบไปบนร่างทำให้เขายิ่งดูแข็งแกร่งมากขึ้น
สามวันผ่านไปในที่สุดหลงอี้ก็ลืมตาตื่นขึ้น “พละกำลังเพิ่มขึ้นงั้นหรือ? ก่อนหน้านี้คงเป็เพราะกายและจิตของข้ายังผสานกันได้ไม่สมบูรณ์ จึงทำให้พละกำลังอ่อนแอและไม่สามารถทำลายวังวนพลังงานนั้นได้หากข้าได้ทดสอบอีกครั้ง วังวนพลังงานนั้นคงไม่อาจรับได้แม้แต่หมัดธรรมดาของข้าเลยด้วยซ้ำ”
481K
