ตอนที่ 3: เฉลยของปีศาจ
ความเงียบหลังบทเพลงจบลงนั้นหนักอึ้งราวกับแผ่นตะกั่ว มันกดทับทุกคนจนแทบหายใจไม่ออก
ในสนามเด็กเล่นร้างยามสนธยาที่แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้าไป เหลือเพียงผู้เล่นสี่คนที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เคนจิ—ชายหนุ่มผู้เงียบขรึม—นั่งคุดคู้อยู่ตรงกลางในฐานะ "โอนิ" คนต่อไป เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเขาแม้ว่าอากาศจะเย็นะเืก็ตาม เขากำลังรอ... รอเสียงกระซิบจากมัจจุราช
มิซากิยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลังเขา เธอพยายามกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย ส่วนลูมิที่ยืนอยู่ข้างๆ นัวร์ ก็กำหมัดแน่น จ้องมองสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและความมุ่งมั่นที่จะหาทางรอดไปด้วยกัน
แต่สำหรับนัวร์... โลกของเขาแตกต่างออกไป
ในขณะที่ทุกคนจมอยู่กับความกลัวและความเงียบที่บีบคั้น สมองของนัวร์กลับทำงานด้วยความเร็วสูงสุดราวกับพายุไฟฟ้า เขาไม่ได้ยินเสียงลม ไม่ได้รู้สึกถึงความหนาว แต่กำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ
ผิดหมด... ทุกคนกำลังเล่นเกมผิดกติกา
ความคิดนั้นสว่างวาบขึ้นในหัวของเขา
ข้อมูลชุดที่หนึ่ง: ชื่อเกม "คาโกเมะ คาโกเม-ะ" แปลว่า "นกน้อยในกรง"
ข้อมูลชุดที่สอง: เนื้อเพลงท่อนสำคัญ "นกในกรง เมื่อไหร่จะออกมา?"
ข้อมูลชุดที่สาม: ผีสามารถแทรกแซงประสาทััได้ มันกระซิบชื่อ 'เคนจิ' ให้ทานากะฟัง ซึ่งเป็ชื่อที่ผิด
ข้อมูลชุดที่สี่: คำแนะนำจากระบบ "บางครั้ง... สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็"
และข้อมูลชุดสุดท้ายที่สำคัญที่สุด... ตัวอักษรคันจิโบราณที่เรืองแสงขึ้นมาบนพื้นดินเพียงเสี้ยววินาที... "後ろ" (Ushiro - ข้างหลัง)
ทุกคนเข้าใจว่าเกมนี้คือการ "ทายชื่อ" คนที่อยู่ข้างหลัง แต่พวกเขามองข้ามทุกอย่างไปหมด!
มันไม่ใช่เกมทายชื่อ! นัวร์สรุปในใจ ระบบและผีจงใจสร้างสถานการณ์ให้เราคิดว่าเป็แบบนั้น เนื้อเพลงไม่ได้ถามว่า "ใครอยู่ข้างหลัง?" แต่มันถามว่า "เมื่อไหร่จะออกมา?" และจบด้วยประโยคกำกวมว่า "ใครอยู่ตรงหน้าข้างหลัง?" มันคือการเล่นคำ!
ผีกระซิบชื่อที่ผิด... นั่นคือกับดักที่ชัดเจนที่สุด มันล่อให้เราพึ่งพาข้อมูลที่ได้ยิน แต่คำเตือนของระบบบอกว่า "สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็" นั่นคือการหลอกซ้อนหลอก! ระบบกำลังบอกใบ้ว่าให้เชื่อในสิ่งที่ "เห็น" ไม่ใช่สิ่งที่ "ได้ยิน"!
และสิ่งที่ "เห็น" ก็คือคำว่า "ข้างหลัง"... นั่นไม่ใช่คำใบ้... แต่มันคือ "คำตอบ" ที่ถูกต้อง!
เคนจิเริ่มขยับตัว เขาคงจะได้ยินเสียงกระซิบแล้ว และกำลังจะพูดชื่อที่ผิดพลาดซ้ำรอยกับทานากะ
ไม่มีเวลาแล้ว!
นัวร์ไม่มีเวลาพอที่จะอธิบายทฤษฎีอันซับซ้อนนี้ให้ใครฟัง และถึงมี เขาก็ไม่คิดจะทำ การอธิบายคือการเสียเวลาและเผยไพ่ในมือโดยไม่จำเป็ เขา้าแค่ผลลัพธ์
"เคนจิ!" นัวร์ะโเสียงดังและเฉียบขาด ทำลายความเงียบจนทุกคนสะดุ้ง
เคนจิที่กำลังจะอ้าปากพูดชื่อชะงักไป เขาสะดุ้งสุดตัวแต่ไม่ได้หันกลับมามอง
"อย่าพูดชื่อ!" นัวร์สั่งเสียงกร้าว "พูดในสิ่งที่นายเห็นบนพื้นเมื่อกี้! พูดออกมา!"
ลูมิกับมิซากิหันมามองนัวร์ด้วยความสับสน "นายพูดเื่อะไรน่ะ นัวร์!" ลูมิถาม "จะให้เขาพูดอะไร?"
แต่เคนจิที่อยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็กับความตายกลับเข้าใจในทันที เขานึกถึงแสงวาบปริศนาที่เขาเห็นบนพื้นดินก่อนที่เพลงจะจบ มันเป็เพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็จำมันได้ เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว การเชื่อตามเสียงกระซิบของผีหมายถึงความตายที่เขาเพิ่งเห็นไปกับตา
เขาจึงเลือกที่จะเดิมพันกับคำสั่งของนัวร์
"ข้างหลัง!" เคนจิะโออกมาสุดเสียงเป็ภาษาญี่ปุ่น "Ushiro!"
ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น... ความรู้สึกกดดันที่หนักอึ้งอยู่รอบตัวก็สลายหายไปในทันที ร่างของมิซากิที่เคยโปร่งแสงเล็กน้อยกลับมาเป็ปกติ เงาใต้ต้นซากุระที่เคยบิดเบี้ยวราวกับมีชีวิตก็กลับมาสงบนิ่ง
อากาศที่เคยหนาวเย็นกลับมาเป็ปกติ
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็ความเงียบของความงุนงงและไม่เชื่อสายตา
แล้วข้อความจากระบบก็ปรากฏขึ้น
──────────────
【...รอบที่ 2 สิ้นสุด...】
【ผู้รอดชีวิต: 4/5】
【...น่าประทับใจ...】
──────────────
เคนจิรอดแล้ว เขาทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง หอบหายใจอย่างหนักราวกับเพิ่งวิ่งหนีความตายมา... ซึ่งมันก็เป็เช่นนั้นจริงๆ
"เกิด... เกิดอะไรขึ้น?" มิซากิถามเสียงสั่น เธอจ้องไปที่นัวร์ราวกับเห็นปีศาจ "ทำไมนายถึงรู้?"
ลูมิก็จ้องมาที่เขาเช่นกัน ในแววตาของเธอมีความโล่งใจที่เคนจิรอด แต่ก็แฝงไปด้วยความหวาดระแวงในตัวนัวร์มากขึ้นกว่าเดิม
นัวร์แค่นเสียงในลำคอ "ก็เห็นๆ กันอยู่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง "พวกเธอทุกคนมัวแต่ตื่นกลัวจนมองข้ามคำใบ้ที่โจ่งแจ้งที่สุดไป เกมนี้มันไม่ใช่เกมทายชื่อ มันคือเกมทดสอบการสังเกตและการตีความ"
เขาอธิบายทฤษฎีของเขาเื่เพลง, คำเตือนของระบบ, และตัวอักษรบนพื้นให้ทุกคนฟังอย่างรวบรัดที่สุด "ผีมันหลอกให้เราฟังเสียงกระซิบ แต่คำตอบที่แท้จริงมันเขียนอยู่บนพื้นให้เราเห็นตลอดเวลา พวกเธอแค่ไม่ทันสังเกต"
"ทำไม... ทำไมเธอไม่บอกพวกเราั้แ่แรกล่ะ!" มิซากิโวยวายขึ้นมา "ทานากะอาจจะไม่ต้องตายก็ได้!"
"ทำไมฉันต้องบอก?" นัวร์สวนกลับทันที ดวงตาของเขาเ็า "หนึ่ง ฉันยังไม่แน่ใจในทฤษฎีของตัวเอง การตายของทานากะคือการยืนยันข้อมูลที่สำคัญที่สุด สอง ต่อให้ฉันบอก พวกเธอจะเชื่อฉันเหรอ? ในสถานการณ์ที่กดดันแบบนั้นน่ะนะ? สาม ไม่มีเวลาพอสำหรับการประชุมกลุ่มไร้สาระหรอก"
"แต่นั่นมันชีวิตคนทั้งคนนะ!" ลูมิแย้งเสียงดัง ความอดทนของเธอสิ้นสุดลง "นายปล่อยให้เขาตายเพื่อยืนยันความคิดของตัวเองงั้นเหรอ!?"
"ใช่" นัวร์ตอบโดยไม่ลังเล "และเพราะการตายของเขา ทำให้พวกเราที่เหลือรอดมาได้อีกรอบ นี่คือโลกที่เราอยู่ ลูมิ การเสียสละของคนอ่อนแอคือบันไดสู่การรอดชีวิตของคนที่ฉลาดกว่า เธอควรจะขอบคุณเขา ไม่ใช่มากล่าวหาฉัน"
คำพูดของนัวร์ราวกับน้ำแข็งที่สาดใส่หน้าลูมิ เธอพูดอะไรไม่ออก ได้แต่จ้องมองเขาด้วยแววตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความขยะแขยงและความสับสน เธอมองไม่เห็นความเป็มนุษย์ในตัวผู้ชายคนนี้เลย
ก่อนที่สถานการณ์จะตึงเครียดไปกว่านี้ ข้อความจากระบบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูเหมือนจะกำลังหัวเราะเยาะพวกเขา
──────────────
【ฮิฮิ... ดูเหมือนจะมีคนฉลาดหลงเข้ามาด้วยสินะ】
【แต่... คิดว่าเกมจะง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ? 】
【รอบที่ 3 กำลังจะเริ่ม... เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ】
──────────────
คำพูดของระบบทำให้ทุกคนกลับมาสู่ความเป็จริงอีกครั้ง พวกเขารู้คำตอบแล้วก็จริง แต่เกมยังไม่จบ... และมันอาจจะไม่ง่ายเหมือนเดิมอีกต่อไป
รอบนี้ถึงตาของมิซากิที่จะต้องเป็ "โอนิ" เธอยังคงตัวสั่นด้วยความกลัว แต่การรู้ "เฉลย" ก็ทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง เธอเดินเข้าไปนั่งในวงกลมอย่างไม่เต็มใจ
เพลงเริ่มขึ้นอีกครั้ง... และจบลง...
มิซากิรออย่างจดจ่อ... แล้วเธอก็เห็นมัน! ตัวอักษร "後ろ" เรืองแสงขึ้นมาบนพื้นดินด้านหลังเธอจริงๆ!
"ข้างหลัง!" เธฮะโออกมาอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกกดดันหายไป... เธอรอด!
──────────────
【รอบที่ 3 สิ้นสุด】
【ผู้รอดชีวิต: 4/5】
──────────────
มิซากิถอนหายใจอย่างโล่งอก เคนจิก็ดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเจอรูปแบบของเกมนี้แล้ว
"รอบต่อไปตาฉันเอง" ลูมิพูดอย่างหนักแน่น เธออาสาเป็ "โอนิ" คนต่อไป เธอมองไปที่นัวร์แวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในวงกลม
ตอนนี้เหลือผู้เล่นในวงแค่สามคน: นัวร์, มิซากิ, และเคนจิ พวกเขาจับมือกันเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง แม้จะรู้คำตอบแล้ว แต่บรรยากาศก็ยังคงน่าขนลุกอยู่ดี
เพลงจบลง... ทุกคนหยุดนิ่ง... คนที่อยู่ด้านหลังลูมิในตอนนี้คือนัวร์
ลูมิหลับตาแน่น รอคอยให้ตัวอักษรปรากฏขึ้นบนพื้นดินด้านหลังเธอ...
หนึ่งวินาที...
สองวินาที...
สามวินาที...
...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ทำไม..." มิซากิพึมพำเสียงสั่น "ทำไมตัวอักษรไม่ขึ้นล่ะ?"
ลูมิเริ่มใจเสีย เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากขมับ
มันเปลี่ยนกฎแล้ว! นัวร์คิดในใจทันที เขาไม่ได้มองแค่พื้นดินด้านหลังลูมิเหมือนคนอื่น แต่เขากำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวเธอทั้ง 360 องศาอย่างรวดเร็ว... และแล้วเขาก็เห็นมัน!
มันไม่ใช่พื้นดินด้านหลัง... แต่เป็พื้นดิน "ด้านหน้า" ของลูมิ!
ตัวอักษรคันจิโบราณตัวใหม่กำลังเรืองแสงขึ้นมาอย่างแ่เบา... "前" (Mae - ข้างหน้า)
ระบบมันเปลี่ยนตำแหน่งของคำใบ้! มันเล่นกับความเคยชินของพวกเขา!
ลูมิที่ไม่รู้เื่อะไรเลย เริ่มตื่นตระหนก เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับความกดดัน และในตอนนั้นเองที่เสียงกระซิบของเด็กหญิงผีตนนั้นก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเธอ...
มันคือกับดัก... นัวร์รู้ดี ถ้าเธอพูดชื่อออกมา เธอตายแน่
นี่คือบททดสอบครั้งสำคัญของนัวร์ เขารู้คำตอบที่จะช่วยชีวิตลูมิได้... ผู้หญิงที่เพิ่งจะต่อว่าเขาเื่ไร้มนุษยธรรมไปเมื่อครู่นี้
เขาจะช่วยเธอ... เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเหนือกว่า?
หรือจะปล่อยให้เธอตาย... เพื่อกำจัดตัวแปรที่น่ารำคาญและยึดมั่นในหลักการ "ผู้ที่อ่อนแอคือผู้ที่ต้องตาย" ของเขา?
เวลาเหลือไม่มากแล้ว... ลูมิกำลังจะอ้าปากพูด...
...จบตอนที่ 3
7K
