หนูน้อยผู้เป็นที่รักของเหล่าจอมโจรแห่งขุนเขา

บทที่ 39 ตำหนักอี๋เฟิ่ง 

ตอนเด็กมู่หรงตี้ยังไม่เข้าใจหลักการนี้ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เขาถูกคนผลักล้มลงจนศีรษะกระแทกก้อนหิน

นับแต่นั้นมา เขาจึงใช้การแสร้งโง่เป็นเครื่องรางป้องกันชีวิต

"วันนี้พวกเขาทำร้ายเจ้าหรือไม่?" เผยซูวางแมวลงหยิบผ้าแห้งมาซับหยดน้ำที่ขมับของมู่หรงตี้

"ไม่ได้บาดเจ็บขอรับ ลูกแค่แกล้งล้มสองครั้งเท่านั้น"

มู่หรงตี้พูดอย่างไม่ใส่ใจ นั่งลงแล้วหยิบตำราขึ้นมาอ่าน

"พอดีได้กลับมาเร็ว จะได้อ่านตำราอย่างสงบ ส่วนที่ลูกไม่เข้าใจท่านแม่ก็สอนลูกได้"

เผยซูเดินเข้าไปหา ดึงแขนของมู่หรงตี้

มู่หรงตี้พยายามหลบแต่ไม่สำเร็จ

แขนเสื้อถูกพับขึ้น ที่ข้อศอกขาวซีดมีรอยช้ำปรากฏอยู่

มู่หรงตี้พูดเสียงเบา "ท่านแม่ ไม่เป็นไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ ไม่เจ็บเลยสักนิด"

เผยซูกดเบา ๆ ตรงรอยช้ำ มู่หรงตี้สูดปากด้วยความเจ็บ

"ยังจะบอกว่าไม่เจ็บอีก อยู่ต่อหน้าแม่ ไม่ต้องทำเป็นเข้มแข็งหรอก"

เผยซูหยิบยาขี้ผึ้งมาทาให้บุตรชาย พลางให้คำแนะนำ

"คืนนี้จะทำเบาะรองให้เจ้าสองอัน ผูกไว้ที่ข้อศอกกับหัวเข่า จะได้ป้องกันบ้าง"

"หรือไม่เช่นนั้น คราวหน้าเจ้าก็แกล้งล้มลงแล้วทำเป็นหมดสติ แกล้งร้องไห้ อย่าทำให้ตัวเองบาดเจ็บจริง ๆ เลย"

มู่หรงตี้คิดในใจว่า...การแกล้งร้องไห้นั้นยากอยู่สักหน่อย

เขาเปลี่ยนเรื่องพูด "ท่านแม่ วันนี้หนิงอันถามว่าศิษย์ที่เก่งที่สุดที่ราชครูจางเคยสอนคือผู้ใด ข้าคิดว่าราชครูจางอาจนึกถึงท่านน้าขอรับ"

ในปีที่มู่หรงตี้เกิดนั้นตระกูลเผยถูกเนรเทศ เขาไม่เคยพบผู้ใดจากตระกูลเผยเลย แต่เคยได้ยินแม่เล่าเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับตระกูลเผย

"ยามที่พูดถึงตระกูลท่านตา ท่านแม่ดูไม่เศร้าโศกเลย ลูกได้ยินนางกำนัลพูดว่า ตระกูลสวี เพิ่งมีเรื่องสวีไฉเหริน*[1]ร้องไห้จะฆ่าตัวตายทุกวัน"

เผยซูทายาให้บุตรชายเสร็จแล้วอุ้มแมวขึ้นมา

"แน่นอนว่าแม่เศร้าสิ เศร้าจนตอนคลอดเจ้าแทบไปเยือนประตูผี"

ตอนที่ตระกูลเผยทั้งตระกูลถูกจับขัง เผยซูตกใจจนคลอดก่อนกำหนด เลือดท่วมที่นอนเกือบเอาชีวิตไม่รอดทั้งแม่ทั้งลูก

หลังจากรอดชีวิตกลับมาจากประตูผี ยังไม่ทันครบกำหนดอยู่ไฟก็ต้องไปคุกเข่าอยู่นอกห้องทรงพระอักษร

มู่หรงตี้เงยหน้ามองท่านแม่ เห็นว่าดวงตานางยังคงสงบนิ่ง

"เศร้าโศกไปก็ไร้ประโยชน์ ไม่ว่าท่านตาของเจ้าจะอยู่บนสวรรค์หรือใต้แผ่นดิน ย่อมหวังให้พวกเราสองคนอยู่อย่างปลอดภัย"

"พวกเราคนตระกูลเผย แม้จะถูกกระดูกจนแตกละเอียด ก็ยังคงหายใจต่อไปได้ ไม่มีทางคิดสั้นเป็นอันขาด หากน้าชายและน้าหญิงของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็คงพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นกัน"

มีชีวิตอยู่จึงจะมีโอกาสล้างแค้นชำระความอัปยศ

เผยซูเดินไปที่โต๊ะหนังสือพร้อมกับบุตรชาย เพื่อสอนบทเรียนให้แก่เขา

"เอาล่ะ ให้แม่ดูการอธิบายความหมายบทความนี้ของเจ้าหน่อย"

มู่หรงตี้นั่งหลังตรง มือถือพู่กันเขียนตัวอักษรขนาดเล็กที่งดงามชัดเจนลงบนกระดาษ

แสงอาทิตย์ไหลผ่านหน้าต่างเข้ามา ทอดเงาของกิ่งต้นไม้ในลานลงบนหน้ากระดาษ

ระหว่างบรรทัด ราวกับมีต้นไม้งอกงามขึ้นมามีชีวิตชีวา

ณ มุมที่ซ่อนเร้น ฤดูหนาวสิ้นสุด ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน เวียนว่ายไม่สิ้นสุด

...

ตำหนักอี๋เฟิ่ง

ฮองเฮาทรงคัดเลือกผ้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในวัง อากาศเริ่มร้อนขึ้นสมควรให้สำนักภูษาหลวงเตรียมตัดชุดฤดูร้อนได้แล้ว

ตงหมัวมัวนวดไหล่ให้ฮองเฮา มองผ้าโปร่งแสงม้วนหนึ่งในมือนางกำนัลที่ยืนแถวหน้าสุด

"ผ้าแพรผืนนี้หากสวมใส่บนพระวรกายฮองเฮาจะต้องงดงามยิ่งนักแน่นอนเพคะ"

ฮองเฮาเหลือบมองเพียงแวบเดียว ดูเหมือนจะไม่พอใจ

"ข้าอายุมากแล้ว ไม่อาจสวมใส่สีสันสดใสเช่นนี้ได้อีก สมควรจะมอบให้ฉีไฉเหรินที่อายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดสวมใส่มากกว่า"

ตงหมัวมัวยิ้ม "ฮองเฮายังทรงพระเยาว์อยู่เพคะ"

ฮองเฮาก็ยิ้มเช่นกัน "จะเยาว์อะไรกัน อีกไม่กี่ปีเมื่อฉีเอ๋อร์แต่งงานมีครอบครัว ข้าก็จะได้เป็นย่าแล้ว"

องค์ชายใหญ่มู่หรงฉีที่นางให้กำเนิดได้ออกวังไปตั้งจวนแล้ว

องค์รัชทายาทมู่หรงเจินเสด็จมาจากตำหนักหลี่เหอ

"ลูกขอถวายบังคมท่านแม่พ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาโบกมือเรียกมู่หรงเจินให้มาประทับนั่ง

"เจินเอ๋อร์เรียนมาครึ่งวันแล้ว เหนื่อยหรือไม่? ดื่มน้ำหวานสักถ้วยเพื่อชุ่มคอเถิด"

ตงหมัวมัวยกถ้วยหยกขาวใสมา ข้างในบรรจุน้ำแกงพุทราแดงรังนก

มู่หรงเจินจิบน้ำหวานหนึ่งอึก "เสด็จแม่ ลูกไม่เหนื่อยพ่ะย่ะค่ะ ช่วงบ่ายยังมีวิชาขี่ม้ายิงธนูอีก"

ฮองเฮาเป็นห่วงว่าโอรสจะเหน็ดเหนื่อย "เจ้าวางใจเถิด แม่จะสั่งให้คนต้มน้ำโสมมาให้ยามค่ำคืนนี้"

หลังจากที่มู่หรงเจินดื่มน้ำหวานแล้ว ก็เอ่ยถึงเรื่องที่มู่หรงตี้ล้มลงในตำหนักหลี่เหอวันนี้ "เหตุใดองค์ชายสามที่มีพระชนม์มากกว่าพวกเราหลายปี จึงต้องมาเรียนร่วมกับพวกเราด้วยพ่ะย่ะค่ะ?"

ตงหมัวมัวเก็บถ้วยหยกที่มู่หรงเจินดื่มเสร็จแล้ว "ผู้ใดเล่าจะฉลาดปราดเปรื่องเท่าองค์รัชทายาท ต่อให้เรียนล่วงหน้าสิบปีก็ไล่ไม่ทันพระองค์หรอกเพคะ"

เมื่อฮองเฮาได้ยินนามของมู่หรงตี้ ในดวงตาก็ปรากฏใบหน้าที่งดงามล่มเมืองของเผยซูขึ้นมาทันที "องค์ชายสามตอนเด็ก ๆ ก็เฉลียวฉลาด แต่โชคไม่ดี ล้มกระแทกศีรษะ"

ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงเสียดาย แต่สายตากลับไม่มีแววเสียดายแม้แต่น้อย

นางเป็นธิดาของตู้อวี้ หัวหน้าผู้ตรวจการแผ่นดินเข้าวังมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี

นางกับเผยซูเข้าวังมาพร้อมกันในคราวคัดเลือกนางใน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฮ่องเต้และฮองเฮาเพียงแค่ให้เกียรติกันเท่านั้น ความรักและความเอาใจใส่ของมู่หรงอวี่ไม่เคยมอบให้นางเลย

เผยซูในอดีตคือสตรีชั้นสูงที่บรรดาคุณชายในเมืองหลงใหลแต่ไม่อาจได้ครอบครอง พอเข้าวังเป็นพระสนมก็ได้ครองความโปรดปรานของมู่หรงอวี่

องค์ชายใหญ่ที่นางให้กำเนิดและองค์ชายรองที่ซูเฟยให้กำเนิด ล้วนเป็นคนไร้ความสามารถ ตอนเด็ก ๆ ก็ไม่ได้ฉลาดเท่ามู่หรงตี้

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

องค์ชายสี่ที่นางให้กำเนิดได้เป็นรัชทายาท ส่วนมู่หรงตี้ที่เผยซูให้กำเนิดกลับเป็นคนโง่เขลา

นางยังคงเป็นฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ ส่วนเผยซูก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกทอดทิ้งในวังหลวง

"ฝ่าบาทเสด็จ!"

เสียงประกาศของขันทีดังขึ้นนอกตำหนัก

ดวงตาของฮองเฮาฉายแววตื่นเต้นยินดี นางพาองค์รัชทายาทลุกขึ้นต้อนรับ

"หม่อมฉันขอถวายบังคมฝ่าบาท"

"ลูกขอถวายบังคมเสด็จพ่อ"

มู่หรงอวี่ผู้สง่างามก้าวเข้ามาในต้าหนัก เขามาสั่งการเรื่องงานเลี้ยงเทศกาลตวนอู่กับฮองเฮา เมื่อเห็นมู่หรงเจินมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ทั้งรูปโฉมและอุปนิสัยของมู่หรงเจินไม่ได้เหมือนมู่หรงอวี่มากที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหลาย

แต่เมื่อหกปีก่อน สำนักโหรหลวงทำนายว่าท้องฟ้ามีลางมงคล ปีถัดไปจะมีดาวมงคลลงมาสู่โลกมนุษย์

มู่หรงอวี่จึงเปลี่ยนรัชศกจากหย่งเจี๋ยเป็นเจาชิ่ง

ปีแรกแห่งรัชศกเจาชิ่ง หลายพื้นที่มีลมฟ้าอากาศเป็นใจ พืชพันธุ์ธัญญาหารอุดมสมบูรณ์ นับเป็นปีมหามงคลอย่างแท้จริง

ในช่วงเวลานั้นฮองเฮาได้ให้กำเนิดองค์ชายสี่พอดี มู่หรงอวี่ทรงโปรดปรานยิ่งนัก จึงสถาปนาองค์ชายสี่เป็นองค์รัชทายาท

มู่หรงอวี่เสด็จประทับบนพระที่นั่งในตำหนัก "พวกเจ้าสองแม่ลูกกำลังคุยอะไรกันอยู่?"

มู่หรงเจิน "เสด็จพ่อ ลูกกำลังเล่าเรื่องที่ตำหนักหลี่เหอให้เสด็จแม่ฟังพ่ะย่ะค่ะ"

มู่หรงอวี่ทรงเปิดฝาถ้วยน้ำชา "มีเรื่องสนุกอะไรหรือ เล่าให้เราฟังหน่อย"

สีหน้าฮองเฮาดูไม่เป็นธรรมชาตินัก นางพยายามกลบเกลื่อนเปลี่ยนเรื่อง "ฝ่าบาท เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยระหว่างพวกเด็ก ๆ เท่านั้นเพคะ"

มู่หรงอวี่ทรงจ้องมององค์รัชทายาทเพียงผู้เดียว "เจินเอ๋อร์ เล่ามา"

มู่หรงเจินจึงเล่าเรื่องที่มู่หรงตี้ล้มในช่วงเช้าอีกครั้ง แต่เขาไม่ได้บอกว่าถูกมู่หรงหมิงทำให้สะดุดล้ม เพียงแต่บอกว่ามู่หรงตี้พลาดเองเท่านั้น

หลังจากมู่หรงอวี่ฟังจบ รอยยิ้มที่มุมปากก็จางหายไป

"ฝ่าบาท เจินเอ๋อร์เป็นเด็กที่มีจิตใจดีงาม เป็นห่วงว่าองค์ชายสามจะบาดเจ็บจากการล้ม จึงเล่าเรื่องนี้ให้หม่อมฉันฟังเพคะ" ฮองเฮาอธิบาย

สีหน้าของมู่หรงอวี่ยังคงไม่สู้ดีนัก ในใจเริ่มรู้สึกรำคาญ "เช่นนั้นก็ให้หมอหลวงไปตรวจดูเถิด"

ฮองเฮากล่าว "เพคะ ฝ่าบาท"

ยามนี้มู่หรงอวี่หมดอารมณ์จะดื่มชา วางถ้วยชาลงแล้วคิดจะออกไปเดินเล่น

"ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จมาก็จะเสด็จกลับแล้วหรือเพคะ? หรือมีเรื่องใดจะรับสั่งให้หม่อมฉันทำ?" ฮองเฮาเห็นว่าฮ่องเต้จะเสด็จจึงก้าวตามไปสองก้าว

แววตาของมู่หรงอวี่ฉายแววรำคาญ "ค่อยว่ากันคราวหน้า เรานึกขึ้นได้ว่ายังมีฎีกาที่ต้องอ่านค้างอยู่ที่ห้องหนังสือหลวง"

ฮองเฮาเห็นว่าไม่อาจรั้งฮ่องเต้ไว้ได้ จึงได้แต่ค้อมกายอย่างผิดหวังแล้วทูลว่า

"หม่อมฉันขอส่งเสด็จเพคะ"

มู่หรงเจินเดินอยู่ข้างกายมู่หรงอวี่ "กระหม่อมจะกลับตำหนักบูรพาแล้วเช่นกัน ขอเดินไปพร้อมเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ"

มู่หรงอวี่พยักหน้า

ร่างของบิดาและบุตรหายลับไปจากตำหนักอี๋เฟิ่ง

ฮองเฮามองไปยังที่นั่งที่มู่หรงอวี่เคยประทับ หัวใจรู้สึกว่างเปล่า

"ตงหมัวมัว"

"เพคะ หม่อมฉันอยู่ตรงนี้" ตงหมัวมัวนวดบ่าให้ฮองเฮาต่อไป

"เอาผ้าโปร่งสีสดพวกนี้แจกจ่ายไปยังวังของนางสนมที่เพิ่งเข้าวังปีนี้"

ฮองเฮาเอ่ยนามของนางสนมกลุ่มหนึ่งออกมา จากนั้นก็ชี้ไปที่ผ้าสองพับที่เปื้อนฝุ่นอยู่ตรงมุมห้อง

"ส่วนผ้าสองพับที่เหลือนั่น ก็มอบให้วังหมิงฮุ่ยเถอะ"

สีหน้าของนางเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง

"อีกอย่าง พระราชทานน้ำแกงหวานสองถ้วยให้แม่ลูกคู่นั้น จะได้ไม่ต้องออกมาทำให้ผู้อื่นรำคาญใจ"

[1] ไฉเหริน ตำแหน่งพระสนมในองค์จักรพรรดิ ขั้น 5 ชั้นเอก