เสียงฝีเท้าของทหารใกล้เข้ามาแล้ว อรัญญารู้ดีว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลงขณะที่เสียงคำสั่งของทหารที่ดังขึ้นจากด้านนอกทำให้ความเครียดในใจของอรัญญาเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าแต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้ดีคือ ไม่มีทางเลือกที่จะหลบหนีไปกับคีตะ
“ฉันไม่ไปกับเ้า!” อรัญญาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดมองไปที่ชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ยืนอยู่ตรงหน้า ขณะที่ใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามและข้อสงสัยเกี่ยวกับการปรากฏตัวของเขา
คีตะหันกลับมามองอรัญญาด้วยสายตาที่แข็งกร้าวก่อนจะพูดด้วยเสียงเ็า “เ้าคิดผิด... หากเ้าปฏิเสธข้าก็ไม่สามารถรับรองได้ว่าเ้าจะปลอดภัยจากสิ่งที่จะเกิดขึ้น”
อรัญญาเงียบไปชั่วครู่แล้วหันไปมองทางอื่นความรู้สึกสับสนแผ่กระจายไปทั่วสมองแต่เมื่อมองไปที่ประตูห้องที่เสียงการต่อสู้ใกล้เข้ามาทำให้เธอรู้ว่าไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไปอรัญญาต้องเลือก อรัญญา้ารู้ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น
“ฉันเลือกที่จะอยู่ที่นี่เพื่อพิสูจน์ความจริงให้ได้ ฉัน้ารู้ว่าเหตุใดข้าถึงมาที่นี่ทำไมทุกสิ่งถึงเกิดขึ้นกับฉันหากต้องเผชิญกับมัน ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาใช้ชีวิตของฉันเป็เครื่องมือในเกมของพวกเขา”
คีตะมองอรัญญาอย่างเงียบงันและในสายตาของเขา เธอรู้สึกถึงความเ็ปและขุ่นเคืองที่เขาพยายามจะปกปิด“เ้าคิดว่าจะสามารถทำอะไรได้ หากข้าบอกว่าไม่มีทางหนีจากเกมนี้? เ้าจะพิสูจน์ความจริงให้ใครเห็น?”
อรัญญาสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มและมั่นใจ “ฉันจะพิสูจน์ให้เ้าชายราธันและทุกคนในอาณาจักรได้รู้ว่าเหตุใดฉันถึงมาอยู่ที่นี่ เพื่ออะไรและไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ถูกใช้ในเกมการเมือง!”
คำพูดของอรัญญาดังก้องในห้อง เงียบสนิทชายในชุดเกราะยืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจ “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไม่รั้งเ้าไว้ข้าเคยเตือนแล้ว... แต่เ้าก็เลือกที่จะอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง”
อรัญญามองคีตะอย่างจริงจัง “ฉันไม่ได้กลัวความเสี่ยงฉันกลัวที่จะไม่รู้ความจริงที่ถูกปกปิดไว้เท่านั้น”
คีตะมองอรัญญาเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องคุกใต้ดิน ด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบ ขณะที่อรัญญายังคงยืนอยู่ในห้องนั้นท่ามกลางความมืดที่คลุมคลุมไปด้วยความลึกลับ
แต่แล้วเสียงฝีเท้าของทหารที่เข้ามาใกล้ทำให้ความตึงเครียดในใจของอรัญญาเพิ่มขึ้นอีกครั้งเสียงการเคลื่อนไหวและคำสั่งดังจากด้านนอก อรัญญารู้ว่ามันคือ่เวลาที่ต้องตัดสินใจ
“จับตัวนางไว้!”คำสั่งดังขึ้นจากด้านนอก ทหารจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง
อรัญญามองไปที่ประตูห้องที่เปิดออกใจของเธอยังคงมั่นคง แม้ภายในจะรู้สึกถึงความหวาดหวั่น แต่ไม่มีทางที่จะยอมให้ตัวเองตกเป็เครื่องมือในเกมของใครก็ตามที่ใช้เธอเป็เครื่องมือได้
“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็เครื่องมือของใคร!”อรัญญากล่าวเสียงหนักแน่น ก่อนจะยืดอกและก้าวไปข้างหน้า
ทหารที่เดินเข้ามาหยุดชะงักพวกเขามองไปที่อรัญญาอย่างลังเล แต่ไม่สามารถหยุดความตั้งใจของเธอได้ อรัญญามั่นใจในตัวเองว่าเธอจะหาคำตอบให้ได้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ และเธอจะไม่ยอมให้ใครมาหยุดเธอได้
“หยุด! เ้าจะทำอะไร!”เสียงทหารหนึ่งะโ
“ฉันไม่หนีจากความจริง” อรัญญาตอบกลับด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“ข้าจะเดินต่อไปข้างหน้า และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ฉันเป็ใคร มาที่นี่ทำไม ฉันคือคนที่เลือกเดินในเส้นทางของตัวเองและไม่ใช่เครื่องมือของใคร!”
ทหารคนหนึ่งพยายามจะคว้าตัวอรัญญา แต่เธอหลบหลีกอย่างรวดเร็วและหันกลับมามองพวกเขา “ถ้าอยากหยุดฉัน... ก็ต้องมาหยุดการต่อสู้ของฉันเอง!”
ทหารคนหนึ่งพูดด้วยเสียงต่ำ“อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้... ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าทำลายทุกสิ่งที่เราสร้างขึ้น”
“การสร้างนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อประโยชน์ของฉัน!”อรัญญาตอบเสียงหนักแน่น “มันไม่เกี่ยวกับการใช้ฉันเป็เครื่องมือของเกมการเมือง! ฉันจะบอกให้พวกเ้าเข้าใจว่าฉันคือคนที่เลือกเดินทางนี้ด้วยตัวเอง!”
ทุกคำที่อรัญญาพูดมีความตั้งใจแน่วแน่ทำให้ทหารหยุดคิด ท่าทางของพวกเขาดูลังเล ขณะที่ความมุ่งมั่นในสายตาของเธอบ่งบอกว่าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกความท้าทายแม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับการเปิดเผยความลับที่อาจทำลายทุกสิ่งที่พวกเขาพยายามปกปิดมาเป็เวลานาน
“ถ้าพวกเ้าไม่ยอมให้ฉันไป... ฉันจะสู้!”อรัญญากล่าวคำสุดท้าย ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ฉันจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้คำตอบที่แท้จริงของทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอาณาจักรนี้”อรัญญาบ่นรำพึงกับตัวอย่างแน่วแน่ด้วยสายตาอันกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวท่ามกลางการเงียบงัน เธอยืนอยู่ในห้องนั้นราวกับความกล้าหาญของเธอได้ส่องประกายออกมาจากภายในร่างกายเธอสั่นเล็กน้อยจากความรู้สึกของพลังบางอย่างที่เริ่มตื่นขึ้นภายใน
ทันใดนั้นเสียงที่เคยดังในหัวของอรัญญาก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้เป็แค่เสียงในใจของเธออีกต่อไป มันค่อยๆเปลี่ยนไปเป็เสียงที่มีความลึกซึ้งและนุ่มนวลที่ลอยอยู่ในอากาศ รอบตัวของเธอ
“อรัญญา...”เสียงนั้นดังออกมาอย่างชัดเจน ใบหน้าของอรัญญาเต็มไปด้วยความสงสัยขณะที่ทุกสายตาของคนในห้องจับจ้องไปที่เธอ
“เ้ามาถึงตรงนี้แล้ว...และสิ่งที่เ้า้าจะรู้ก็ใกล้จะถึงเวลา...ิญญาแห่งจันทร์ยินดีที่จะเผยคำตอบแก่เ้า” เสียงิญญาแห่งจันทร์เริ่มค่อยๆแผ่ขยายออกมาคล้ายกับว่าแสงจันทร์ในห้องเริ่มส่องจ้าและมีอำนาจบางอย่างที่ดึงดูดทุกสิ่งรอบตัวเข้าไปในวงโคจรของมัน
36K
