รักครั้งใหม่ในยุค 70 ฉันขอเป็นคนเลือกเอง

        หลังจากที่เป่ยชานชานกำลังร้องไห้ เป่ยชานชานยังคงก้มหน้าอยู่ เธอเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ที่เธอกำลังสร้างสถานการณ์ให้ครอบครัวสามีและครอบครัวของเธอที่มาเจรจาเรื่องของน้องสาวได้อย่างไม่น่าสงสัย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่อาบแก้มทั้งสองข้าง

        เป่ยชานชานแสดงเป็นหญิงสาวที่กำลังพ่ายแพ้เรื่องราวที่เกิดขึ้น ด้วยความพ่ายแพ้ เธอแสร้งทำเป็นยอมรับชะตากรรมของตัวเอง และตกลงที่จะหย่ากับหวังเฉาเฟยผู้เป็นสามี อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอยอมรับทุกอย่าง

        “ฉันยอมหย่าให้คุณก็ได้! แต่คุณต้องสัญญากับฉัน ว่าจะยังให้ฉันอยู่ที่บ้านหลังนี้ต่อไป” เป่ยชานชานกล่าว

        “ได้สิ! คุณยอมรับข้อเสนอที่ผมให้ตั้งแต่แรก เรื่องราวความวุ่นวายพวกนี้ก็ไม่เกิดขึ้นหรอก” หวังเฉาเฟยกล่าว

        “ขอบคุณนะคะพี่เป่ย” เป่ยจินอวี๋ น้องรองของเธอเอ่ยบอก พร้อมกับเดินเข้ามากอดเป่ยชานชาน ผู้เป็นพี่สาวคนโตของบ้าน เป่ยจินอวี๋ไม่ได้รู้สึกผิดและไม่ได้รู้สึกเสียใจ กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ที่เธอเข้ามากอดและเอ่ยขอบคุณพี่สาวของเธอ เป็นเพราะว่าเธอแสร้งทำตัวเป็นคนดี ต่อหน้าคนในครอบครัวของตัวเอง และครอบครัวของหวังเฉาเฟยเท่านั้น

        “ไม่เป็นไรหรอกน้องรอง! เรื่องนี้พี่ยอมเสียสละให้เธอได้” เป่ยชานชานกล่าว “ฉันหวังว่า เธอคงจะรับมือกับคนที่บ้านหลังนี้ได้นะ”

        “เรื่องนั้น! พี่เป่ยไม่ต้องห่วงฉันนะ ฉันคิดว่าตระกูลหวัง เขาคงไม่ใช้ฉันเหมือนคนรับใช้แบบนี้หรอก” เป่ยจินอวี๋กระซิบบอกเป่ยชานชาน ก่อนที่จะผลักตัวพี่สาวออกอย่างช้าๆ พร้อมกับยิ้มที่มุมปากออกมา

        หลังจากการตกลงที่จะเลิกรากันด้วยดี หวังเฉาเฟยผู้เป็นสามี ก็เดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับยื่นเงินให้เธอเป็นจำนวน 200 หยวนตามที่ตกลงกันไว้

        เป่ยชานชาน รับเงินก้อนนั้น พร้อมกับมองเงินที่เธอถืออยู่ พร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ ออกมา ให้กับทุกคนที่นั่งอยู่ ภายในห้องรับแขกเห็น

        “ไหนๆ เรื่องนี้ก็จบลงแล้ว ฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะ” เป่ยชานชานกล่าว พร้อมกับยกมือขึ้นมา และปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ จนมันแห้งไป

        เป่ยชานชานเดินกลับมาที่ห้องนอนของเธอ พร้อมกับเงิน 200 หยวนในมือ เธอมองเงินนั้น พร้อมกับยิ้มออกมา รอยยิ้มของเธอ ที่แสดงออกมา มันบ่งบอกได้ถึงความสะใจที่เธอมี เธอไม่คิดเลยว่าวันนี้ครอบครัวสามี กลับโง่เขลา เชื่อการเสแสร้งของเธอได้ถึงขนาดนี้

        …

        หลังจากที่เป่ยชานชานกลับเข้ามาในห้องนอนได้ไม่นาน หวังเฉาเฟยที่นั่งคุยกับครอบครัวของเขาอยู่ที่ห้องรับแขก ต่างก็คุยกันอย่างมีความสุข จนส่งเสียงดังมายังห้องนอนของเธอ

        “ลูกเฉา! ลูกคิดว่าเมียของลูก จะยอมหย่าให้ลูกจริงๆ ใช่ไหม” แม่ไป๋เอ่ยถามลูกชาย

        “แม่ครับ! ดูอาการของเธอแล้ว เธอก็น่าสงสารนะครับ ผมว่าเธอยอมทำตามพวกเราแล้ว พวกเราก็อย่าไปยุ่งกับเธอเลยครับ” หวังเฉาเฟยเอ่ยบอกแม่ของเขา

        “พี่รอง” หวังลี่จูน้องสาวคนเล็กของเขาเอ่ยเรียก ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

        “น้องเล็กมีอะไร เรียกพี่เสียงดัง ตกใจหมดเลย” หวังเฉาเฟยกล่าว

        “พี่รองไม่สงสัยบ้างเหรอ! ว่าทำไมพี่สะใภ้ยอมหย่าให้พี่รองง่ายๆ แบบนี้” หวังลี่จูเอ่ยถาม

        “เธออย่าได้คิดมากไปเลย เป่ยชานชานยอมหย่าให้ก็ดีแล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน” หวังเฉาเฟยกล่าว

        “ฉันไม่ไว้ใจพี่สะใภ้เลยนะ พี่รองนี่ก็ยังไง! เชื่อใจคนที่จะตัวเองขอหย่า” หวังลี่จูกล่าว พร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง

        “เอาล่ะๆ แกก็อย่าไปจับผิดพี่รองของแกเยอะ ไหนๆ ก็จะหย่ากันแล้ว แม่ว่าให้หล่อนไปอยู่ที่อื่นเถอะ” แม่ไป๋เอ่ยบอกลูกชายรองของเธอ พร้อมกับมองหน้าเขาด้วยสายตาที่จริงจัง กับสิ่งที่ตัวเองพูด

        “แม่ครับ! ผมว่าให้เธออยู่ที่บ้านนี้ต่อก็ได้ครับ แค่ให้เธอไปอยู่ที่ห้องคนรับใช้ ผมว่าแค่นี้ก็ไกลจากพวกเราแล้วนะ” หวังเฉาเฟยเอ่ยบอกแม่ของเขา

        “แม่ว่าไม่ดีนะ ถ้าหล่อนยังอยู่ในบ้าน แล้ววันหนึ่งหนูจิววี๋คลอดลูกชายออกมาแล้ว หล่อนเกิดอิจฉาขึ้นมา ทำยังไง”

        “ฉันเห็นด้วยกับคุณแม่นะพี่รอง พี่รองเริ่มใจอ่อนกับพี่สะใภ้แล้วใช่ไหม” หวังลี่จูกล่าว “ฉันไม่ยอมนะ! นี่พี่กำลังจะเป็นพ่อคนนะ”

        “โอ๊ย! เธอช่วยเงียบหน่อยได้ไหม ฉันไม่ได้ใจอ่อน แต่ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นมองฉันที่เป็นถึงระดับผู้บริหาร ต้องมาเสียชื่อเสียงเรื่องพวกนี้ เธอช่วยเงียบทีนะน้องเล็ก!” หวังเฉาเฟยกล่าว ก่อนที่จะเดินหนีออกมาจากห้องรับแขก ที่แม่และน้องสาวของเขานั่งอยู่

        …………………………………………………………………….……………………………………………..………………..

        ตอนต่อไปขออนุญาตเริ่มติดเหรียญนะคะ